Mijn mening over van alles en nog wat...

NIEUWE SITE!!!

2006-06-26T09:20:00.000+02:00

Vanwege de beperkingen en storingen op Blogger, heb ik besloten om dit blog over te zetten naar een andere website.
Mijn nieuwe site is te vinden op:
watikzeg.nl
(Je hoeft er niet eens www voor te zetten. 't Mag wel hoor, dan kom je ook goed terecht, maar het hoeft niet.)
Kijk, da's toch een wat makkelijkere naam dan dat blogspot-ding... dit/streepje/is/streepje/mijn/punt/blogspot/punt/com... Hoe verzin je het.

Let op: het blog waar je nu op zit te lezen, wordt vanaf heden NIET meer bijgewerkt.
Kijk dus voor de nieuwste meningen en tussendoortjes op watikzeg.nl
Graag tot ziens!

Theater: Voorstellingen seizoen 2006-2007

2006-06-21T20:13:00.000+02:00

Jaja, ik ben er weer snel bij. Moet ook wel, want sommige voorstellingen zijn nou eenmaal snel uitverkocht. En aangezien ik toch megabestellingen plaats (gaan er veel mensen meer dan 10 keer per jaar naar hetzelfde theater? Meer dan 15 keer? Nou dan...) kan ik gebruik maken van de abonnementhoudersvoorverkoopperiode. Met de daarbij behorende voorrang op kaarten.
Onderstaande lijst is trouwens nog niet definitief: er gaan hoogstwaarschijnlijk nog losse voorstellingen bij komen, zo probeer ik nog naar Jan Rot (An+Jan Nieuwe op 1!) te gaan, en wil ik natúúrlijk het nieuwste project van Egon Kracht en The Troupe (De verleiding van Harry Faust) nog gaan zien, maar die komen dus niet in de theaters waar ik abonnementen heb, dus die moet ik los zien te regelen. Dus dat zal wel weer Den Bosch, Amersfoort, Almere, of Arnhem of zo worden... En misschien kom ik in de loop van het jaar nog wel meer dingen tegen waarvan ik later besluit dat ik er nog wel heen wil.
Maar hou je vast, dit is in ieder geval het overzicht tot nu toe:

War - Wouter Deprez
Celtic Crossroads - Cran et Les Nomades
Tempel der liefde - Thé Lau
Moordwijven - Loes Luca
De Montezuma code - Montezuma’s Revenge
Diamonds & Pearls - Het Groot Niet Te Vermijden
Barmhart - Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot
Ballyhoo! - Ashton Brothers
Sol - Cirque Magnifique
Nu - Pater Moeskroen
Allenig - Daniël Lohues
Hadeskade - Alex Roeka
Olhos / Kom binnen - Fernando Lamareinhas
Niet van gisteren - Mylène d’Anjou
Dood en verderf - Kees Torn
Hijgende hakken - Dames voor na vieren
Keet - De Wereldband

Foto: Eiffeltoren

2006-06-17T20:35:00.000+02:00

Nieuwe categorie: Foto

2006-06-15T19:37:00.000+02:00

Ik heb het een beetje druk de laatste tijd. En al die eigenwijze, maar lange meningen kosten best veel tijd. Met name mijn probleem dat ik altijd alles graag goed en duidelijk uitleg, dat leidt ertoe dat het best nog wel eens lastig is om een stukje binnen de perken te houden. Ik bedoel, als je mijn stukjes nu al lang vindt, dan moet je soms de originele, onverkorte versies eens zien... Die zijn nog twee keer langer! En dat inkorten, dat kost mij - naast natuurlijk het verzinnen van de stukjes zelf - veel tijd.
Daarom ga ik vanaf nu af en toe maar eens artistiek doen. (Oude) foto's plaatsen. Sommige foto's vind ik zelf namelijk best goed. En dus wil ik ze ook wel delen. En het voordeel is: ik hoef er geen tekst bij te verzinnen. Lekker makkelijk dus!
Dus: hou de categorie "Foto" in de gaten!

CD: Confessions on a Dance Floor

2006-06-10T21:50:00.000+02:00

“Confessions on a Dance Floor”
Door Madonna

Madonna, ach, wat een jeugdsentiment zeg. Ja inderdaad, ik kom uit de tijd van “Like a virgin”, “Papa don’t preach”, “Holiday” en “Borderline” (van dat laatste nummer heeft The Scene trouwens nog een hele mooie versie gemaakt, maar dat terzijde). En natuurlijk de opschudding toen “Like a prayer” uitkwam, of in ieder geval de clip daarvan. Wat raakten we toen nog overstuur van weinig zeg.
Maar goed, twintig jaar later (of is het nog meer zelfs? Poeh, ik word écht oud…) doet ze nog steeds mee. En hoe. Ze zingt en danst nog alsof ze nog steeds twintig is, hoewel er tijdens haar live-concerten nog wel eens een playback-act tussen schijnt te zitten. Maar daar heb je op een CD geen last van natuurlijk.

Ik moet toegeven dat ik Madonna de laatste tien jaar (zeg maar) niet zo gevolgd heb. Ik heb ook geen CD’s van haar uit die tijd. Ik vond Madonna het leukste in de tijd waar ik het hierboven over had; wat ze de afgelopen jaren heeft gedaan kon me niet zo boeien.
En eigenlijk hou ik ook helemaal niet van dance- en housemuziek. Wat mij betreft moet muziek wel muziek zijn, en niet alleen maar boem-boem-boem en dan twee akkoorden daartussendoor. Nee, het moet wel melodie en muzikaliteit hebben. Ik heb me in de jaren ’90 dan ook flink geërgerd aan de hitparades: daar zat voor mij behoorlijk weinig leuks tussen.

Maar nu dan toch “Confessions on a Dance Floor”. Zoals de titel zegt, inderdaad, dance.
Eigenlijk is de hele CD één vloeiend in elkaar overlopende track. Tenminste, er zitten wel verschillen tussen de nummers, maar de beat blijft doorlopen. Je merkt soms ook alleen aan het verspringen van de cijfers op je display dat er een nieuwe track begint. En hoewel ik – zoals gezegd – geen fan ben van dance, stoort dat me in dit geval niet eens.
Er zit genoeg muziek om de beat heen zodat het toch redelijk aangenaam luisteren is.

Het eerste nummer is gelijk een leuke binnenkomer. Er is gebruik gemaakt van een sample van “Gimme gimme gimme”, van Abba. Altijd leuk natuurlijk om ‘ouwe’ en nieuwe muziek samen te laten komen. Ik heb ooit begrepen dat Madonna een van de weinige artiesten ter wereld is die toestemming heeft om een stukje Abba te samplen. En persoonlijk vind ik dat ze dat goed heeft gedaan. Het intro grijpt je gelijk, en sleept je mee de rest van de CD in.
En ook de rest van de tracks is - door de constante beat - meeslepend.
Maar er zitten ook mindere nummers tussen. Bijvoorbeeld een dreinend nummer als “I love New York”, dat verveelt vrij snel. (Maar goed, ik ben dan ook geen chauvinistische Amerikaan: die vinden het ongetwijfeld geweldig, zo'n ode aan The Big Apple.)
En die constante beat is ook wel gelijk een minpunt: er zit nogal weinig variatie in de verschillende nummers. Het lijkt allemaal al snel op elkaar.
Maar over het algemeen is het best uit te houden, deze CD.

Kortom: een prima plaat om in de auto te draaien. De tijd vliegt voorbij.

Theater: Purper 100 - Een vooruitblik

2006-05-28T21:06:00.000+02:00

"Purper 100 – Een vooruitblik"
Door Purper met gastvedette

Sinds ik voor het eerst over deze voorstelling hoorde, en ik kaarten heb besteld, is de aangekondigde bezetting meerdere malen veranderd. Het was dus niet alleen wat betreft de wisselende gastvedette een verrassing wie we te zien zouden krijgen, maar ook de heren-bezetting was anders dan ik had verwacht. Zo deden André van den Heuvel en Tony Neef toch niet mee, hoewel zelfs op de site van Purper zelf, Tony Neef nog wordt vermeld.
Ook de aangekondigde gastvedette Karin Bloemen is inmiddels op de in het theater verkochte programma niet meer te vinden, hoewel ook zij nog op de site van Purper staat.
Wie deden er dan wel mee?
Frans Mulder, die kennen we nog van de vorige voorstelling, en die volgens eigen zeggen het langst zittende (of was het nou: staande?) lid van Purper is.
Erik Breij, die ik laatstelijk heb gezien in Musicals, De Cursus, maar die ook de titelrol speelt in TiTaTovenaar. En die vorig jaar nog een Musical Award won voor zijn rol in Hamelen. Maar die ook al een tiental jaren prachtige solovoorstellingen maakt. En natuurlijk Purper-lid van het eerste uur: hij is zelfs een van de oprichters, samen met André van den Heuvel. Maar omdat hij een jaar of 10 geleden besloot solo verder te gaan (een verlies voor Purper, maar een enorme aanwinst voor theaterminnend Nederland), is Frans Mulder uiteindelijk het Purper-lid met de meeste dienstjaren.
Jos Brink. Ach, wie kent hem niet. Ik heb hem zelf een keer live gezien in Het Hemelbed, maar uiteraard is hij het meest bekend van zijn televisiewerk. Waar ik verder niks over ga zeggen omdat iedereen dat wel weet. O en ook hij heeft (vorige week) een Musical Award gewonnen.
Rop Verheijen. Huh, wie? En is dat geen tikfout? Nee, het is echt Rop met een P. En hij is een soapie. Maar gelukkig kan hij meer dan alleen maar dagelijks met zijn warrige kop op tv verschijnen (hoewel ik heb begrepen dat hij dat inmiddels ook al niet meer doet, maar vrijwel de hele zaal gonsde gelijk "GTST!" toen hij op kwam, dus kennelijk heb ik iets gemist. Tja dat heb je als je geen soap kijkt...); zo heeft hij ook meegedaan in musicals: recentelijk in TiTaTovenaar en daarvoor in De Zevensprong. Waarvoor hij een nominatie kreeg voor een Musical Award.
Toetsenist Marco Braam, die ook al in eerdere voorstellingen meedeed. En die samen met Erik Breij veel van de arrangementen voor zijn rekening heeft genomen. Verder weet ik niet zoveel over hem te melden; sorry…
En als gastvedette hadden we deze avond Corry Brokken. (Euh, ja, die leeft nog…) Corry kennen we natuurlijk van "toen we nog wel eens écht meededen op het Songfestival", en van nog veel liedjes daarna.

Dan is natuurlijk de volgende vraag: hoe was het.
Nou, behalve een slechte akoestiek en een ongelofelijk en oncomfortabel warme zaal, was het weer een avond ouderwets Purper. En daarmee heb je gelijk zowel het pluspunt als het minpunt te pakken.

Het was ouderwets Purper in de zin van het standaard beeld (heren (plus een dame) in rokkostuum die meerstemmig mooie liedjes zingen, met daarnaast enorm veel humor, lekker gekissebis en over het algemeen goede teksten. Zeer goed entertainment dus.
Maar het was ook ouderwets Purper in de zin dat het (vrijwel?) allemaal oude liedjes uit eerdere voorstellingen waren. Er zat dus eigenlijk niks nieuws bij. Nou weet ik ook wel dat het een jubileumvoorstelling is, en dat je daarbij natúúrlijk terugkijkt en dús oude nummers (vooral de publiekslievelingen) doet; maar omdat de titel toch ook "Een vooruitblik" luidt, had ik ook wel wat nieuws verwacht. Maar dat gebeurde dus niet.

Gelukkig werd het gemis aan nieuwigheden wel ruimschoots goed gemaakt door de uitstekende zang, de grappen en de intensiteit.
Als je nog wilt gaan, gewoon doen dus, zolang je nog kan. Maar zorg dan in ieder geval wel dat je in een goed geairco-de zaal zit, want dit was écht niet lekker meer. En ook de akoestiek was zwaar onder de maat.

Hopelijk gaat Purper toch weer verder. En dan liefst in een samenstelling met meerdere "oude" Purperanen. Met alle respect voor Frans Mulder: hij is niet in zijn eentje Purper, daarvoor is in mijn ogen toch een wat ruimere combinatie nodig. En als er een volgende voorstelling komt, dan wel graag met nieuw werk...

Links:
De website van Purper, met ook informatie over Frans Mulder
De website van Erik Breij, helaas niet erg up-to-date, maar hij bevat wel een enorme hoop informatie
De website van Rop Verheijen
De andere leden hebben (voor zover ik kon nagaan) geen persoonlijke site.

Rage: Wat gaat het dit jaar worden?

2006-05-25T08:20:00.000+02:00

Ik heb een probleem.
De laatste paar jaar was het vrij duidelijk wat de rage van het jaar werd. Twee jaar geleden zat echt iedereen aan de Scoubidou, en vorig jaar was Sudoku ook een zeer duidelijke hype.
Maar dit jaar heb ik nog geen rage kunnen ontdekken.
Het lijkt me toch wel leuk om ieder jaar een rage te kunnen bespreken. Maar op deze manier gaat dat dus niet echt lukken.
Daarom mijn verzoek: wil iedereen die een serieuze suggestie heeft voor een rage, deze melden? Dat kan via een email, zie daarvoor de link bovenaan de rechterbalk, of door het plaatsen van een reactie op dit bericht.
Anders zie ik me toch echt genoodzaakt om het over het voetballen te hebben, als zijnde de rage van dit jaar, maar aangezien ik daar een enorme hekel aan heb, doe ik liever wat anders!
Ik hoor graag van jullie!

Theater: Joe's Garage

2006-05-21T20:26:00.000+02:00

"Joe's Garage"
Door Egon Kracht en The Troupe

Joe's Garage is een rockopera van Frank Zappa.
Dat is ook gelijk de reden dat ik er nog nooit naartoe ben geweest.
Ik weet weinig van Zappa, maar had nooit echt het idee dat dat nou iets zou zijn waar ik heftig van uit mijn dak zou gaan.
Maar toen ik er achter kwam dat dit het laatste seizoen is dat The Troupe deze (door de Erven Zappa geautoriseerde!) uitvoering zou doen, en inmiddels het werk van Egon Kracht en The Troupe kennende, besloot ik het er toch maar op te wagen.
Dus toog ik gisteren naar Amersfoort, waar in de Stadshal het voor deze gelegenheid uit 8 man bestaande gezelschap zich stortte op Zappa.

Qua muzikanten kwam ik veel "bekenden" tegen: natuurlijk Egon Kracht op basgitaar, maar ook zijn broer, gitarist Milan Kracht, toetsenist Jan-Peter Bast (de lekkerst uitziende toetsenist die ik ken! Daar wil ik wel eens een pianoles van hebben...) en percussionist Murk Jiskoot, die ik alle drie al kende van de Mattheus Passion uitvoeringen die ik de afgelopen jaren heb bezocht.
Bovendien zanger/trompettist Jeroen Zijlstra en saxofonist Rutger Molenkamp van (natuurlijk) de band Zijlstra.
Frans van Deursen (die ongelofelijk veel gedaan heeft op tv en in musicals en theaters, waaronder een fantastische partij in de Ode aan Ramses) deed ook zang en de stem van "The Central Scrutinizer", waarbij als ik het goed gezien heb twee megafoons om zeep zijn geholpen. En last but certainly not least drummer Freek Kroon, die ik zelf nog niet kende, maar die ook al vaker met Egon heeft gewerkt.

Een gevarieerd gezelschap aan ervaren (en zoals ik inmiddels weet ook zeer enthousiaste) musici dus.
Wat gebeurt er als je die enthousiastelingen vervolgens loslaat op een stuk van Zappa?
Dan krijg je een avond met muziek waar de vonken vanaf knallen.

Zoals gezegd weet ik niks van Zappa. Ja, dat die ergens in de jaren '60-'70 al bezig was. En dat hij maatschappijkritisch was. En dat hij iets met gitaren had. En dat het over het algemeen niet als bijzonder toegankelijk wordt gezien.
Van Joe's Garage heb ik dan nog gelezen dat het gaat over een jongeman die heel graag muziek wil maken, maar die leeft in een wereld waar muziek verboden is en The Central Scrutinizer als een soort van Big Brother de boel in de gaten houdt.
En dat verhaal wordt dus gespeeld met 8 man op een podium.

Helaas was, met name in de tweede helft, de zang soms erg lastig te verstaan door het overheersen van de drum- en gitaarpartijen. Maar als "net meisje" (althans, mijn ouders hebben ernstig hun best gedaan dat van mij te maken, of het is gelukt daar laat ik me maar niet over uit) is dat geloof ik maar goed ook.

Heel kort door de bocht was het puberale seksverhaaltjes, onderbroekenlol en maatschappijkritiek op heftige, waarschijnlijk onder de invloed van diverse niet-lichaamseigen stoffen ontstane zeventiger-jaren rock. Maar daarmee doe ik het geheel gelijk ongelofelijk tekort.
Ja, er is een overduidelijke rol voor seks. Maar wat wil je, het komt uit de jaren '70.
En ja, er zit heel veel humor in: ik hoef maar te denken aan de mimiek van Frans, en ik moet nog steeds lachen; maar ook de teksten zijn bij vlagen echt heel grappig, doordat het zo overtrokken is. Maar soms is het ook gewoon té flauw. Althans voor een "net meisje"; misschien zijn wat minder gefrustreerde vrouwen dan ik, of mannen in het algemeen, daar ontvankelijker voor.
En ook ja, er zit ook een maatschappelijke boodschap in.
En soms is de muziek en de tekst echt niet te volgen, dus het vermoeden van het gebruik van geestverruimende middelen lijkt me niet echt vergezocht.
Maar toch is het niet eerlijk om deze voorstelling zo neer te zetten.

Hoe ik het dan wel moet zeggen? Ik weet het eigenlijk niet. Ik stond toch wel een beetje met mijn mond vol tanden. Ik weet niet precies wat ik ervan denken moet. Moet het op me laten inwerken, me meer verdiepen in de teksten (voor mij zijn muziek en teksten altijd een onlosmakelijk geheel: je moet beide kennen om een stuk echt op waarde te kunnen schatten). Heb trouwens van de heren musici wat tips gekregen daartoe, waarvoor dank.

Eigenlijk kan ik alleen maar zeggen: GA!
Ook als je niks van Zappa weet.
Ook als je vrouw bent.
Ook als je denkt dat het niks voor je is.
De enige reden die je kunt opbrengen om niet te gaan is als je absoluut niet van gitaarmuziek houdt. Want dat zit er heel veel in, dus als je daar niet tegen kan heb je een probleem.

Maar als je houdt van muziek, bereid bent om je open te stellen voor iets dat je wellicht nog niet kent, en het leuk vindt om te kijken naar een groep muzikanten die enthousiast zijn, heel goed kunnen spelen, daar enorme lol in hebben en er bovendien ook vrijwel allemaal erg appetijtelijk uit zien... Dan zou ik zeggen: grijp je kans, nu het nog kan! Het laatste seizoen Joe's Garage! GA!!

Link:
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: Zoetgevooisd

2006-05-14T21:01:00.000+02:00

"Zoetgevooisd"
Door Sara Kroos

Sara Kroos, de krullenbol van de Lama's en onlangs verkozen tot "Leukste vrouw van het jaar", doet inmiddels alweer haar derde avondvullende voorstelling. Na "Honger" en "Lam", nu dus "Zoetgevooisd".
Mijn eerste reactie toen ik die titel zag was "Jaja, en dat geloof je zelf??" Sara Kroos is immers niet iemand die bekend staat om subtiel, politiek correct en braaf geblaat. Nee, Sara is Sara, en hoe leuk ze ook is, zoetgevooisd is ze beslist niet. Toch?

Ik had Sara nog nooit "in het echt" gezien. Wel met haar shows op tv, en natuurlijk bij de Lama's. Maar niet live op een podium. Vol verwachting toog ik dus naar het theater.

Een avond Sara Kroos is ongeveer te vergelijken met een achtbaan. Het is snel, gaat alle kanten op, vaak ook kanten die je niet ziet aankomen, en soms vraag je je af waar die extra kronkel nou eigenlijk voor nodig is. Maar: het blijft wervelend tot het eind.
Sara vertelt vanuit haar eigen standpunt en knoopt aan bij haar eigen leven en beleving. Hoewel ze nog relatief jong is, heeft ze toch al genoeg ervaring en levenswijsheid om ook daadwerkelijk iets te melden te hebben. Maar gelukkig overheerst de humor.

Soms vroeg ik me wel eens af wat nou de rode draad was van het geheel. Of alle stukjes die erin zaten, ook wel daadwerkelijk nodig waren. En of de uitvoering die werd gekozen, ook wel daadwerkelijk nodig was. Soms kan het best nodig zijn om te schoppen om iemand te raken, maar in dit geval heb ik het gevoel dat ze ons, het publiek dus, toch wel raakte, ook zonder schoppen en fratsen.

Maar over het geheel van de voorstelling ben ik zeker te spreken. Het was een leuke, humoristische, snelle - maar zeker niet korte (hoe hou je het vol, ruim anderhalf uur achter elkaar, zonder pauze!) - voorstelling, met een aantal 'nadenkmomenten' en veel lol. Sara had zelf namelijk ook lol, zo kwam het in ieder geval zeker over.

Heel jammer was dat Sara na afloop in het café geen tijd had om met het publiek te praten omdat ze een interview had. Ik had graag wat met haar willen babbelen. Maar goed, misschien een andere keer.

Ik heb in ieder geval weer iemand toegevoegd aan mijn lijstje met "Mensen die ik in de gaten moet blijven houden"!

Link:
De site van Sara Kroos

Theater: Kort door de bocht

2006-05-11T19:33:00.000+02:00

"Kort door de bocht"
Door Vincent Bijlo

Vincent Bijlo is een indrukwekkend mens. Niet zozeer door zijn postuur, of zijn fysieke aanwezigheid, maar door zijn persoonlijkheid. Krachtig en kwetsbaar, observeerder en oordeler.
Hoewel hij geen fantastische zanger is, weten zijn liedjes je over het algemeen toch te raken.

Deze keer had hij bij de liedjes hulp van zijn vrouw, Mariska Reijmerink. (Ze zijn overigens al bijna 18 jaar samen... Hoe hou je het vol). Een aangename aanvulling.

Vincent Bijlo is niet bang om een standpunt in te nemen. Ook niet nu de maatschappij verhardt, en mensen die hun hoofden boven het maaiveld uitsteken, het risico lopen om bedreigd te worden, of erger. Hij heeft wel degelijk een mening, en draagt die uit.

Maar ook voor verhalen maakt hij tijd. Zo vertelt hij over het overlijden van zijn vader, en wat dat voor betekenis in zijn leven heeft gehad. Daarover zingt hij ook een prachtig liedje.

Het enige dat mij op een gegeven moment iets begon te irriteren, was dat hij zijn voorstelling constant "on top of his voice" deed, dus heel luid pratend, tegen het schreeuwende aan. Ook bij stukjes waar dat niet nodig, of eigenlijk zelfs ongepast was. Het gaf mij ook een ietwat opdringend, maar ook nerveus gevoel. Nou is er niks mis met een cabaretier die INdringend bezig is, maar OPdringend is niet altijd prettig.
Ik weet niet of dit stemgebruik hoort bij deze voorstelling, of dat hij per ongeluk zijn eigen stem niet goed kon horen waardoor hij automatisch wat harder is gaan praten. Ik hoop het laatste, want het is geen pluspunt.

Maar over het algemeen heb ik me prima vermaakt. Ik hou wel van mensen met een mening, ook als die op sommige punten controversieel of dwars is. Of kort door de bocht dus.

Link:
De site van Vincent Bijlo

Tussendoor: Krasse knarren kijken

2006-05-06T20:37:00.000+02:00

Zoals ieder jaar ben ik ook dit keer weer naar Wageningen afgereisd. Toch wel benieuwd wat ze er dit keer van zouden maken, zo zonder koninklijke aanwezigheid, en dat het defilé ineens geen defilé meer zou zijn. Of zoiets.
Bovendien, Wageningen is meestal het meest uitgebreide festival, er staan geloof ik wel 15 podia door de hele stad heen, met van allerlei soorten muziek (wereld, house, kabaal, blues, pop, rock, smartlap, soul... noem maar op, overal is wel een podium voor). Dus... Toch maar even gaan kijken.

Het weer was in ieder geval echt helemaal geweldig. Sterker nog, wat mij betreft had het wel een graadje of 5 minder warm gemogen. Poeh poeh... Gelukkig was het niet al te absurd druk (dat heb ik ook wel eens anders meegemaakt)
De line-up (ik wil even niet het woord "bezetting" gebruiken...) van de podia was niet echt zo spectaculair. Er waren wel grote namen, maar niet echt namen die mij aanspraken.
Maar met een hoop heen-en-weer lopen heb ik me toch best vermaakt.
Catering was weer prima in orde, genoeg te eten en te drinken (iemand trouwens nog belangstelling voor een statiegeldbeker? Ik ben weer eens vergeten het ding in te leveren), voor redelijke prijzen. Goedkoop is anders, maar goed, het is tenslotte een festival.

De comedy-act bij het theater (uiteráárd ben ik daar gaan kijken) was wel aardig, drie stand-uppers van Comedy Explosion (Jim Speelmans en nog twee waarvan ik de namen niet heb onthouden), maar helaas ook een drietal dronken lallers die meenden dat het leuk was zich overal mee te bemoeien, achter het podium te gaan staan en daar poppenkast te gaan spelen, en nog zo wat van die ongein. Zucht. Maar goed, ook dat zal er dan kennelijk wel bij horen...

Het defilé was trouwens inderdaad heel anders. Voorheen was het altijd een groot aantal groepen veteranen, keurig voorzien van bordjes met wat ze precies zijn (regiment huppelepup, garde zus-en-zo, de dit-en-dat brigade...). Dit jaar waren er nog steeds kleine groepjes "krasse knarren" (en ik bedoel dat met het meeste respect!!), maar zonder bordjes. Dus ik had vaak geen idee waar ik nou voor stond te klappen. Ook reden er allerlei oude voertuigen mee die in die tijd hebben rondgereden. Grappig was wel dat een klein tankje (ik moest gelijk denken aan " 'Allo 'Allo", je weet wel, die serie met "René" en dan dus specifiek aan "Lieutenant Gruber and his little tank") die er precies waar ik stond (aan het eind zo'n beetje van de route) ermee ophield. Paniek onder de veteranen die erop zaten, "Water, water, wie heeft er water???" maar helaas, het tankje wilde niet meer voor- of achteruit. Tja, dat kun je hebben met dergelijk oud materieel dat stapvoets enkele kilometers moet afleggen in de behoorlijke hitte. Dan kan het wel eens gaan protesteren... Gelukkig konden de veteranen overstappen in een historische bus, waar wat collega's in rond gereden werden.
De meeste veteranen liepen dit keer niet, maar werden gereden op (of in) het historisch materieel.
Jammer vond ik eigenlijk twee dingen: ten eerste dus dat je niet meer kon zien wie wat was, ten tweede dat er een hoop meereed en -liep dat veel te jong was om erbij te zijn geweest. Dat kwam doordat er ook een groep bezig was met "historical re-enactment", oftewel het naspelen van hoe het in die tijd was. Een soort toneelspel dus. Maar goed, het zal wel om de sfeer gaan.
Maar het was voor mij niet meer écht "Het Wagenings Defilé". Maar aan de andere kant, ik ben wel heel blij dat ze er uberhaupt nog wat aan doen. Voor hetzelfde geld hadden ze helemaal niks meer gedaan...
Dus dit is in ieder geval beter dan niks!

Nou nog maar hopen dat de opkomst van dit jaar voor de gemeente en weet ik wie er nog meer geld in stoppen, reden genoeg is om alsnog volgend jaar weer een fatsoenlijk budget te produceren zodat er ook weer wat meer grote namen op het centrale podium komen te staan. Tegen de tijd dat je niet verder komt dan de helicopteract (Lange Frans en Baas B) en Wipneus en Pim, doe je toch iets verkeerd denk ik... Dus... Volgend jaar weer als vanouds???
Anders moet ik toch eens gaan kijken of het ergens anders leuker is; dan maar geen defilé...

Film: Walk the line

2006-04-30T20:25:00.000+02:00

Een verfilming van een deel van het leven van "ouwe rocker" Johnny Cash.
Ik hoor de jongere lezertjes nu denken: van WIE??? Tja, wie was Johnny Cash... Een tijdgenoot van Elvis Presley (en wie die niet kent, mag nu gelijk wegwezen, want die heeft óf zijn hele leven op de maan gezeten, óf de cultuurkennis van een doperwt), Jerry Lee Lewis en nog meer van die gasten.

De film begint op het moment dat Cash op het punt staat een optreden te gaan doen in een zwaarbewaakte gevangenis. Als hij daar in de "kleedkamer" (eigenlijk: de houtbewerkingsafdeling) een zaagmachine ziet staan, stappen we terug naar zijn vroege jeugd, waar hij op een zeer tragische manier zijn broer verloor (inderdaad, een ongeval met een zaagmachine). Helaas verwerkte zijn vader dat verdriet door er op te blijven hameren dat de omgekomen broer toch eigenlijk een veel beter mens was (hij wilde nl predikant worden) dan Johnny, die alleen maar interesse lijkt te hebben voor muziek. Kortom, vader en zoon drijven ernstig uit elkaar, en helemaal goed komt het eigenlijk nooit meer.

Johnny gaat in dienst, wordt uitgezonden naar Duitsland (droog commentaar van pa "Lekker makkelijk, de oorlog is in Korea hoor"), trouwt na terugkomst in Amerika met zijn jeugdliefde, en verhuist naar Memphis, waar hij een baantje krijgt als deur-tot-deur verkoper.
Uiteindelijk komt hij toch in de muziek terecht, krijgt een heftige carrière, met vrouwen, drank, drugs en alles wat er voor de rest nog bij de stereotypen over rock 'n roll-sterren hoort, en moet heel wat persoonlijke en muzikale hindernissen overwinnen.
Uiteindelijk eindigt de film dan weer bij dat optreden in die gevangenis. Cirkeltje weer rond.

De rol van Johnny Cash wordt gespeeld door Joaquin Phoenix (die natuurlijk precies weet hoe het is om een broer te verliezen, al was hij toen niet zo jong meer als Johnny Cash toen die zijn broer verloor).
De vrouwelijke hoofdrol (niet die van de echtgenote, maar die van mede-muzikante June Carter) wordt gespeeld door Reese Witherspoon (vooral bekend van de Legally Blonde-films, maar gelukkig heeft ze heel wat meer in haar mars).
Bijzonder aan deze film is dat de hoofdrolspelers alle zangpartijen (en er wórdt nogal wat gezongen) zelf hebben ingezongen.

Qua sfeertekening en karakters zit de film erg goed in elkaar. Ook de wisselwerking tussen de karakters is goed. Ik vond alleen wel dat de stem (en het uiterlijk) van Phoenix niet helemaal goed lijken op die van Cash, maar daar wen je wel aan.
Jammer is wel dat de film eigenlijk stopt voordat de grote hits langskomen. Misschien was er over de tweede helft van zijn leven niet zo heel veel interessants te melden, maar voor degenen die denken allerlei hits te kunnen herkennen, zal de film toch wat tegenvallen. De twee nummers waarvan je nog kunt zeggen dat ze een hit zijn geweest, zijn "I'm going to Jackson" en "Ring of fire", maar die laatste komt dus eigenlijk pas helemaal aan het eind. "Ring of fire" is trouwens geschreven door June, dat wist ik ook niet, ik dacht dat het een nummer van hemzelf was.

Wel heel grappig is dat de groep waarmee Cash en Carter toerden, met daarin onder andere Elvis, Jerry Lee Lewis en nog wat meer wisselende relatief grote namen, vrij lang wordt gevolgd. Je ziet dus ook hoe die jongens opgroeien van kleine, beginnende artiesten tot echte sterren. De geintjes die ze uithalen. De dingen die ze uitproberen. Dat ze elkaars publiek (met name de meisjes natuurlijk) proberen "af te pikken". Maar uiteindelijk ook hoe die aan elkaar opgedrongen groep mannen elkaar op sommige punten volledig naar de afgrond helpt. Daar sta je normaal gesproken nooit zo bij stil, maar het is wel een voorbode voor een hoop latere tragedies (Elvis' verslaving aan pillen komt bijvoorbeeld ook al uit die tijd).

Een intrigerende, goed gezongen en mooi geacteerde film.

Tussendoor: Ik ben aangenomen bij Dutch Directions!

2006-04-26T20:22:00.000+02:00

Oplettende lezertjes hebben misschien het onlangs toegevoegde Dutch Directions logo opgemerkt dat deze week rechtsonder het blog is verschenen.
Dit houdt in dat ik ben toegelaten tot het netwerk van Dutch Directions. Nou denk je misschien, wat is dat in vredesnaam, maar dat is een groep bloggers die proberen om de meest interessante en kwalitatief hoogwaardige weblogs van Nederland en Belgie bij elkaar te krijgen. Dat is ongeveer een samenvatting van hun eigen omschrijving.
Als je lid wilt worden van dat netwerk moet je je aanmelden, en dan wordt je blog door de aanwezige leden beoordeeld, en dan mogen ze stemmen of je wel of niet goed genoeg bent.

Mijn toelating is niet helemaal zonder slag of stoot gegaan trouwens, want er waren nogal wat mensen die mijn lay-out en kleurstelling niet iets vonden om over naar huis te schrijven. Tja, ik zelf vind het juist wel mooi strak, duidelijk, leidt niet af enzo. Maar goed, net zoals Jan des Bouvrie zijn aanhangers en tegenstanders heeft, geldt dat natuurlijk ook voor de lay-out van een blog.
Ook kan het zijn dat het feit dat ik maar hoogstens 2 keer per week iets plaats, nog meegespeeld kan hebben. Vrijwel alle andere blogs die lid zijn hebben namelijk een aanzienlijk hogere frequentie, soms wel meerdere keren per dag. Tja, daar heb ik echt geen tijd voor, vandaar dus bij mij maar twee keer per week. (Of drie keer per twee weken. Ongeveer. Dat is wel ongeveer mijn streven. En soms is het iets vaker, zoals nu.)

Uiteindelijk vonden ze gelukkig mijn "content", de inhoud dus, toch zodanig bovengemiddeld goed (en dat zijn hun eigen woorden) dat ik toch lid mocht worden. Hoera!
Kortom, ik heb een kwaliteitsblog, met "Smaakpolitie-oké-keurmerk-voor-blogs"-sticker.

Het heeft wel even geduurd voor ik over de schok heen was. Ik bedoel, oké, ik doe mijn best, maar anderen moeten het toch ook maar weer leuk vinden hè. Het blijft toch een mening...
En ik ben tenslotte niet altijd even subtiel! (Wel altijd eerlijk en met respect trouwens, maar dat is weer wat anders dan subtiel natuurlijk.)

In ieder geval een enorme en hele welkome stimulans om door te blijven gaan met mijn recensies, verhalen, belevenissen, recepten, gedichten, en noem maar op. Ik heb er weer helemaal zin in!

Tot slot nog een lekkermakertje: Binnenkort kun je in ieder geval de volgende recensies verwachten: Film: "Walk the line" (die over het leven van Johnny Cash, met Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon), Theater: "Kort door de bocht" van Vincent Bijlo, DVD: "Grey Gardens" (naar aanleiding van de voorstelling "Zwanenzang")...
Blijf dus lekker terugkomen!

Theater: Son of the Father

2006-04-24T20:47:00.000+02:00

"Son of the Father"
Door Pip Utton en Mae Brogan

Dit Engelstalige, maar goed begrijpbare, stuk werpt een interessant licht op de minder belichte kanten van de dood van Jezus. Uiteraard kent iedereen de grote lijnen (zweepslagen, doornenkroon, kruisiging, wederopstanding) maar eigenlijk heb ik (en ik denk dat dat voor veel mensen geldt) nooit zozeer nagedacht over hoe het nou moet zijn geweest voor zijn ouders.
In dit stuk wordt geprobeerd daar een idee over te opperen.

Het is de ochtend van de wederopstanding. Twee dagen geleden is Jezus aan het kruis gestorven. Maria wordt wakker uit een onrustige slaap en ziet opeens Jozef voor zich staan. Ze hebben elkaar al jaren niet gesproken. Nu, met de dood van hun zoon nog vers op het netvlies, worden oude ruzies weer opgehaald, standpunten vergeleken en herinneringen opgehaald.

Maria is ervan overtuigd dat haar zoon de Messias is, en dat zijn dood, hoe pijnlijk ook voor haar als moeder, deel uitmaakt van iets waar de gewone mensen geen begrip voor kunnen opbrengen.
Jozef is een vader die compleet gebroken is door datgene wat hij die laatste paar dagen met zijn zoon heeft zien gebeuren. Want wat Jezus dan ook mocht zijn (en volgens Jozef was Jezus een hele fijne jongen maar absoluut geen Messias), hij was toevallig ook nog wel gewoon zijn - Jozef's - zoon.

Het fascinerende aan dit stuk is dat je constant heen-en-weer wordt geslingerd tussen de twee personages en hun standpunten.
Enerzijds weet je dat Maria uiteindelijk gelijk heeft gekregen in de zin dat Jezus inderdaad weer is opgestaan, maar aan de andere kant kún je niet anders dan heel erg meevoelen met die murw geslagen man die net zijn zoon op een vreselijke manier aan zijn eind heeft zien komen.

De beschuldigingen vliegen over en weer.
Maria is volgens Jozef niet meer dan een berekenende, pushende moeder die het maar wát leuk vindt om de moeder van een ster te zijn, en daar ook achter de schermen flink aan meewerkt; terwijl Jozef volgens Maria niet meer is dan een eenvoudige dorpse timmerman, die niet goed genoeg is om de vader te zijn van een zo grootse zoon als de man die net een paar dagen geleden gestorven is.

Duidelijk wordt dat deze twee mensen, die ooit (en dat geven ze zelf ook beiden toe) heel erg veel van elkaar gehouden hebben, door hun verschillende levenswandel van de afgelopen jaren en hun verschillende kijk op hun zoon, volledig uit elkaar zijn gedreven.
De tragische dood van diezelfde zoon zou een moment kunnen zijn waarop ze elkaar weer zouden kunnen vinden, maar beiden kunnen en willen absoluut niet open staan voor de standpunten van de andere partij.
En vanuit hun beider standpunten is dat - om het nog wat ingewikkelder te maken - ook nog helemaal begrijpelijk.

Een zeer bijzondere belevenis, prachtig neergezet door de twee acteurs.

Link:
Site van Son of the Father op homepage van Pip Utton (Engelstalig)

Tussendoor: Het is weer lente!

2006-04-21T20:32:00.000+02:00

Jaja, zelfs ik moet eraan geloven. Ook mij kan het niet meer ontgaan dat de winter nu eindelijk definitief voorbij lijkt. Sterker nog... Vanmiddag heb ik zelfs buiten gezeten, en bovendien (mag ik een kleine drumroffel hier...) in korte broek!
(Hierbij maak ik dus maar gelijk even van de gelegenheid gebruik om aan mijn buren mijn welgemeende excuses aan te bieden, ik had dit evenement beter even kunnen aankondigen, maar ja, ik kreeg zomaar ineens de lente in mijn bol...)
Kortom, het is lekker weer, de zon schijnt, de Italiaanse ijsboer is weer open (jummie!!!), wat moeten we nog meer wensen. Niks toch?

Overigens, het is momenteel erg druk met theatervoorstellingen (minstens 1 per week), vandaar dat de inhoud van dit blog nu even zwaar richting "Theater" overhelt. Maar zo eind mei komt het allemaal weer goed, dan kan ik me ook weer bezig houden met films, boeken, CD's en andere dingen waarover ik meen mijn mening hier te moeten spuien.
Hou het in de gaten!!

Theater: Mattheus Passion

2006-04-17T19:52:00.000+02:00

"Mattheus Passion" in een - alweer vernieuwde - bewerking van Egon Kracht
Door Egon Kracht en The Troupe en gastmuzikanten

Jawel, je ziet het goed, alwéér de Mattheus Passion in bewerking van Egon Kracht.
In 2004 en 2005 ben ik daar ook al heengeweest, maar dit jaar was het weer een vernieuwde bewerking. Ditmaal waren de gastmuzikanten Angelo Verploegen op bugel en trompet en Jan-Peter Bast op Hammond-orgel.
De vaste kern van eerdere jaren was er ook, alleen heeft dit jaar op percussie (in plaats van Vincent van Els, die eerdere jaren de percussie deed) Murk Jiskoot meegedaan, die vorig jaar een van de gastmuzikanten was. Maar Egon Kracht op contrabas, Michiel van Dijk op drie blaasinstrumenten (niet tegelijk hoor), Milan Kracht op elektrische gitaar en Jasper le Clerq op viool waren weer van de partij.

Dit jaar moest ik er "helemaal" voor naar Almere, maar goed, je moet toch wat als het niet dichterbij te vinden is. Afijn, na een rit van anderhalf uur (tja, het is Paasmaandag, dus druk) gearriveerd. Gelukkig wel (omdat het paasmaandag was) gratis parkeren, want die Almeerders weten flink te rekenen met hun parkeertarieven.

Overigens, wil iedereen die naar de meubelboulevard, het tuincentrum of de autodealer geweest is, zich allemaal even flink gaan schamen? In plaats van nutteloos rondlopen, had je beter hier in de zaal kunnen gaan zitten. Het was héél erg leeg... Arme muzikanten. Sta je daar voor een vrijwel lege zaal... Als er 50 man zat, dan denk ik dat ik het nog ruim ingeschat heb. En daarvan viel een deel nog onder "vrienden en familie" van de muzikanten.
Schaamt u, o afwezige cultuurbarbaren!

Deze voorstelling was de laatste uit de reeks voor dit jaar. Dus als je hier nog heen wilt: pech, moet je wachten tot volgend jaar. Áls er dan al een nieuwe versie komt... Ik kan me zo voorstellen dat de varianten op een gegeven moment ook wel een beetje op raken. Maar aan de andere kant: er zijn nog genoeg mensen die deze gemoderniseerde Egon Kracht-versie nog niet kennen, dus wat dat betreft zou er reden genoeg zijn om door te gaan. Maar ja, als je dan weer zo'n vrijwel lege zaal ziet, kan ik me ook wel weer voorsellen dat dat niet echt motiveert om weer wat nieuws te gaan verzinnen... Dus ik ben benieuwd of er nog een nieuwe versie komt. We wachten het wel af.

Muzikaal was het natuurlijk weer dik in orde.
Jammer was wel dat de linker luidsprekers duidelijk kraakten, wat vooral bij het openschroeven van de microfoon die aan Egon's bas zat, soms hinderlijk was.
En als enorm minpunt wil ik nog aangeven dat het bijzonder irritant was dat Angelo kennelijk last had van een verstopte bugel, want hij stond constant met dat ding te prutsen, schudden en door te blazen. En dat blazen, dat hoor je dus gewoon in de zaal... Jammer.
Maar dat waren dan de minpunten.
Verder heb ik niet zoveel te klagen. Het was weer leuk om naar te kijken, en vooral: erg mooi om te horen. De toevoeging van een orgel voegt gelijk weer iets "kerks" toe aan het stuk. Hoewel het orgel zeker niet wordt gebruikt als kerkorgel, in tegendeel, geeft het op momenten dat het orgel alleen in de begeleiding werd gebruikt, toch iets "vertrouwds".
Maar ook op momenten dat het orgel de solo kreeg, was het een zeer fraaie aanvulling. Wie had gedacht dat Bach saai is, kon niet verder van de waarheid zitten. Ik zeg het maar zo: met deze versie, met Hammond-orgel en djembé: Bach rocks!

Gelukkig is er van deze versie, met Hammond-orgel dus, ook een CD gemaakt. "Aus Liebe" heet die, en is te koop via de site van Egon Kracht en The Troupe. (Daar is ook meer informatie te vinden over de andere projecten die Egon momenteel heeft lopen, zoals Joe's Garage (van Frank Zappa) en het nieuwe project waar momenteel nog erg hard aan gewerkt wordt: De verleiding van Harry Faust.)
Wel apart is trouwens dat de nummers op de CD in een andere volgorde staan dan op de vorige versie, en dat er ook er hele andere nummers in deze versie zitten dan op de "oude" CD. Ik ben nog niet zo ver gegaan dat ik heb gecontroleerd wat nou de "juiste" volgorde is trouwens, en eigenlijk maakt dat ook niet echt heel veel uit voor mij persoonlijk. Ik ken de Passion toch niet uit mijn hoofd, en geniet gewoon van de muziek op zich, en niet als deel van het verhaal of zo.
Bovendien, als op deze nieuwe CD dezelfde nummers in dezelfde volgorde zouden staan als de vorige, heb je ook weer het gevoel dat je min of meer twee keer naar hetzelfde zit te luisteren, dus voor de variatie is het wel weer handig.
Maar ondanks de andere volgorde en soms andere stukken, staat gelukkig mijn favoriete stuk (ik heb al opgegeven dat ze dat op mijn begrafenis moeten draaien) er ook weer op: Erbarme dich. Niet alleen muzikaal een hoogtepunt in alle versies van de Mattheus Passion die ik ken (ook de klassieke), maar ook qua inhoud is het een stuk dat mij wel raakt.

Afijn, terug naar deze Mattheus.
Wat vond ik nou (in ieder geval tot nu toe) de beste versie van de drie Egon Kracht-bewerkingen? De eerste keer werd ik heel erg verrast door deze vermodernisering van iets dat ik alleen van horen zeggen kende, en dan ook nog als "een zwaar en lang stuk". Door die verrassing ben ik misschien bevooroordeeld, want eigenlijk vind ik die versie het mooist.
Maar aan de andere kant zijn de versie van vorig jaar, met o.a. Carel Kraayenhof, en die van dit jaar, met orgel, ook allebei heel bijzonder én heel mooi. Het is denk ik een kwestie van smaak.

Overigens, ik weet niet wat het is, maar kennelijk is de Mattheus momenteel "hot", want je komt hem steeds meer tegen. Was het tot een paar jaar geleden voorbehouden aan kerken, tegenwoordig wordt het dus ook gemoderniseerd, instrumentaal, en zelfs in het Nederlands (met dank aan Jan Rot) uitgevoerd.
Wie weet wat er volgend jaar weer allemaal wordt bedacht? Ik nog niet, maar ik zal zeker één of andere versie gaan bezoeken.

Link:
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: Zwanenzang

2006-04-16T20:39:00.000+02:00

"Zwanenzang"
Door Marian Luif en Ellen Pieters

Het heeft even geduurd voordat ik hier nu mijn ervaring met Zwanenzang plaats. Ik heb er namelijk nogal gemengde gevoelens over.
Enerzijds was het een aangrijpend, pakkend verhaal dat door de beide dames zeer goed werd gebracht. Anderzijds was het heel kort (maar een uur!), op sommige momenten voor mij wat té beklemmend en ook heel erg absurd.
Maar het vreemde is dan weer dat het absurde gewoon waar is. Het is écht zo gebeurd.

Het verhaal is gebaseerd op de documentaire "Grey Gardens", die in de jaren '70 is gemaakt. Daarin werd het leven getoond van twee vrouwen, moeder 'Big Edie', een jaar of 80, en dochter 'Little Edie', achter in de 50. Samen leefden ze in een enorm, maar totaal vervallen landhuis in de Hamptons, bij New York. In het gezelschap van onder andere iets van 60 katten, een aapje, en naar ik heb begrepen ook veel vlooien.
Beide vrouwen houden zich vast aan dromen die ze hadden die nooit zijn uitgekomen, en geven elkaar daarvan de schuld. Dit leidt dan weer tot heftige ruzies, maar ook het besef dat ze eigenlijk niet zonder elkaar kunnen: zij zijn alles dat ze nog hebben.

In de voorstelling komt die beklemming en het besef van het verval heel goed tot zijn recht.
Marjan Luif is inderdaad een oude, breekbare en verbitterde moeder, en Ellen Pieters is de minstens net zo verbitterde, gevangen en eccentrieke dochter.
Het stuk laat je achter met een gevoel van verlies, met een gevoel van "Hoe kan dit in hemelsnaam zo ver zijn gekomen?". Het einde komt veel te snel, zowel omdat het stuk maar een uur duurt, als ook omdat je eigenlijk toch wel meer wilt weten. Het blijft nu toch over het algemeen een beetje aan de oppervlakte, hoewel er soms wel ineens momenten zijn waarbij het ineens heel diep en heftig is. Er worden wel dingen aangegeven, maar het hele verhaal wordt niet echt helemaal duidelijk.

Grappig (sommigen vinden dat, getuige sommige recensies die ik heb gelezen, niet zozeer grappig als wel zeer irritant) vond ik dat op bepaalde momenten het publiek ook rechtstreeks wordt aangesproken. Niet dat er reactie verwacht wordt, maar meer als op de manier waarop tijdens een documentaire mensen soms ineens dingen in de camera kunnen zeggen. Je kreeg door dat rechtstreekse aanspreken ook het idee dat je daadwerkelijk naar een documentaire zat te kijken.

Als je alleen maar afgaat op de namen en denkt dat je op toneel dan ook een stuk "Koefnoen" en "Spijkers met Koppen" te zien krijgt, heb je een probleem. Want hoewel er zeker ook komische momenten in zitten, is dit gewoon puur toneel. Goed toneel.
Absoluut een aanrader als je de moed hebt om hierin mee te gaan, en als je iets wilt zien dat heel anders is dan anders.

Ik ben in ieder geval (en dat heb ik na aflo0op in de foyer om me heen meer gehoord) zeer nieuwsgierig geworden naar de originele documentaire, dus die is inmiddels naar me onderweg. Wellicht dus: wordt vervolgd?

Link:
De site van de voorstelling

Boek: De jongen in de gestreepte pyjama

2006-04-13T20:52:00.000+02:00

"De jongen in de gestreepte pyjama"
Door John Boyne

Ik word zelf meestal redelijk kriegel van recensies waarin dingen staan als "Ik vertel niks, je moet het maar gewoon zelf lezen", maar in dit geval is het eigenlijk wel waar.
Als je over dit boek teveel vertelt, dan haal je de lol er een beetje af voor degenen die het zelf nog willen lezen. Hoewel in dit geval het woord "lol" misschien een beetje een raar woord is...

Kort gezegd gaat het verhaal over Bruno, een jongen van negen jaar, die opeens met zijn gezin moet verhuizen. En hoewel hij tegen zijn vader tekeergaat omdat hij zijn "drie beste vrienden voor altijd!" niet meer kan zien, moet hij zich er toch bij neerleggen. Het boek vertelt daarna over de dingen die er gebeuren in (en vlakbij) zijn nieuwe thuis.

Het boek is geschreven in de taal van een jongen van negen. (Hoewel ik me afvraag hoeveel negenjarige jongens hun oudere zus zouden beschrijven als "een hopeloos geval", maar aan de andere kant wordt die omschrijving zo vaak herhaald dat het meer lijkt op een kind dat net een nieuw woord heeft geleerd en dat expres heel vaak gebruikt, dus misschien kun je dat dan zo verklaren).
Ook het perspectief van het verhaal is vanuit die jongen.
Dat geeft enerzijds een beetje een vreemd gevoel (het lijkt namelijk in eerste instantie alsof je een kinderboek leest) maar anderzijds ga je op deze manier wel helemaal mee met de jongen.
Je vangt dingen op die de jongen niet kan snappen, en waar hij dus zelf verklaringen voor verzint. Maar wij, volwassenen, met de kennis die we ondertussen hebben, pikken die aanwijzingen wel op, en daarom voel je een stuk drama aankomen. Maar omdat de jongen dat absoluut niet doorheeft, en zo aardig en naief is, wíllen we dat ook tegelijk weer niet voelen.

En dat is het grote geheim van dit boek. Je leeft met Bruno mee, je wil niet geloven dat het inderdaad gaat om datgene waarover je denkt dat het gaat, maar onherroepelijk wordt het duidelijk.
Het slot is daarom zeer verrassend, en komt heel hard aan. In één klap is Bruno's naïviteit voorbij.
Geen boek dus om te lezen voor het slapen gaan, in ieder geval niet de laatste twee hoofdstukken. Daarvoor is het einde te rauw. Maar wel een heel, heel mooi boek, dat je lang bij zal blijven.

Tekst: Windpark

2006-04-09T20:07:00.000+02:00

Windpark

In de platte polder
Onder de voortijlende wolken
Klieven de wieken
Klieven de wieken door de wind
Draaien de wieken
Eindeloos
Hun rondjes

Of jaagt juist
De wind de wieken
Jaagt de wind
Eindeloos
De wieken rond?

Wieken en wind
Eindeloos
Wieken en wind
Eindeloos
Wieken
Wind
Eindeloos
Wind

Boek: Strips in Stereo

2006-04-05T09:32:00.000+02:00

Stips in Stereo is een heel bijzonder project.
Teksten van bekende (grotendeels Nederlandse) liedjes zijn "verstript".
Dat houdt in dat er van de teksten stripverhalen zijn gemaakt.

Diverse Nederlandse striptekenaars hebben aan dit project hun medewerking verleend, waaronder Gerrit de Jager, Hein de Kort, Hanco Kolk en Joost Swarte, maar ook minder algemeen bekende tekenaars.
Het eindresultaat is een verzameling strips waarbij de interpretatie van de teksten door de tekenaars soms verrassende resultaten oplevert. Iemand geweten dat Dingedong (u weet wel, dat lied waar "we" ooit, ergens in de Middeleeuwen, het Eurovisie Songfestival mee wonnen) eigenlijk een bloederig verhaal over overspel is? En dat spiegels niet kunnen liegen, maar wel kunnen schelden? Tja, je leert nog eens wat.

De vormgeving van het boek is heel bijzonder, en (daarom) tegelijkertijd ook engiszins onhandig: het heeft namelijk het formaat van een ouderwetse LP-hoes. (Voor de CD-generatie: LP's dat was van vóór de CD, dat was een grote zwarte schijf die je op een draaiende tafel legde en waaruit via een naald dan weer geluid kwam. Vraag maar aan je (groot)ouders...)
Het is echter wel een vormgeving die goed bij dit project past.

Hoewel niet alle strips mij evenveel aanspreken, en ik ook niet alle liedjes ken (overigens: gelukkig is daarvoor wel de oplossing meegeleverd, namelijk een CD met de verstripte liedjes, maar af en toe ben ik nogal lui) vind ik dit project zo apart dat ik het niet onvermeld wilde laten.

Het boek (met CD dus) is als het goed is in de betere boekhandel te koop (of te bestellen). Maar ook via de site van Strips in Stereo kun je het bestellen. Je betaalt dan wel verzendkosten. Aan de andere kant heb je dan wél de gelegenheid om "De Bootleg" te bestellen: een boekje met nóg meer (24 stuks!) verstripte liedteksten. In een handzamer formaat, en uitsluitend zwart-wit, maar desalniettemin zeker een aanwinst. En koop je zowel de originele versie als de Bootleg, dan krijg je weer korting.

Voor wie van muziek, strips en aparte kunstprojecten houdt: een aanrader!

Link:
Officiële site van Strips in Stereo
Site met voorbeelden van de Bootleg
Directe link naar de bestelpagina (inclusief de Bootleg), scheelt weer zoekwerk

Theater: De Doorbraak

2006-04-01T20:37:00.000+02:00

"De Doorbraak"
Door Zijlstra

Voor degenen die ondertussen lichtelijk ongemakkelijk worden omdat ik de laatste tijd alleen maar lovende theaterrecensies schrijf, heb ik goed nieuws. Ik kan namelijk aan deze mensen nu melden dat ze kunnen stoppen met lezen.
Ook dit wordt namelijk weer een lovend verhaal. Dus: heb je daar geen zin meer in, dan zie ik je graag een volgende keer, als iets me eens niet bevalt. Tot straks, doei, de groeten. Daaahaaag.

Zo, dan zijn we nu nog alleen over met mensen die wel belangstelling hebben voor mijn (positieve) verhaal over de voorstelling "De Doorbraak" van de band Zijlstra.
Voor degenen die Zijlstra niet kennen, even heel kort: Zijlstra is een vijf man tellende band, rond voorman en zanger/trompettist Jeroen Zijlstra. Jeroen is een deel van zijn leven Noordzeevisser geweest, en later naar Amsterdam verhuisd om daar jazz-trompettist te worden. Later is daar ook nog divers tekstdicht- en componeerwerk bij gekomen.
Inmiddels kan hij al geruime tijd zijn brood meer dan uitstekend verdienen met zijn muzikale activiteiten. En laten we daar blij mee zijn.

Zijlstra heeft inmiddels drie "eigen" studio-albums uitgebracht, een live-album waarop ze nummers zingen van de drie studio-albums, en bovendien dragen ze actief bij aan de Nederlandse literatuur met het album "Zijlstra zingt Eykman" (waarop Zijlstra samen met zangeres Lydia van Dam teksten van dichter Karel Eykman op muziek heeft gezet).
Kortom, een aardig repertoire.

Ik werd ooit, een paar jaar geleden, gewezen op deze band. Ik heb toen de tweede CD besteld, "Tussen Den Oever en New York".
Ik raakte al snel onder de indruk van de stijl van deze mannen. Jeroen Zijlstra heeft een bijzonder aparte, maar zeer aangename stem, die overal herkenbaar is. Zijn muzikanten zijn zeer muzikaal. De composities steken goed in elkaar, en de teksten weten met een paar woorden een compleet beeld te schetsen. Als hij over een klein dorpscafé zingt, dan stá je na twee regels in dat café. Zingt hij over het eenzame leven aan boord van een vissersboot, dan sta je naast hem, ziet zijn rauwe, opengehaalde handen en voelt misselijkheid, pijn en heimwee met hem mee.

Heel apart vind ik bovendien ook dat er regelmatig gebruik wordt gemaakt van gesproken tekst, in plaats van gezongen. En het meest verbazingwekkende is, dat je dat niet eens doorhebt eigenlijk. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet van parlando houd in muziek. Maar bij hem klinkt het gewoon goed.

En dan nu het live-gedeelte.
Nou, daar kan ik kort over zijn: plezier. Wat hebben die mannen een plezier op het podium. Ze hebben plezier in de muziek, plezier in het op dat podium staan, en plezier met elkaar.
Trouwe lezers weten dat ik een enorme hekel heb aan "broodmuzikanten", muzikanten waar het gewoon duidelijk van is dat ze alleen maar daar staan om brood op de plank te krijgen, maar die liever met de voetjes op tafel bij moeders de vrouw waren gebleven. Vergelijk het met nagelvijlende dames aan een klantenservice-telefoondienst.
Helaas heb je die nog steeds, zowel de nagelvijlende klantenservice-dames als de broodmuzikanten.
Maar dit zijn écht geen broodmuzikanten. Dit zijn zielsmuzikanten. Af en toe trekken ze waanzinnig geconcentreerde gezichten, maar omdat ze zó overduidelijk met de muziek bezig zijn wekt dat alleen maar respect op, in plaats van lachneigingen. En op andere momenten staan ze weer vrolijk te huppelen, of elkaar met gebarentaal en dwaze koppen uit de concentratie proberen te halen. Maar ze staan duidelijk te genieten.
De muzikanten zijn Nout IngenHousz op drums (Donald Duck doet ie leuk), Ed Boekee op piano en keynoard (ken ik die niet uit de Notenclub?), Rutger Molenkamp op blaasinstrumenten (soms zelfs twee tegelijk!) en last but certainly not least Edwin Wieringa op basgitaar en contrabas (mijn vooroordelen over bassisten zijn weer bevestigd... Heerlijk.).

Ook Jeroen zelf straalt plezier uit. Plezier, en trots. Hij is trots op zijn muziek en zijn mannen. En terecht.
Ik heb werkelijk genoten.
Héél, héél jammer is dan ook dat ze eigenlijk heel vaak voor halflege zalen staan. 80 man publiek, dat is echt beschamend weinig. Gelukkig waren er bij het optreden waar ik was 120 man, maar toch. Deze mannen verdienen volle zalen!!! Dus mensen, ga!!

Als aandenken heb ik de twee andere studio-albums gekocht, waardoor jullie over een tijdje een recensie van de drie Zijlstra-CD's tegemoet kunnen zien.

Voorlopig wil ik alleen nog maar zeggen: als je nou eens een band wil zien met mensen die overduidelijk enorm plezier hebben in het optreden en de muziek die ze brengen, en die heel erg muzikaal zijn bovendien, dan kan ik je Zijlstra zeer zeker aanraden.

Link:
De site van de band Zijlstra

Spel: Thud!

2006-03-24T20:42:00.000+01:00

Thud! is een bordspel, dat geïnspireerd is op enkele van de Discworld-boeken van Terry Pratchett.

Het spel wordt gespeeld door twee personen, en iedere partij bestaat uit twee "potjes": beide spelers bedienen allebei 1 keer beide partijen. Na ieder potje worden punten genoteerd en wie dan na twee keer spelen de meeste punten heeft, wint.

In tegenstelling tot de meeste bordspellen voor twee partijen, is er hier echter geen sprake van "wit" en "zwart", maar van Trolls en Dwarves. Trollen en dwergen dus.
Beide kampen hebben hun eigen eigenschappen. Trollen zijn traag, maar sterk; dwergen zijn sneller en met meer, maar moeten veel meer moeite doen om een trol uit te schakelen. Je moet dus voor die beide kanten van het spel twee heel verschillende tactieken bedenken. Vandaar dat een partij dus ook bestaat uit twee keer spelen.

Het is een beetje te vergelijken met het spelletje "Schapen en de wolf" dat ik vroeger nog wel eens speelde met een damspel. Ook bij Thud! heb je te maken met partijen die ongelijk zijn qua grootte, en waarbij de doelstellingen van beide kampen een heel andere aanpak vragen.
En als je dat dan combineert met schaken (want je moet behoorlijk tactisch denken) dan heb je ongeveer het spel Thud!

Aangezien dit een officieel Discworld-item is, goedgekeurd door Terry Pratchett zelf, mag je bepaalde verwachtingen hebben omtrent hoe het eruit ziet en wat de kwaliteit is. Die verwachtingen worden waargemaakt.

Er zijn twee versies van Thud!: een originele versie, en een iets nieuwere variant, de zogenaamde "Koom Valley" versie. Bij die laatste versie worden nog wat extra "opgaven" in de handleiding gezet, net als zeg maar de schaak-, dam- en bridge-opgaven in de krant. Bovendien worden enkele andere spelregels uitgelegd, waardoor je de op de Discworld legendarische "Battle of Koom Valley" kunt spelen. Dit is een variant waarbij de trollen een rots moeten bezetten die de dwergen ondertussen naar de overkant proberen te duwen.
Van de originele versie zijn verschillende uitvoeringen, variërend van eenvoudig (maar nog steeds bijzonder goed verzorgd), tot houten en handbeschilderde versies. Voor verzamelaars zijn dat zeer gewilde objecten.
Ik heb zelf de "Koom Valley"-versie.

Ik ben heel benieuwd of het net zo leuk is en blijft als dat het me nu lijkt.
Nu nog iemand vinden die het met me wil gaan proberen...

Links:
Omdat er geen officiële nederlandstalige Discworld-, Schijfwereld-, Pratchett- of Thud!-sites zijn, daarom alleen de Engelse:
Officiële website voor het spel Thud! (Engelstalig)
Officiële website voor Terry Pratchett (Engelstalig)

Theater: Dat kunnen alleen de hele groten

2006-03-19T20:14:00.000+01:00

"Dat kunnen alleen de hele groten"
Door Jeroen van Merwijk

Hoewel hij het zelf uiteraard niet gelezen heeft, en zelfs áls dat wel het geval zou zijn ben ik niet zo arrogant om te denken dat hij er ook maar in het minst naar zal hebben geluisterd, kan ik inmiddels melden dat aan mijn noodkreet naar aanleiding van Jeroen's vorige voorstelling "Ik ben blij dat ik mezelf niet ben" gehoor is gegeven: Jeroen van Merwijk is weer terug. Heerlijk. Ouderwets gemopper en getier, afgewisseld door kunstige en soms zelfs bloedstollend mooie liedjes. Om het in goed Nederlands te zeggen: "He's back!"

"Dat kunnen alleen de hele groten" wordt opgehangen aan het feit dat Jeroen aan het verhuizen is. En bij het verhuizen kom je natuurlijk een hoop spullen tegen waarvan je (of je partner natuurlijk!) je gaat afvragen wat je ermee moet. Op zich hebben die spullen misschien geen enkel nut of waarde meer, maar juist aan de meest aftandse rommel kunnen de mooiste herinneringen verbonden zijn.
Aan de hand van een meegebrachte doos met spullen vertelt Jeroen verhalen. Zo komen onder andere een ouderwetse draaischijftelefoon voorbij, maar ook een pim-pam-pet-spel ("Continue bezigheid van nomadenvolken, met een... wat een toeval zeg, alwéér een V!"), een tweetal oude Powerbooks en een scheerspiegel die van zijn vader is geweest. Op deze manier blijkt gaandeweg dat zelfs bij aartsmopperkont Jeroen van Merwijk er inderdaad aan sommige spullen herinneringen hangen die je helemaal niet kwijt wilt.

Tot zover de rode draad.
Uiteraard gaat hij ook weer lekker tekeer. Tegen vrouwen, VVD'ers, terreinwagenbezitters, de Nederlandse politiek in het algemeen, nog even tegen vrouwen, en laten we de VVD'ers nog even een keertje voorbij laten komen.
Af en toe vraag je je af hoe het met zijn bloeddruk gesteld is: dit kán toch haast niet gezond zijn... Maar ach, leuk is het wel.
Maar naast een hoop opwinding aan Jeroen's zijde zitten er gelukkig ook een aantal rustpunten in.

Als absoluut hoogtepunt (zonder ook maar íets af te willen doen aan de rest trouwens) wil ik noemen het werkelijk met-een-groot-en-bot-mes-tot-diep-in-je-hart-snijdend-mooie lied "Ik hoef je niet te zien, ik kan je dromen". Wat is het ongelofelijk jammer dat er van dit lied nog geen opnames zijn. Dit is echt zo ongelofelijk geweldig mooi. En - tegen de stijl van Jeroen in - dit keer absoluut zonder ook maar enige rare twist, ironie of cynisme. Ik ben zwaar geraakt.
Overigens wordt dit lied op zeer korte afstand gevolgd door "Mijn vriend de Dood".
Voor beiden geldt: je moet het zelf horen om het te begrijpen.

Gelukkig is in deze voorstelling de elektrische gitaar thuisgebleven. Jeroen kan best spelen, maar de combinatie van een elektrische gitaar, Jeroen's stem en verder niks, is wat mij betreft geen gelukkige. Op een akoestische gitaar is hij veel beter te horen, en komt hij dus veel beter uit de verf.

Wat heeft Jeroen nog meer gedaan deze avond? Onder andere het onomstotelijke bewijs geleverd dat we inderdaad van de aap afstammen; uitgelegd wat de overeenkomst is tussen Amsterdam en een atoombom; en een geweldig niets-tegenin-te-brengen-argument gegeven om geen kinderen te nemen.
Ook hiervoor geldt: dat moet je zelf gaan zien/horen, ik verklap verder niks, maar kan het er alleen maar hartgrondig mee eens zijn.

Nog een opvallend punt is trouwens dat er een lied in zit over iemand die in de spiegel kijkt en zichzelf niet herkent. Een dag na de voorstelling hoorde ik (niet voor het eerst, maar ik had de link nog niet gelegd) op de radio het nummer "Naakt en kaal" van Mondo Leone. Het viel me ineens op dat de beelden die de beide nummers oproepen identiek zijn, en dat het volgens mij zelfs zo is dat de teksten verdraaid veel op elkaar lijken. Wie nou door wie is geïnspireerd weet ik verder niet, maar het viel me wel op... Ach, we weten allemaal dat Jeroen ook graag voor anderen schrijft, dus misschien ís het zelfs wel hetzelfde lied. Bij gebrek aan zowel de CD van deze voorstelling als van Mondo Leone, kan ik het niet nagaan. Hoewel ik wel érg benieuwd ben...

Na afloop heb ik nog beslag weten te leggen op de CD van de vorige voorstelling en ik moet zeggen, achteraf gezien, en kennelijk met een publiek dat hem wél weet te waarderen, blijkt het toch best wel een goede voorstelling te zijn. De liedjes blijken als je ze nog een keer kunt luisteren, toch ook wel weer enorm raak te zijn. Groot verschil tussen deze CD en de live-versie van die voorstelling is dat de voice-over (waar ik me zelf dus enorm aan stoorde) nauwelijks voorkomt. Slechts op 1 nummer ("Het doorheenpraatlied") is de voice-over te horen. Voor mij dus een nummer om door te spoelen, maar de rest is bij herhaalde beluistering toch wel beter dan me in eerste instantie was bijgebleven.
Bij deze dus een nuancering!

Gelukkig heb ik Jeroen en zijn vrouw nog kunnen spreken na afloop van de voorstelling, en eindelijk heb ik nu eens kunnen zien wat Jeroen nou eigenlijk voor schilderijen maakt. Heuh, wat, schilderijen? Jazeker, Jeroen is (cum laude zelfs) afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunsten, als schilder.
Nog steeds schildert hij veel, onder het pseudoniem Malfet (hm, Jeroen, wat nu, valse bescheidenheid?).
En hetgeen ik ervan gezien heb is net zo tegendraads als zijn voorstellingen. Verwacht geen fraaie landschapjes of levensechte portretten; verwacht felle kleuren, dadaïstisch geïnspireerde werken en vooral een enorme verscheidenheid.
Ik zal mijn uiterste best doen om de komende tentoonstelling te bezoeken, en als ik dat niet kan dan hoop ik dat ik beslag kan leggen op een catalogus. Ik wil namelijk heel graag meer van zijn werk zien...

Terug naar de cabaretier Jeroen van Merwijk: hopelijk komt er snel weer een nieuwe voorstelling. Of misschien ga ik deze nog wel een keer zien, als het een beetje in de buurt is en niet in de knoop komt met alle andere dingen die ik nog ga kijken.
Voor iedereen die de humor van Jeroen van Merwijk kan velen (dat is namelijk wel een voorwaarde) kan ik alleen maar zeggen: gáán!

Links:
Helaas heeft ook Jeroen geen eigen website, maar deze informatie op de site van zijn impressariaat is heel uitgebreid
Site van het Nieuw Elitair Elan

Lekker dan... Blog geblokt!

2006-03-13T20:56:00.000+01:00

Tja wellicht waren er al mensen die zich af vroegen of ik nog wel eens aan mijn blog dacht.
Nou, IK wel... Ik had ook al allerlei stukjes gemaild (je kan via mail stukjes op je eigen blog zetten). Alleen had ik er niet aan gedacht om het te controleren.
Tja en toen ik afgelopen vrijdag dus ineens merkte dat er al drie weken niks gepubliceerd werd, begon ik me nog eens achter de oortjes te krabben.

Wat bleek...
Kennelijk heeft men bij Blogger (de site via welke deze blogs lopen) iets nieuws ingevoerd: spampreventie. Op zich nuttig hoor, een blog met alleen maar onzin en heel veel links naar dure sites is natuurlijk niet leuk om te lezen. Dus op zich kan ik me wel vinden in het principe.
Maar men heeft dus bedacht dat er een soort van robotjes (zo noemen ze het zelf hoor) de blogs doorlopen en als er te veel links in zitten, of teveel dezelfde, dan wordt je blog dus geblokt. En dan mag je blij zijn als je er op tijd achter komt want als je niet binnen een bepaalde tijd reageert, dan wordt het hele zaakje ongenadig van het net gehaald.

Gelukkig was de mijne dus "alleen maar" geblokt, en kon ik middels een automatisch formulier een verzoek indienen om het te laten bekijken en beoordelen, en zoals je merkt doet het hele boeltje het nu weer. Poeh...

Ik ben overigens wel zover dat ik nu het hele zwikje heb gekopieerd naar een Word-bestand dat ergens op mijn eigen harde schijf geparkeerd is. Dus áls er nog eens iets gebeurt, en het hele blog verdwijnt, hoef ik in ieder geval niet vanaf 2003 al die teksten weer opnieuw te verzinnen en in te tikken.
Maar goed, dat dus als verklaring voor de afwezigheid...

Theater: Spek

2006-03-09T20:03:00.000+01:00

"Spek"
Door Ronald Goedemondt

Ronald Goedemondt is een verbazingwekkend man.
Als hij op het podium zijn voortelling doet, dan zit je naar enorm verschillende karakters te kijken zonder dat hij ook maar enig requisiet of kledingstuk gebruikt. Gewoon met lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en stembuiging weet hij een compleet paranoïde psychopaat neer te zetten, en het volgende moment weer een hele gewone jongeman. Als paranoïde type lijkt hij trouwens ook minstens 15 jaar ouder. Knap hoor, heel knap.

Het is duidelijk aan de snelheid te merken dat hij afkomstig is uit het stand-up circuit. En in dit geval is de overstap van stand-up naar zaal méér dan geslaagd te noemen. Ik heb in redelijk lange tijd niet zó hard en zó vaak meer gelachen. Het was een waar salvo van grappen, blikken en one-liners. Nauwelijks had je de ene grap door, of de volgende was alweer in aantocht. En dan toch de hele tijd de aandacht vasthouden... Wederom: knap.

Zelf had ik overigens niet echt het idee dat hij nou echt iets wilde vertellen; wat mij betreft was het eigenlijk puur vermaak. Wel met wat relevante thema's-van-nu erin natuurlijk, maar ik kon niet echt een Boodschap ontdekken. Bij de babbel na de voorstelling bleek overigens dat ik dat flink mis had... Misschien heb ik dus niet goed opgelet, of is de boodschap onder gesneeuwd tussen alle grappen. Maar zelfs al is de boodschap bij mij niet over gekomen, dan nog is het echt heel bijzonder wat Ronald doet.
Voor zo'n jonge vent (hij is 31 volgens zijn site) is dit echt een veelbelovende eerste (nou ja, eerste avondvullende dan in ieder geval) voorstelling.

En natuurlijk leuk om te weten dat er ook op een tamboerijn wel degelijk swingende muziek valt te maken.

Echt een aanrader!!!

Link:
Website van Ronald Goedemondt

Schilderij 2

2006-03-06T19:18:00.000+01:00

De buitenkant begint met
Golvend blauw en levend groen
Lucht en water, (moes)tuin en weiden

In de ring
Vogels uit vijver en volières
En aardse kleuren
Voor nuchter en praktisch

In het hart
Hout en steen:
Bouwen
Letterlijk: bouwvakman, baggeren en klussen
Maar ook figuurlijk:
Wij kunnen altijd op jou bouwen

Bedankt

Schilderij 1

2006-03-02T19:10:00.000+01:00

De buitenkant begint met
Wervelend rood en stralend geel
Licht, warmte en liefde

De strakke, regelmatige vormen
Voor fatsoen en regels, normen en waarden

Sterke kleuren
Voor optimisme en wilskracht

Bloemen
Omdat je die mooi vindt

En in het hart
Keren we weer terug bij rood en geel
Licht, warmte en liefde

Bedankt

DVD: Moulin Rouge

2006-02-24T20:08:00.000+01:00

Ik dacht dat ik een flauw filmpje zou gaan kijken voor een regenachtige zondagmiddag.
En nou was het wel een regenachtige zondagmiddag, maar zeker geen flauw filmpje!

Ik was al na 5 minuten met stomheid geslagen. Briljante vondsten qua tekst. Verrassend goede stemmen. Geweldig acteerwerk. Fascinerende decors.
Het verhaal was weliswaar niet echt geweldig, en op tijden bijzonder voorspelbaar, maar het hield de aandacht toch wel redelijk vast.

Qua verhaal hoef je dit niet te gaan kijken. Maar je moet dit wel kijken als je van muziek houdt, als je overdonderd wil worden door decors en kostuums.

Ik ga hem kopen!!!
Kan ik ook nog eens op mijn gemak uitzoeken uit welke liedjes ook al weer de regels komen uit de dialogen...

TV: Vuurzee

2006-02-19T19:36:00.000+01:00

Gisteravond is de laatste aflevering uitgezonden van de Nederlandse serie "Vuurzee", die door de VARA wordt aangeprezen als 'spannende thrillerserie'.
Ik moet zeggen, ik was toen ik deze serie begon te volgen aangenaam verrast.
Het acteerniveau kwam in ieder geval zeer ruim uit boven de gemiddelde soap, en wat mij betreft zelfs ook nog wel boven het niveau van Baantjer. Wel blijft het op de een of andere manier zo dat als ik een stel Nederlanders zie acteren op tv, dit op mij toch altijd bijzonder kartonnig overkomt. Maar goed, wellicht ben ik te veeleisend...

De acteerniveau's terzijde was dit een zeer goed in elkaar zittende serie. Tot aan de laatste twee afleveringen. Je kon merken dat men daar heeft geprobeerd om de diverse verschillende verhaallijnen, of liever de lijnen die de verschillende karakters aflegden en beleefden, weer in elkaar te laten vallen. Op mij kwam een deel van de ontknoping bijzonder onnozel over.
(En dan heb ik het nog niet over de rechtspraak die er werd gedaan, waarbij op basis van een proces van krap twee dagen, dat begon vrijwel direct na de arrestatie van de verdachte, direct een uitspraak werd gedaan. En laten we het ook maar niet hebben over het ordinaire onprofessionele kijven dat de advocaat en de officier van justitie tegen elkaar deden... Ik vermoed dat hier wat artistieke vrijheden zijn toegepast, maar het komt wel wat vreemd over.)

Ook werden niet alle openstaande vragen beantwoord, of in ieder geval niet allemaal even duidelijk. Omdat dit verder geen essentiele vragen waren, maar ook weer bij lange na niet genoeg openstaande punten voor een vervolg of zo, vermoed ik dat ze waarschijnlijk vergeten zijn, of in de montagekamer gesneuveld, maar ik vind het zelf toch wel jammer. Het is toch nét niet af op deze manier, vind ik.

De vraag is nu, koop ik dit op DVD? Voorlopig nog even niet.
Hoewel het erg leuk was om de beelden van Wijk aan Zee te zien (voor de gelegenheid omgedoopt tot 'Boedzand', waarschijnlijk om problemen te voorkomen dat mensen zich menen te herkennen in karakters of zo), en het verhaal over het algemeen toch zeker het kijken waard was, zit ik een beetje met het "24-effect". (Je weet wel, die beruchte serie "24", waarin in zogenaamde real-time de belevenissen van een anti-terrorisme-agent gedurende 1 zeer spannende dag worden gevolgd.) Daarbij is het zo dat ik die serie zeer graag en fanatiek gevolgd heb - je moest vooral niet storen als ik aan het kijken was - , maar als je eenmaal de laatste 5 minuten van de allerlaatste aflevering van een seizoen hebt gezien, dan vallen ineens (met een rotklap) alle stukken op hun plaats en wordt eindelijk duidelijk wie de slechteriken zijn. En dan heb ik dus het probleem, dat ik die serie niet nog een keer kan bekijken, omdat ik dan de hele tijd zit te denken "Ja maar JIJ liegt!!".
Omdat je weet hoe het in elkaar zit, is het raadsel eraf, en is de serie ineens veel en veel minder leuk.
Nou, zoiets heb ik dus nu ook met Vuurzee. Ik vond het (op de laatste 2 afleveringen na dan) zeer goed in elkaar zitten, maar nu ik eenmaal weet hoe het afloopt, vind ik het niet zo leuk meer om de rest nog een keer te zien.
Wie weet, als hij voor de helft van de huidige prijs te koop staat, dat ik hem nog wel neem. Maar voorlopig heb ik genoeg gehad aan de serie op tv.

Maar: mocht je het op tv niet hebben gezien, dan zou ik je wel aanraden om op de een of andere manier het toch nog te gaan kijken. Dus probeer de DVD te pakken te krijgen, desnoods uit de videotheek, of kijk het - als je een snelle internetverbinding hebt - op internet (alle uitzendingen zijn on-line beschikbaar!) want het is (en zeker voor een Nederlandse serie) het bekijken bijzonder waard.

Ik wil graag afsluiten met een oproep: Laten de omroepen meer van dit soort series maken!

Link:
Website van Vuurzee (Klik daar op "Uitzendingen archief" om on-line te kijken)
Koop de serie op DVD (shop van de VARA)

Gadget: AirSwitch (lamp)

2006-02-10T19:32:00.000+01:00

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van het interieur-advies.
En ik geef toe dat het ontwerp van deze lamp je ook moet aanstaan.
Maar het is zó grappig...

Een lamp die je niet met een knop aan en uit doet, en zelfs niet door hem aan te raken.
Heuh, niet aanraken en geen knop?
Inderdaad. Deze lamp doe je aan en uit (én harder en zachter) door er met je hand bovenlangs te gaan.

Er zijn overigens voor degenen die niet van "laboratorium-design" houden verschillende modellen en kleuren beschikbaar. Bovendien is er ook een vloerlamp-variant.
Voor prijzen en verkoopadressen kun je het beste maar zelf even Googelen.

Leuk weetje tot slot: deze lamp is bedacht door dezelfde man als die ooit -héél lang geleden- de lavalamp heeft bedacht. Dus wellicht zitten we over 40 jaar en na de zoveelste revival nog steeds te kijken naar de AirSwitch? Met de lavalamp is dat toch maar mooi gelukt...

Ik vind hem in ieder geval heel leuk, grappig en apart. Vandaar dat ik hem hier even noem!

Theater: Rafels

2006-02-04T19:48:00.000+01:00

"Rafels"
Door Lenette van Dongen

De afgelopen paar jaar is Lenette niet zo vaak in het theater te zien geweest. Althans, niet met haar eigen show. Ze heeft namelijk een rol gespeeld in Mama Mia: samen met Simone Kleinsma deelde ze een van de hoofdrollen.
Bovendien, zo verklaarde ze zelf, wist ze niet meer wat ze moest zeggen in het theater. Haar woorden waren opeens op.
Daarom heeft ze dit keer een voorstelling gemaakt die ze al heel lang wilde maken: een voorstelling waarin ze eigenlijk alleen maar liedjes zingt. Met maar een paar verhalen ertussen. Iets heel anders dus dan wat we gewend zijn uit haar vorige voorstellingen.

Afgelopen week las ik toevallig (altijd leuk als je net naar die voorstelling gaat) een vrij negatieve recensie van de voorstelling. Het zou onsamenhangend, te gelikt en emotieloos zijn. Dat vond ik op zich wel meevallen. Maar ik kom er toch ook niet helemaal juichend uit.
Lenette kan natuurlijk prachtig zingen. Daarvoor is ze ook meerdere malen onderscheiden. Dus daar lag het niet aan.
Ook de muzikanten (gitarist Edoardo Righine, bassist Eric Calmes, percussionist Martin Verdonk; de violiste zou volgens de informatie op de website Esther Apituley moeten heten maar aan de foto's te zien - tenzij ze ineens is omgetoverd in een blonde blanke vrouw - was dit een plaatsvervangster) konden op zich heel goed spelen.
Maar op de een of andere manier kwam het toch niet helemaal goed over.

Lenette stond een (wat mij betreft storend groot) deel van de tijd met haar rug naar het publiek, of tegen haar muzikanten aan (die ook meer naar het podium, Lenette en elkaar stonden te kijken dan richting het publiek). Het contact van Lenette en de muzikanten met de zaal was dan ook regelmatig volkomen weg.
De solo's van de muzikanten waren naar mijn smaak ook veel te lang. Ik verwachtte een voorstelling met zang door Lenette van Dongen. En ik snap ook wel dat iedere muzikant op een gegeven moment zijn of haar kunnen wil laten zien gedurende een nummer. Maar ik verwacht niet in totaal 8 minuten vioolsolo's (ik vind viool bovendien nog geen mooi instrument ook), 4 minuten percussiesolo en 3 minuten basgitaarsolo (die bovendien heel slecht doorkwam qua geluid: ik zag de bassist enthousiast tekeer gaan op zijn bas, maar hoorde alleen maar het plok-plok waarmee hij tegen de kast van de gitaar aankwam, dus geen daadwerkelijk basgeluid). Oké, het was een voorstelling zonder pauze, dus wellicht was dit de enige manier waarop Lenette een beetje op adem kon komen, maar ik had liever een pauze gehad en minder solo's.

Ook qua decor en kostuums kunnen kanttekeningen worden geplaats.
De titel "Rafels" was goed uitgewerkt in het decor, dat een soort grot van stof was, met scheuren en gaten erin.
Ook de jurk van Lenette was rafelig uitgevoerd. En hoewel niet mijn smaak, wel zeker apart. Maar de overjas die ze bij de eerste twee nummers aandeed was wat mij betreft veel te lang, waardoor ze iedere keer als ze een stap wilde zetten (en dat doet ze nogal vaak) met die jas moest wapperen om er niet op te gaan staan, en hoewel dat wellicht leuk een visueel element aan het Spaanse nummer gaf, was het wat mij betreft afleidend en storend. Met name dus omdat er tevéél werd gewapperd.
Over de kostuums van de muzikanten kan ik nog zeggen dat vanaf waar wij zaten (achterin in een toch niet opvallend grote zaal) de basgitarist in zijn pyama leek te staan. De violiste had een pakje aan waarvan het nut me pas duidelijk werd toen ze ook grote trom bleek te spelen, want toen leek ze regelrecht uit de fanfare weggelopen. Maar voordat je denkt dat ik er mijn zinnen op heb gezet om iedereen af te kraken: de gitarist en drummer waren wel keurig en normaal gekleed. Dus daar heb ik lekker niks op aan te merken.

Overigens heb ik wel iets gezien dat ik nog niet eerder had gezien: een elektrische contrabas. Dat komt neer op een stok waar alleen het deel met de snaren en kam op zit. Het ziet er werkelijk niet uit... En het klinkt ook heel erg kunstmatig. Maar goed, dat verschil heb je ook met acoustische versus elektrische gitaren natuurlijk. Dus dat is op zich niet zo verwonderlijk.
Maar de door mij eerder genoemde magie van de contrabas komt hier absoluut niet bij naar voren.
Bovendien zag het er nog eens uit alsof de bassist een beetje tegen een kapstok stond te leunen... Nee, geef mij maar een gewone, normale, ouderwetse, met liefde bespeelde 'echte' contrabas. Hmmmmm...

Was er dan niks goed te melden?
Natuurlijk wel.
Lenette zingt prachtig.
Ze beweegt mooi (hoewel zoals eerder gemeld wel vaak de verkeerde kant op qua publiekscontact, maar haar ballet-/dansverleden is nog steeds duidelijk te zien).
De muzikanten speelden op zich prima.
En: het waren mooie liedjes.

De liedjes die voorbij kwamen varieerden van Italiaans en Spaans naar Engels en Nederlands. Er kwam zelfs nog een lied van Maarten van Roozendaal voorbij, maar ook De Dijk en (als ik het goed heb) Blof kwamen voorbij.
Er werd weinig uitleg gegeven omtrent waarom ze nou precies deze nummers had gekozen, maar wat ik wel heel goed vond is dat ze de "Italiaanse" gitarist liet uitleggen waar de Spaanse en Italiaanse teksten over gingen. Dat vind ik altijd mooier om naar te luisteren, als je ook nog weet waar het over gaat.

Wat vond ik er nou van?
Qua muzikaliteit was er bijzonder weinig op aan te merken. Zang en muziek waren dik in orde. Qua uitvoering (binding met het publiek), kostumering (met name de pyama van de bassist) en variatie (teveel solo's) vond ik het echter af en toe wat storend.
Maar de muzikaliteit wint het toch van de storende elementen.
Dus: ga gewoon. Desnoods doe je je ogen dicht. Maar zingen kan Lenette nog steeds geweldig.

O en wellicht nog een leuk nieuwtje: afgelopen week stond in de krant dat Lenette volgend jaar weer in een musical gaat spelen, ditmaal een musical die is geïnspireerd door nummers van Doe Maar. Ben benieuwd wat dat gaat worden...

Links:
Helaas heeft Lenette voor zover ik kon nagaan geen eigen website.
Op de website van haar impressariaat zijn echter wel de volgende pagina's te vinden:
Algemene informatie over Lenette van Dongen
Informatie (en foto's!) over Rafels

CD: Dagen van gras, dagen van stro

2006-01-31T20:09:00.000+01:00

"Dagen van gras, dagen van stro"
Door Spinvis

De naam 'Spinvis' is een naam die in mij grote nieuwsgierigheid opwekt. Wat is nou in hemelsnaam een spinvis? Nooit van gehoord. En waarom noemt iemand zich dan zo? En wat voor muziek maakt zo iemand? Dat kan natuurlijk van alles zijn...

Vorig jaar hoorde ik dat het lied "Voor ik vergeet" dat Lenette van Dongen in haar vorige theatervoorstelling zong, en waarvoor zij in 2003 de Annie M.G. Schmidt-prijs won, door Spinvis is geschreven.
Het genre bleek dus niet wazige rap of ranzige rock te zijn, maar poëtische teksten en mooie muziek.
Reden genoeg dus voor mij om op zoek te gaan naar zijn werk. En toevallig heeft hij onlangs een nieuwe CD uitgebracht: "Dagen van gras, dagen van stro". Overigens heb ik gelijk ook maar de vorige CD's gekocht, mede vanwege de leuke prints op de hoesjes.

Maar dit keer heb ik het over "Dagen van gras, dagen van stro". Inderdaad een CD vol met poëtische teksten, en zeer apart gezongen.
De teksten zijn zelfs zo poëtisch dat ze af en toe moeilijk te volgen zijn. Dan denk je dus vaak "Dan pak ik het boekje er even bij" maar dat helpt in dit geval weinig. Weliswaar staan de teksten erin (grotendeels) maar ze staan in rare volgordes, rare lettertypes en vrijwel zonder interpunctie.
Maar zelfs als je de tekst wel kan vinden en lezen, dan nog wordt het er niet altijd duidelijker op. Het is allemaal heel beeldend, maar weinig samenhangend. Een soort van heel vrije poëzie dus.
Kortom, de teksten in het boekje zijn net zo moeilijk te volgen als de gezongen versie...

Het minst mooie nummer van de CD vind ik "Explicateur", omdat dat niet gezongen word maar gesproken en dan wel op een heel erg monotone manier, die ik heel snel vervelend vind worden. Vandaar dat ik dit het minste nummer vind.
Wat ik het mooiste nummer vind is veruit "Bijt mijn tong af". Aparte muziek, die helemaal niet past bij de tekst die wordt gezongen (wat op deze CD eerder regel is dan uitzondering), en een tekst die mij erg aanspreekt (beginzin: "Als je zo lief wilt zijn - Ik weet het heel erg zeker - Leg mij het zwijgen op - Is echt voor iedereen beter")

Dit is zeker geen CD die je even op de achtergrond opzet. Daar is hij niet geschikt voor. Teveel muziekstijlen, en zeker geen makkelijk toegankelijke muziek.
Dit is een CD die je moet ontleden door er vaak, heel vaak naar te luisteren. Niet achter elkaar, maar met wat tijd ertussen.
Dan nog moet je het ook wel wíllen begrijpen. Wil je dat niet, dan heb je een ontoegankelijke, wazige, rommelige CD waar je weining plezier aan zal beleven. Maar als je het wel wil begrijpen, dan heb je ten eerste uren werk om het te doorgronden, en daarna een mooie beloning in de vorm van een aparte, kunstig gemaakte, en bovenal zeer poëtische CD.

Link:
Officiële (maar zeer beperkte) website van Spinvis

Theater: Barmhart

2006-01-27T18:45:00.000+01:00

"Barmhart"
Door Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot

In Douglas Adams' boekenserie "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy" wordt het antwoord gevonden op de Ultieme Vraag Des Levens.
Maarten van Roozendaal laat in het openingsnummer van Barmhart weten het antwoord te hebben gevonden op een andere Grote Vraag: wat is toch dat woord in de overbekende zin "In Den Beginne Was Er Het Woord"? Weliswaar moet, voordat het antwoord bekend is, de aarde eerst apocalyptisch ten onder gaan, maar ach, dat is maar een klein offer.
Het begint weer ouderwets goed dus.

Maarten leidt (sleept? schopt?) ons door de 7 "Werken der Barmhartigheid". En even om te laten zien dat ik heb opgelet, die werken zijn: laaf de dorstigen, voedt de hongerigen, kleed de naakten, verzorg de zieken, bezoek de gevangenen, herberg de vreemdeling, begraaf de doden. (Jaja, uit het hoofd...)
Wie Maarten's werk kent, weet echter dat dat nooit lang goed kan gaan. Geen enkele goede daad blijft immers ongestraft? En inderdaad, het gaat ook niet lang goed. Maarten laat zien wat er kan gebeuren als je het allemaal wat teveel doet. Of (ook heel leuk) als je de onderdelen door elkaar gooit. De bizarre gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op.

Maarten, Egon en Marcel hebben er overduidelijk zin in. De lol spettert er ook deze keer weer vanaf.
Zelfs Marcel keek (gelukkig) een stuk minder boos dan de vorige keer dat ik hem zag, bij Verzamelt Werk. En spelen kan hij nog steeds bijzonder goed.
Egon doet in de loop van de voorstelling ook nog een onderdeel 'Creatief met Glas', wat hele leuke effecten oplevert. Of hij nou zijn strijkstok is vergeten en het op deze manier wilde oplossen, is me nog niet helemaal duidelijk. Maar het uiteindelijke resultaat was in ieder geval geslaagd. En, ook een verrassende verandering ten opzichte van eerdere voorstellingen: Egon blijkt te zingen.

De muziek is zoals gebruikelijk weer zwaar in orde. De toevoeging van gitaar aan de gebruikelijke piano en contrabas is inderdaad een toevoeging, een extra dimensie. Maar ook de zang-composities zijn bijzonder. Het gebruik van twee stemmen in "Sonja" en het gebruik van canon-elementen in enkele nummers maken het zeer afwisselend, en zijn zonder meer geslaagde experimenten te noemen.

Natuurlijk zijn ook de teksten weer parels. Bijvoorbeeld die over een stervende vader, waar de breekbaarheid zo enorm is dat het applaus haast verlegen begint. Of de tekst over spraakverwarringen met de beste bedoelingen. Of die over een uit de hand gelopen poging om samen te gaan drinken. Of de vraag wanneer je nou eigenlijk een leuk leven hebt, waarbij de complete slijterij voorbij komt. Of... Ach er is zoveel.

Kortom: Mooi. Om te janken zo mooi.
(Hoewel ik ongetwijfeld niet de eerste ben die dit citaat misbruikt, kan ik het niet treffender samenvatten.)

Wat (mij) echter wel opvalt is dat Maarten's teksten deze keer een beetje... anders zijn. Milder, zou ik haast zeggen. Wat ik bedoel is: hij schreef in het verleden ook wel eens liedjes die heel vrolijk leken, maar daar kwam op het eind toch altijd wel weer een cynische draai in.
Deze keer heb ik zowaar liedjes gehoord waar ik zo snel geen cynisme in kon ontdekken. Misschien heb ik iets gemist, dat moet blijken als de CD beschikbaar is en ik het nog een keer kan luisteren, maar vooralsnog slaat de angst me om het hart. Wordt Maarten Mild??? Het zal toch niet...

Om echt te weten of Maarten mild wordt, moeten we afwachten tot de volgende voorstelling. Maar ik heb me laten vertellen dat die pas in seizoen 2007-2008 komt. Dat wordt dus nog lang wachten... Hoe hou ik het vol? Ik zal wel moeten, maar leuk is anders...

Hopelijk komt de CD van deze voorstelling snel. Dan heb ik in ieder geval nog wát om me die tijd door te helpen.

O enne, Maarten: Wij ook van jou hoor. Écht waar! ;-)

Links:
Website van Maarten van Roozendaal
Website van Egon Kracht en zijn Troupe
Website van Marcel de Groot

Interessant: Onderzoek naar taalverwerking

2006-01-23T18:53:00.000+01:00

Afgelopen week heb ik meegedaan aan een onderzoek naar taalverwerking van een groot UMC in het zuiden des lands.
Dit onderzoek is bedoeld om te zien hoe in de hersenen de verwerking van gesproken taal plaatsvindt bij mensen met een bepaalde vorm van autisme (een vorm waarbij er sprake is van meer dan gemiddelde verstandelijke vermogens, zoals bijvoorbeeld ADHD, mensen die dus over het algemeen redelijk normaal kunnen functioneren), in vergelijking met de verwerking bij "gewone" mensen.
Mensen met die afwijking hebben namelijk vaak de neiging om taal heel letterlijk te nemen: ze snappen woordspelingen eigenlijk niet, en weten daar dus ook niet mee om te gaan. De onderzoekers willen nu proberen te achterhalen of je die verminderde omgang met taal ook in de hersenen van die mensen kunt terugzien. Vandaar dus ook dat een controlegroep van mensen zonder die afwijking wordt onderzocht (daar kunnen ze dus zien hoe het "normaal gesproken" gaat) en een groep mensen met die afwijking, en dan wordt het zeg maar een soort van 'Zoek de tien verschillen'.

Wat gebeurde er nou die dag.
Eerst werd na de ontvangst mijn hoofd in totaal bijna een uur lang 'gemagnetrond' in een MRI-scanner, waarbij via een koptelefoon allerlei zinnen werden voorgelezen. Dit voorlezen gebeurde door mensen met verschillende accenten en van verschillende leeftijden. Ik herinner me Utrechts, Haags, bekakt, Limburgs, een klein meisje van ik denk een jaar of 3, een kind van een jaar of 10, en nog zo wat types.
Ook werden er zinnen gelezen waar fouten in zaten.
Bijvoorbeeld echte fouten als "De zee is droog en zout", wat natuurlijk nat moet zijn, maar ook zinnen die achterstevoren werden uitgesproken en waar dus geen touw aan vast te knopen was. Het grappigste waren de zinnen die niet helemaal klopten met de persoon die het uitsprak, bijvoorbeeld een stoere mannenstem die roept "Ik draag als ik uitga graag een jurk met glitters" (wat natuurlijk best kán hoor, maar niet direct logisch is), of het kleine kind dat vertelt "Ik drink graag een lekker glas bier". Ook dat kán natuurlijk, maar logisch is het niet.
En al die verschillende soorten zinnen, met en zonder fouten, en door alle verschillende mensen voorgelezen, kwamen dus door elkaar heen. Je wist dus niet van te voren of iets een goede, foute of onzin-zin zou worden.
En ondertussen werd er dus de hele tijd gemeten welke delen van mijn hersenen bezig waren met het waarnemen en verwerken van de gelezen teksten.
Een moderne en volkomen Balkenendiaans verantwoorde manier dus om betaald te worden om op je rug te gaan liggen.

's Middags werd er in een gewone kamer, dus zonder MRI, nog een aantal taaltesten afgenomen. Een deel hiervan was gericht op het logisch redeneren ("Als het regent, wordt de auto nat. Als de auto buiten staat, wordt hij nat. De auto wordt nat. Regent het?" en dan moet je Ja, Nee of Misschien antwoorden. Deze lijkt logisch, maar als je het iets anders maakt, bijvoorbeeld "Als het regent, wordt de auto nat. Als de auto buiten staat, wordt hij nat. Het regent. Wordt de auto nat?" wordt het al lastiger, want het moet natuurlijk regenen wil de auto nat worden, maar hij moet óók buiten staan, en dat staat er niet bij. Dus dat wordt qua antwoord dus een Misschien. En zo zijn er nog vele varianten te bedenken met oorzaken, gevolgen en mogelijkheden.).
Een ander deel richtte zich op verstaanbaarheid. Dan krijg je een bandje te horen met woorden erop en moet je aangeven wat je nou precies hoort. Nou lijkt het verscil tussen Bus en Mus heel duidelijk, maar als je Kan en Kam hebt, of Paard en Baard, en iemand spreekt dat niet helemaal duidelijk uit, is het nog maar de vraag of je daadwerkelijk hoort wat de ander meent uit te hebben gesproken. Iemand anders kan het net weer anders horen: waar ik Paard hoor, kan mijn buurman wel Baard verstaan. Dus ook dat is heel interessant.

In ieder geval, het was een leuke dag, ik heb mijn bijdrage aan de medische wetenschap weer geleverd, en ik ben benieuwd wat er uit gaat komen. Zowel uit het hele onderzoek als uit mijn persoonlijke resultaten.
Helaas duurt het nog wel een half jaar voordat er resultaten kunnen worden teruggekoppeld: het interpreteren van MRI-gegevens in dergelijke onderzoeken schijnt een erg moeilijk proces te zijn. Maar ik word in ieder geval geïnformeerd tegen die tijd.

Maar het belangrijkste punt is dat ik nu in ieder geval fotografisch bewijs heb dat er inderdaad hersenen in die schedel van mij zitten. Ik heb ze met eigen ogen gezien, en zelfs een printje meegekregen. Dus mocht je nog twijfelen, dan kun je de foto's komen bekijken :-)

Bios: Rumor Has It...

2006-01-20T19:03:00.000+01:00

Deze film borduurt voort op de gebeurtenissen uit de in de jaren '60 uitgekomen film "The Graduate". Daarin wordt een verhaal verteld van een student die uiteindelijk een verhouding heeft met een mede-studente, maar ook met haar moeder. (Ik heb de film zelf niet gezien, maar dit is wat uit de flashbacks duidelijk wordt).
"Rumor Has It..." (wat betekent "Het gerucht gaat...") doet net alsof dit verhaal waar is. En probeert uit te zoeken wat de gevolgen zijn voor een jonge vrouw, die zich ineens realiseert dat die film over haar familie gaat. Dat háár moeder die studente was. En haar oma dus de moeder daarvan.
Helaas is haar moeder zeer jong overleden, dus daar kan ze het niet meer aan vragen, en oma (een zeer flamboyante dame die enorm ontstemd raakt als ze met "Oma" wordt aangesproken) weigert om opening van zaken te geven.
Tja, dan zit er nog maar één ding op... Zelf op zoek gaan.
Uiteindelijk vindt ze de man waar het om gaat, en krijgt antwoord op haar vragen.
Maar voordat dat allemaal achter de rug is, zijn er heel wat komische verwikkelingen geweest.

Conclusie:
Een zeer vermakelijke film. Geen hoogdravend verhaal, maar wel leuk gebracht, leuk geacteerd, leuk gevonden. De moeite waard.

DVD: Frida

2006-01-17T19:36:00.000+01:00

Een film over Frida Kahlo, een schilderes uit Mexico. Gebaseerd op haar ware levensverhaal.
Wat een leven heeft die gehad zeg. Poeh. Ik zou niet willen ruilen.
Eerst is ze als kind door een vreselijk ongeluk al verlamd geraakt, maar daar is ze uiteindelijk door pure wilskracht weer min of meer overheen gekomen, maar dan houdt het drama nog niet op.
Ze trouwt met een andere Mexicaanse kunstenaar, Diego Rivera, die een enorme vrouwenverslinder is. Ze vertrekken naar Amerika, wat niet helemaal goed afloopt; ze komt in aanraking met een verbannen Russische leider (Trotski); ze beleeft zowel op artistiek als op persoonlijk vlak vele hoogte- en dieptepunten.
Uiteindelijk komt ze nog op relatief jonge leeftijd na een lang en tragisch ziekbed aan haar einde, maar ondertussen heeft ze wel heel veel meegemaakt.

Mooi in de film qua beeld vond ik dat haar schilderijen werden gebruikt als overgangen tussen scènes en levensfasen.
Ik had eigenlijk nog nooit van Frida Kahlo gehoord, maar ben nu zeker van plan om meer over haar werk te gaan uitzoeken, want wat ik in de film voorbij zag komen sprak mij zeer aan.

Conclusie:
Mooie dramatische verfilming van het zeer bewogen levensverhaal van een begaafde kunstenares.

Op de barricaden: De PostcodeLoterij heeft het over "euries"

2006-01-14T21:41:00.000+01:00

Ik zit momenteel de voorstelling van Sjaak Bral op tv te bekijken. Normaal gesproken neem ik programma's op de commerciëlen altijd op, om zo de reclame te kunnen doorspoelen, maar nu is mijn video helaas ergens anders mee bezig. En ik zeg helaas, omdat mijn bloeddruk zonet zo ongeveer door het plafond ging tijdens een van de reclameblokken.
Wat was er aan de hand? Er kwam een reclame van de PostcodeLoterij voorbij. Nou weet ik dat de PostcodeLoterij in zijn bestaan wel beschuldigd is van ergere dingen dan foutief taalgebruik, en eigenlijk interesseert het me ook niet zoveel die hele Loterij, maar wat ik net hoorde:
"Een prijs van xxx euries..."
Nou vraag ik je...
Wat is dat toch verdorie met iedereen?
De munt die we momenteel gedwongen zijn te gebruiken, heet "euro". En dan is het dus als het om bedragen gaat "een euro, honderd euro, duizend euro", en als je ze in je hand hebt of het gaat om iemand die er veel van kwijt is geraakt bijvoorbeeld, dan gaat het om "enkele of vele euro's".
MAAR DUS NIET OM "EURI"!
EN AL HELEMAAL NIET OM "EURIES"!!!
En veel mensen denken dan al snel "Ach, als het op tv wordt gezegd, door de PostcodeLoterij, wat toch een Goed Doel is en een hele grote organisatie, dan zal het wel klopppen."

Mensen, alsjeblieft...
Laten we het beschaafd houden. Laat ons niet vervallen tot een verachterlijking van ons taalgebruik.
Het gebruik van "euri" of "euries" is niet grappig, hip, vlot of wat dan ook.
Het is gewoon een teken dat je niet nadenkt over wat je zegt.

Ik pleit voor het beboeten van het gebruik van "euri" en het onmiddelijk opsluiten van mensen die het wagen om "euries" te gebruiken. Dat soort mensen hoort niet straffeloos in de maatschappij rond te lopen.

Dat het Groene Boekje het gebruik van "datums" tegenwoordig al tolereert (in plaats van het correcte "data"), vond ik al een teken van een nederlaag van het correcte taalgebruik en een zwichten voor de onkunde van de (ongeïnteresseerde, luie, niet goed nadenkende) massa, maar dit gaat me echt te ver.
Op de barricaden!
Steunbetuigingen zijn welkom!

Niet leuk: Kaakchirurg, de vierde keer

2006-01-10T11:17:00.000+01:00

Jawel, van de week voor de vierde keer in evenzoveel maanden bij de kaakchirurg geweest.
In september was bij het trekken van de verstandskies rechtsboven een gat ontstaan door het bot heen, zodat ik alles wat ik at of dronk via mijn neus weer naar buiten kon laten komen. Erg grappig, maar niet handig.
Nou hadden ze al een keer geprobeerd het zaakje dicht te naaien, maar blijkbaar had de chirurg de verkeerde Burda of Knip Mode te pakken of zo, want het gat bleek een paar dagen later (na het wegtrekken van de zwelling) nog steeds in onveranderde toestand aanwezig.
Ach het had wel een voordeel: als ik een verstopte neus had, kon ik die via dat gat lekker doorblazen, wat me toch denk ik wel een paar verkoudheden heeft gescheeld. Het zaakje raakte immers niet meer echt verstopt.
Maar goed, afgelopen week dus een nieuwe poging.
Nou weet ik niet precies wat die man dit keer gelezen had voordat hij bij mij aan de slag ging, maar ik heb bij thuiskomst eerst maar even gecheckt of alle kiezen die er vóór de behandeling zaten, nog aanwezig waren. Hij was net zo hard aan het breken en duwen als bij het trekken... Maar alles leek nog te zitten waar het hoorde, qua kiezen althans.
We zijn nou een paar dagen verder, en de zwelling is er nou uit, maar ik heb er nog niet echt veel vertrouwen in. Hoewel ik niet precies tot achter mijn kiezen kan kijken, en hoewel voelen ook niet alles zegt, heb ik het idee dat hij maar de helft heeft afgedicht. Nou kan het zijn dat hij door dat breken die helft zodanig heeft verbouwd dat daarmee ook de rest wordt afgedicht, maar totdat ik over een paar weken een blaastest kan doen (kijken of ik nog steeds door het gat kan blazen dus), weet ik het nog niet.
Ik hou je op de hoogte.
Overigens: de pijn viel alles mee. Maar die grote roze pillen helpen natuurlijk ook wel... Heftig, maaaaaannnnn....

Theater: Zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder

2006-01-07T22:23:00.000+01:00

"Zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder: ode aan Ramses!"
Door Frans van Deursen, Mylène d'Anjou en Vera Mann

De titel zegt het al: een ode aan Ramses Shaffy.
Uiteraard zeer bekend door al het prachtige muzikale werk dat hij deed met Liesbeth List, maar ook solo heeft hij veel hits gemaakt.
Als zogenaamde "veertig-minner", heb ik daarvan niet heel erg veel direct meegekregen. Natuurlijk kende ik bijvoorbeeld 'Sammy', 'De een wil de ander', de 'Cantate' en het titelnummer, maar ik heb in deze twee uur durende voorstelling heel veel nummers gehoord die ik niet kende.
Dit zal overigens voor vrijwel iedereen in meer of mindere mate gelden. Er zitten namelijk zelfs nummers in die Ramses Shaffy zelf nog niet eens heeft uitgebracht. Een voorbeeld hiervan is (en wat is het weer een prachtige poëtische titel) 'Ik had jou als een deur achter me dichtgedaan'.
Dit wil echter niet zeggen dat ik de gelegenheid heb gehad om af te dwalen. Integendeel zelfs. Het was een bijzonder boeiende, mooie, integere voorstelling, waarbij met name de solisten me vele malen zeer aangenaam hebben verrast.

Iedereen kent Frans van Deursen natuurlijk van "Frits, keuken!", de zin die hij tot zijn grote frustratie nog steeds naar zijn hoofd schijnt te krijgen, uit de televisieserie 'De Vlaamse Pot' uit de jaren tachtig. Dat hij ook kon zingen, wist ik echter niet. Een kleine kijk op zijn website leerde echter dat dat meer mijn fout is dan de zijne, want hij heeft twee nominaties voor John Kraaijkamp Musical Awards op zak, en speelde (en mijn reactie was toen ik het las in de trant van "Nou je het zegt, inderdaad, dat was ook zo...") onder andere in de musicals Miss Saigon en Aida.
En ja, hij kan echt zingen. Geloof me.
Bovendien, af en toe had hij bepaalde manieren van zins- en toonwendingen, en een bepaalde manier van de teksten uitspreken, die me ineens echt heel sterk aan Ramses zelf deden denken, bijvoorbeeld in 'Marije Marije'. Niet dat hij ook maar in het minst probeert Ramses 'na te doen', want dat kan natuurlijk helemaal niet, maar ik denk dat dat vanzelf gaat als je hier mee bezig bent. Zeker als je qua stem ook ongeveer in dezelfde regionen zit.
Mijn persoonlijke hoogtepunt van Frans was zijn aandeel in 'Ik had jou als een deur achter me dicht gedaan'.

In tegenstelling tot wat ik van Frans wist, wist ik van Vera Mann wel dat ze kon zingen.
Ooit zong ze de tune van de televisieserie 'Vrouwenvleugel', en later heeft ze in diverse musicals hoofdrollen gespeeld, onder andere 'Les Misérables', 'Evita' en meest recentelijk 'Passion'.
Nou moet ik zeggen dat die laatste (zie recensie daarover) me zwaar is tegengevallen, maar dat lag (zoals ik daar ook heb uitgelegd) niet zozeer aan de vocale kwaliteiten van de hoofdrolspelers. Want die waren prima in orde.
En gelukkig blijkt Vera Mann nog steeds een zangeres van topkwaliteit.
Haar uitvoering van 'Sammy' was van een betoverende eenvoud, maar greep me keihard bij de strot. Ontroerend, geweldig. Alle lof. Wat mij betreft, zonder de rest van de voorstelling ook maar enigszins te willen bagatelliseren: het hoogtepunt van de avond.

Mylène d'Anjou kende ik van een solovoorstelling van haar die ik enkele jaren geleden heb gezien. Zij heeft een enorm krachtige, volle stem, en weet die precies te richten op hetgeen waar ze mee bezig is.
Alleen... wat mij betreft heeft ze een stem die voor dit repertoire soms té sterk is. Natuurlijk heb je een enorm sterke stem nodig voor liederen als 'Zonder bagage' (ook wel bekend als 'De wereld heeft mij failliet verklaard'), maar in sommige andere nummers was het wat mij betreft wel wat te krachtig voor wat er gebracht werd.
Overigens is het nummer 'Zonder bagage' ook het enige nummer waar ik eigenlijk een beetje een verdeeld (in de zin van: niet volledig positief) gevoel van kreeg. Hoe dat komt? Waarschijnlijk omdat het beeld dat Mylène neerzette met haar expressie, niet overeenkwam met hetgeen ze zong en het beeld dat ik bij het lied had. Ze kwam een beetje verveeld kijkend op, en ook in de rest van het nummer was de vrolijkheid ver te zoeken. Dit kwam voor mij totaal niet overeen met wat ik ken van de oude filmpjes waarin Ramses dit nummer zelf zingt, en met waar de tekst ook eigenlijk over gaat (oké, ik ben dan wel failliet, maar eigenlijk is dit een unieke kans om opnieuw te beginnen; ik kan alle bruggen achter me verbranden; ik vind dit een geschenk en geen ramp). Misschien mis ik hier een enorme cynische dubbele bodem hoor, dat kan maar zo, maar ik had het idee altijd dat Ramses dit als vrolijk lied bedoeld had, en dat bleek totaal niet uit de expressie van Mylène. Ik ga er echter van uit dat dit een eenmalig vergissinkje was, misschien had ze net achter de coulissen wel enorm haar tenen gestoten of zo; ik hoop echt dat het normaal gesproken net zo vrolijk wordt gebracht als Ramses dat zelf deed. En wat mij betreft was dit het enige "minpuntje" van de avond. Dus dan valt het allemaal nog best wel mee!
Hoogtepunt van Mylène voor mij was haar vertolking van 'Brief uit New York'.

Ook de muzikanten waren van hoge kwaliteit en hadden er allemaal zin in.
Bovendien was er ook nog een klein rolletje weggelegd voor "orkestleider" Nico van der Linden, die als 'Ouwe Hein' een van de goedgekozen en bijzonder geslaagde komische noten mocht toevoegen.

Kortom: een prachtige voorstelling van hoge vocale en muzikale kwaliteit, met voldoende (maar niet storende) komische momenten, maar ook ontroerend mooie momenten. Een aanrader voor de liefhebber van Ramses Shaffy, maar ook zeker voor mensen met liefde voor muziek in het algemeen. Mijn bewondering voor Ramses is inmiddels bijzonder groot. Het is spijtig om te zien hoe slecht hij er de laatste jaren aan toe was, en ik ben blij dat hij tegenwoordig weer af en toe in het openbaar verschijnt. (Alleen... af en toe lijkt het wel alsof hij enorm zit te kwijlen... dan lijkt het weer ineens een hele breekbare oude man... Jammer jammer jammer...)

De CD van de voorstelling zal zeker nog vaak in mijn speler geschoven worden.

Leuke links:
Website van de voorstelling
Weblog van Frans van Deursen

Bios: Harry Potter and the Goblet of Fire

2006-01-02T17:44:00.000+01:00

(Originele Engelstalige versie)

Tja, wat moet ik hier nou van zeggen.
Als "dertig-plusser" (en bovendien nog een vrij kritische ook) ben ik natuurlijk niet meer zo makkelijk onder de indruk als een tien-plusser. En misschien zijn we de laatste paar jaren wel veel te veel verwend met alle enorme spektakelfilms, waarbij de ene monsterlijk grote veldslag niet onder wil doen voor de andere fantasy-massascène.
Ik moet helaas zeggen dat het me tegenviel.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb me best vermaakt hoor, maar ik kan er niet meer zo enthousiast over worden als toen ik de eerste keer 'Harry Potter and the Philosopher's Stone" zag. Die ben ik namelijk nóg een keer gaan kijken (weliswaar op uitnodiging, maar we hadden net zo makkelijk naar een andere film kunnen gaan), en ik heb de DVD ook nog gekocht.
Ook deel twee, 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' heb ik in de bioscoop gezien en later op DVD aangeschaft.
Deel drie, 'Harry Potter and the Prisoner of Azkeban' heb ik al niet meer op DVD aangeschaft, maar dat was meer omdat ik naar het buitenland ging en meende dat hij daar wel goedkoper zou zijn, en sinds ik terug ben was ik er nog niet toe gekomen.
Ik vrees echter dat dit deel voorlopig ook zeker niet op DVD zal worden aangeschaft door me.

Ook in dit deel geldt, en dat is gezien de omvang van het boek natuurlijk alleen maar logisch, dat heb boek wat mij betreft vele malen beter was.
Hoewel de karakters in de films door de betreffende acteurs wel zeer goed worden neergezet (ik heb niet het idee dat ik naar iemand anders zit te kijken dan ik in mijn hoofd voor me zag toen ik het boek las), was er met name in dit deel een veel te groot stuk dat ik miste. Dat was in de vorige film ook al zo (wat is er in hemelsnaam gebeurd met de bevrijding van de house-elves??), maar in dit deel viel het me ook echt óp dat ik dingen miste. En met mijn geheugen is dat best wel bijzonder, moet ik zeggen.

Nogmaals, het was heus geen slechte film of zo, maar ik kon er niet zo enorm voor warmlopen als voor de eerdere delen. Maar nogmaals, misschien ben ik (of liever: zijn we) wel gewoon teveel verwend de laatste jaren.

Ik ben overigens nog steeds wel heel erg benieuwd naar de volgende verfilming, 'Harry Potter and the Order of the Phoenix', een van de eerste boeken waarin ook de negatieve kanten van de hele magische wereld echt duidelijk worden. En ook de eerste waarin een heel belangrijk karakter verdwijnt.
Als Harry Potter-liefhebber zal ik de film zeker wel gaan bekijken in de bioscoop (ik moet het toch met eigen ogen zien om het te kunnen beoordelen), maar tenzij er een enorme omslag komt in de manier van verfilmen, vermoed ik dat mijn eerste aankoop op DVD-gebied voor Harry Potter over enige jaren de complete serie zal zijn. Want die zal er ongetwijfeld komen!

Conlusie:
De magische wereld van Harry Potter en zijn avonturen op Hogwarts beginnen hun spektakel te verliezen, waarschijnlijk doordat we inmiddels gewend zijn aan dergelijke fantasy-producties. Desalniettemin nog wel een zeer aardige film, maar verwacht niet zo overdonderd te raken als bij de eerste film.

DVD: Sky Captain and the World of Tomorrow

2005-12-30T18:07:00.000+01:00

Een film met een bijzonder dun en voorspelbaar verhaal, die me niettemin toch een leuke avond heeft bezorgd.
Het verhaal is natuurlijk niet waar het in deze film om gaat. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen. En hoewel ik me normaal gesproken erg kan irriteren over films met dunne verhaaltjes, vond ik - in dit geval - dat het ontbreken van een boeiend verhaal voldoende werd gecompenseerd door de visuele kunstigheid.

Dit is echt een stripverhaal-verfilming. En dat weet je gelijk vanaf de eerste scène.
De kleurstellingen, de achtergronden, de karakters: hoewel het een bewegend beeld is, geeft het een gevoel van een authentiek ouderwets stripverhaal.

Ook de acteertalenten van de hoofdrolspelers worden nogal wisselend beoordeeld, maar - net als het verhaal - daar gaat het in deze film ook helemaal niet om.
Je kijkt dit niet om helemaal meegezogen of opgenomen te worden in het verhaal.
Wat mij betreft was het verhaaltje meer een excuus om te kijken naar zeer kunstig gemaakte beelden. En dat is gelukt.

Conclusie:
Een stripverfilming, en daar is qua diepgang alles mee gezegd. Visueel erg boeiend. Een zeer aardig tussendoortje.

Lekker: Ketjap-gehaktballetjes in zoetzure saus

2005-12-27T22:07:00.000+01:00

Voor 4 personen.
Bereidingstijd: ongeveer een half uur.

# Prak 1 theelepel sesamolie goed door 450 gram gehakt. Prak er daarna ook 1 ei en 2 eetlepels ketjap door.
# Spoel je handen met koud water af (dat vermindert het plakken) en maak daarna van het gehakt balletjes ter grootte van walnoten.
# Saus: roer een glad papje van 4 eetlepels sherry, 4 eetlepels ketjap, 3 eetlepels tomatenpuree, 4 eetlepels (riet)suiker, 2 eetlepels (witte-wijn-)azijn en het sap van 1 blikje (à 225 gram) ananas.
# Verhit een beetje olie in een pan en bak hierin de gehaktballetjes bruin en gaar. Neem ze vervolgens uit de pan.
# Fruit in de hete olie 1 grofgesneden ui, 1 grofgesneden groene paprika en 2 in stukjes gesneden worteltjes in ongeveer 5 minuten tot ze zacht zijn.
# Roer de saus nog een keer goed door, en doe deze al roerend in de pan erbij. Vervolgens doe je de balletjes en 1 blikje (à 225 gram) ananasstukjes erbij. Zet het vuur laag en warm het geheel al roerend goed door.
# Serveren met rijst.

CD: Later is nu

2005-12-24T19:04:00.000+01:00

"Later is nu"
De Dijk

De meest recente CD van De Dijk.
Mijn verwachtingen waren, mede dankzij de vele goede recensies, hooggespannen.
Helaas werden ze niet geheel waargemaakt. De vraag is echter, of dat aan mijn verwachtingen lag, of aan de CD. Ik vermoed, dat het aan mij lag.
Muzikaal is er namelijk echt helemaal niks mis met de CD. Er staan weer bijzonder fraaie nummers op, met ook weer heel mooie teksten.
Het probleem was dan ook met name dat ik nog teveel vast zit in het idee van De Dijk uit de jaren tachtig.
Ik moet toegeven: GELUKKIG zijn de heren zelf daar al lang en breed voorbij, en met name óverheen gegroeid.
Kortom: niet wat ik er van had verwacht, maar eigenlijk gewoon nog veel beter.
Hoogtepunt: 'Dit kleine hart van mij'. Adembenemend mooi.
Heren van De Dijk: bedankt.

Link:
Website van De Dijk

DVD: Ladder 49

2005-12-21T21:27:00.000+01:00

Heroïsche brandweermannenfilm, geplaatst in het Amerika van na 9-11.
Dus... Veel spektakel, veel kameraadschap, veel elkaar-lekker-in-de-maling-nemen, veel mannelijk saamhorigheidgevoel, veel emoties en tot mijn grote verbazing: geen happy end!

John Travolta probeert het nog maar eens een keer: zou zijn naam op een affiche genoeg zijn om mensen naar de bios te krijgen? Ik heb begrepen dat de mensen uiteindelijk wel gekomen zijn, met name in Amerika, maar dat was naar ik heb begrepen meer omdat het over 'de nieuwe helden' ging, oftewel de brandweerlieden. Sinds 11 september zijn deze mannen haast tot godheden verheven in Amerika. Dus een film daarover trekt bij voorbaat mensen, zelfs als er totale onbekenden in zitten. Dus of de aanwezigheid van Travolta geholpen heeft weet ik niet.

Natuurlijk is het tragisch dat er zoveel mannen, waarvan velen met gezinnen die achterbleven, zijn omgekomen bij de aanslagen op de Twin Towers. Maar om daarmee nou álle brandweerlieden tot godenzonen te bombarderen... Persoonlijk vind ik dat de Amerikanen daarmee weer eens laten zien dat ze niet helemaal realistisch in deze wereld staan, maar goed. Ik ben natuurlijk geen Amerikaan.

In ieder geval, in de film wordt min of meer getoond hoe een jonge man (gespeeld door Joaquin Phoenix) voor het eerst op zijn werk (de brandweerkazerne) verschijnt en daar wordt verwelkomd door zijn baas (gespeeld door John Travolta), en hoe zijn leven daarna verloopt. De film heeft echter twee verhaallijnen die door elkaar lopen. Enerzijds dus het brandweermannenleven van deze spuitgast, maar tegelijkertijd zijn we ook getuige van de laatste uren uit dat leven. Deze twee verhaallijnen worden getoond door middel van een zeer frequent heen-en-weer schakelen.
In het begin vond ik persoonlijk dat constante geschakel erg lastig, ik ben daar gewoon niet goed in, maar uiteindelijk begon ik het te snappen en was het minder hinderlijk.

Wegens de sentimentele, Amerikaans-patriottische manier waarop gedweept wordt met de brandweerlieden, en het feit dat deze film toch geen happy end had, vond ik hem niet meer dan een 'goed' waardig. Had het iets minder dweperig geweest, dan had hij een 'zeer goed' van me gekregen.

De extra's op de DVD zijn trouwens wel erg leuk. Je ziet dat de acteurs ook écht brandweertraining gedaan hebben, en dat dat soms behoorlijk tegenviel. Uiteraard staan er ook weer de bekende "Wat waren mijn mede-acteurs toch fantástisch en wat is de regisseur toch gewéldig"-gesprekken op, maar dat schijnt bij iedere film te moeten gebeuren.

Conclusie:
Wegens het gedweep geen topper, maar zeker waard om een keer gezien te hebben.

Niet leuk: Alweer de kaakchirurg

2005-11-17T22:44:00.000+01:00

Ze zeggen wel eens dat je ergens met knikkende knieën heen gaat. Dat had ik van de week bij de kaakchirurg.
Mijn moeder was weer over gekomen uit haar rustieke dorpje, geheel en al voorbereid op weer een paar dagen voor een zielig hoopje mens zorgen.
Want: ik moest voor de tweede sessie verstandskiezen-trekken bij de kaakchirurg.
Mensen die mijn horrorverhalen nog niet gelezen hebben verwijs ik graag naar mijn postings van eind september en begin oktober. Wees blij dat er geen geur-pc's zijn trouwens. Dat was echt niet te harden geweest.

In ieder geval, de chirurg was voor zijn doen redelijk vrolijk (hij zei me zomaar goedendag, en vroeg nog hoe het ging)
Mijn mededeling dat zijn borduurwerk van begin oktober niet had geholpen, en dat er nog steeds een gat in mijn kaak zat, bedierf de stemming echter snel. Hij wilde gelijk weer gaan borduren, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Mijn moeder was speciaal vanuit de andere kant van het land komen aantuffen, en dat (zo wist ik inmiddels) is niet nodig bij het herstelwerk, maar wel bij het trekken, dus ik wilde dat hij nu ging trekken, anders was mijn moeder voor niks gekomen en moest ze over een paar weken wéér hierheen.
Daarmee was het laatste beetje vriendelijkheid van de chirurg zo ongeveer wel opgebruikt. Hij was weer uit zijn hum, maar ging toch akkoord. (Het kan mijn verbeelding zijn, maar ik kreeg wel het idee dat ik dit keer meer spuiten kreeg dan de vorige keer...)

Gelukkig bleek het deze keer mee te vallen.
Nou kan het na de eerdere ervaringen ook nauwelijks nóg slechter uitvallen, maar dit had ik nou ook weer niet verwacht.
De kiezen gingen er relatief makkelijk uit, en we zijn nou drie dagen verder en ik heb nergens last meer van. Geen pijn meer of niks. Oké, het trekt nog wel een beetje, maar dan moet ik maar even niet te hard lachen.

De les van deze week: met verstandskiezen is het net zoals met alles in het leven: soms valt het mee, soms valt het tegen. En dit keer viel het mee. Maar die roze pillen gaan wel in de kast, voor het geval dat...

Lekker: Kalkoenspiezen met noedels

2005-11-13T18:47:00.000+01:00

Voor 2 personen.
Bereidingstijd ongeveer 25 minuten.

# Meng twee eetlepels sojasaus, een halve eetlepel tomatenpuree en 1 theelepel suiker. Verdeel dit in twee porties. Meng 250 gram in grote stukken van ongeveer anderhalve cm gesneden kalkoenfilet door de ene helft en laat dit 10 minuten intrekken. Meng de andere helft met 3/4 deciliter kippenbouillon.
# Verwarm de grill voor op de hoogste stand. Rijg de gemarineerde kalkoenrepen aan de spiezen en leg deze op een stuk aluminiumfolie. Leg dit onder de grill en rooster de spiezen in ongeveer 8 minuten mooi bruin; tijdens het roosteren wel een paar keer keren.
# Verhit een beetje olie in een wok. Bak hierin 1 in stukken gesneden ui en 100 gram sugarsnaps ongeveer 2 minuten. Voeg daaraan 250 gram roerbakgroenten toe en roerbak dit nog 2 minuten.
# Voeg 1 pakje instant Egg Noodles van 175 gram (bijv. Amoy) toe, trek de noodles los en bak dit nog 2 minuten.
# Voeg het soja-bouillonmengsel bij, schep dit goed door en laat alles goed doorverwarmen.
# Om te serveren: doe de noodles in een diep bord, en leg de spiezen erop.

Liedtekst: Raadselmens

2005-11-04T19:58:00.000+01:00

Raadselmens

Je praat en lacht en praat
Zo charmant
Vertelt, verhaalt, anekdoot
Amusant
(Buitenkant)
Je kat en moppert en kat
Zo vinnig
Drinkt, rookt, zeurt
Dwarsligger
(Buitenkant)

Raadselmens, ik wil…
Weten wat jij denkt
Weten wat jij vindt
Als je niets hoeft te denken of te vinden
(Binnenkant)
Ben jij wie je laat zien
En wat zeg je dan
Als je niets hoeft te tonen of te zeggen

Ik zie jou hier, tegenover me
Maar zie ik jou
Of alleen die
(Buitenkant)
Raadselmens, ik wil…
Weten wat jij denkt
Weten wat jij vindt
Als je niets hoeft te denken of te vinden
(Binnenkant)
Ben jij wie je laat zien
Ben jij wat je zegt
Als je niets hoeft te tonen of te zeggen

Wie ben jij
Als er niemand in de buurt is
Raadselmens

Theater: Showroom Survival

2005-11-03T20:33:00.000+01:00

"Showroom Survival"
Door Boogaerdt/VanderSchoot en Het Syndicaat

Dit stond in de programmaboekjes:
"Bogaert/VanderSchoot zet in deze productie samen met Het Syndicaat het hijgerige inruilgedrag van de moderne mens genadeloos te kijk. Twee mannen en twee vrouwen hunkeren naa een gelukkiger leven. Ze denken dat te bereiken door bezittingen te ruilen. De ruil wordt steeds fanatieker, grootser, gretiger en absurder. Zelfs partners worden geruild. Maar leidt dat tot het gewenste resultaat?
Het Syndycaat maakt teksttheater voor met name een jong puibliek, uitgewerkt in een heldere vorm en een energieke speelstijl."
Bij de seizoenspresentatie van het theater werd er nog wel bij gezegd dat het 'modern' was. Toch dacht ik dat het onderwerp zoals het werd gepresenteerd, genoeg aanknopingspunten bood waar ik me wel wat bij kon voorstellen. En dat een uit de hand lopende ruilhandel, ook al wordt het dan modern gebracht, kan natuurlijk hilarisch worden. De verwachte moraal was bij mij trouwens "Van ruilen komt huilen", dus het zou er (zo dacht ik) best op neerkomen dat uiteindelijk iedereen toch het gelukkigst zou zijn met wat ze in eerste instantie hadden.

Maar...
Kennelijk ben ik niet modern of jong genoeg.
Ik snapte er werkelijk helemaal geen barst van.
Het is maar goed dat er geen pauze in zat, want anders was ik weggegaan. En dat doe ik dus echt nooit. Zeker niet als ik (zoals ook dit keer weer) op de eerste rij zit. Maar ik had het dit keer echt gedaan.
Waar hebben we naar zitten kijken? Vier mensen (toch wel twee mannen en twee vrouwen) die elkaar stonden op te zwepen. Parodie op managementtrainingen en zelfontplooiingsprogramma's. Twee keer een vrijwel blote vrouw (alleen de onderbroek - model Sloggi, dat dan nog wel - bleef aan) in een glazen kast. Scheldpartijen. Schreeuwbuien. Robotachtige dans. Watergooien. Fitness.
En dat alles vrijwel zonder enige samenhang.

Het is best knap hoor, wat ze doen; het is zeker fysiek een zeer inspannend stuk. En er zaten ook nog wel een of twee rake punten in, zeker als je zelf wel eens te maken hebt gehad met managementtrainingen en dergelijke.
Maar verder vond ik het doodvermoeiend om naar te kijken, absoluut niet boeiend, onnodig grenzen opzoekend, en zeer kort samengevat: gewoon niet leuk.
Bovendien snap ik met de beste wil van de wereld nog steeds niet, wat hetgeen ik gezien heb, te maken heeft met de tekst in de programmaboekjes.

Overigens is ook de site wat mij betreft net zo'n bij elkaar geraapt spul als wat ik gezien heb, dus als je de site snapt, vind je het stuk misschien ook wel leuk. En als de site je niet aanspreekt, moet je het dus vooral NIET doen.

Link:
Website van Showroom Survival

Theater: Bangbang

2005-10-30T21:27:00.000+01:00

"Bangbang"
Door Nilgün Yerli

Geboren in Turkije, op haar tiende verhuisd naar Friesland, gestudeerd in Haarlem. En inmiddels (voor zover ik dat natuurlijk na een voorstelling van anderhalf uur kan bepalen) volkomen geïntegreerd. Maar wat is dat nou, integreren?
Nilgün vraagt zich dat al jaren af. En wat is nou het verschil tussen al die bevolkingsgroepen in Nederland, en al die verschillende religies?

De versie die ik heb gezien was overigens eeen try-out, dus het kan zijn dat niet alles wat ik gezien heb, ook daadwerkelijk in latere voorstellingen terugkomt.
Sommige stukken waren wel wat érg simpel, en het was ook duidelijk dat ze nog niet echt haar teksten goed in haar hoofd had. Dat werd op de 'Wim Kan'-manier opgelost, doordat ze teksten op blaadjes op de grond had geplakt. Nadeel was dan wel dat ze daar dan bij op de grond moest gaan zitten, maar dat werd redelijk opgelost.
Hopelijk heeft Nilgün wel besloten om nog enkele "Komt een vrouw bij de dokter"-scènes te schrappen, want dat werd (wat mij betreft) toch wat teveel herhaald en uitgekauwd. Maar goed, misschien was ze gewoon nog wat opties aan het uitproberen.
Ook de slapstickachtige rol van de pianist was wat mij betreft geen hoogtepunt van de avond. Maar smaken verschillen natuurlijk...

Wat ik wel een heel goed stukje vond, was de vijf vrouwen van zeer diverse afkomst, die met elkaar in discussie raakten. Ze deed dat door middel van Surinaamse, Turkse, Marokkaanse, Gooise en Twentse accenten, waarbij ze verbazingwekkend snel overschakelde, en toch de juiste personen steeds het juiste deed zeggen, ook toen er zogenaamd ruzie ontstond. Hier zullen heel wat repetitie-uurtjes in zitten...

Haar boodschap dat in feite de drie grote religies (christendom, jodendom en islam) meer overeenkomsten hebben dan tegenwoordig wordt voorgedaan. Al die strijd is toch eigenlijk helemaal niet nodig.
Een boodschap waarop ik alleen maar kan zeggen: amen.

Link:
Website van Nilgün Yerli

Theater: Schemerdrift

2005-10-17T20:13:00.000+02:00

Schemerdrift
Door Alex Roeka

Alex Roeka heeft een ruig leven gehad. Van drugsverslaafde tot psycholoog, van varensgezel tot muzikant. En het is te horen.
Zijn stem is doorleefd en rauw, en ondanks dat hij al jaren in het Westen woont (althans, dat had ik begrepen, ik kan het mis hebben) is duidelijk te horen dat hij daar niet van oorsprong vandaan komt.

Jammer genoeg was de het moeilijk Alex te verstaan gedurende het deel voor de pauze. Daardoor gingen de teksten deels verloren. Een opmerking naar de theaterdirectie hierover in de pauze zorgde er gelukkig voor dat dat in het tweede deel een stuk beter was. Dank daarvoor.

Alex schrijft melancholische teksten waar innerlijke onrust uit spreekt. Een constant zoeken. Verlangen. Waarnaar precies is me niet helemaal duidelijk, maar op de een of andere manier doet dat er ook niet echt toe: zonder het precies te omschrijven voel je toch met hem mee. Misschien is het juist omdat je het zelf deels kan invullen dat het juist meer aanspreekt; als hij het concreet zou maken, zou een deel van de 'betovering' weg zijn.
Ook roepen zijn teksten bij mij beelden op van hoge golven op ruwe kusten en van stormen die door polders razen. Een beeld van grauwheid, grijsheid, maar toch constante beweging. Als wolken in een storm.

Persoonlijk vond ik de wat meer seksueel getinte/gebrachte teksten (met name "Stad Van De Vreemden") de minste, maar goed, aangezien hij een ex-zeeman is, is het natuurlijk niet helemaal verbazingwekkend dat dat aspect naar voren komt. Hoewel hij daarmee ook weer niet echt meehelpt om een eind te maken aan de vooroordelen rond zeelui... ;-)

Zonder ook maar iets te willen afdoen aan de rest van het programma, waren voor mij de hoogtepunten "Het Carnaval Der Doden In De Hel" vanwege de geweldige tekst en "Dansen Met De Barbaren" vanwege de meeslepende muziek.

Kortom, ik heb een hele mooie avond gehad.
Erg genoten van de muziek, zang en teksten, en Alex blijkt in persoon ook nog erg vriendelijk te zijn. Wel redelijk verlegen, maar dat schijnt wel vaker voor te komen bij mensen die op het podium staan: daarbuiten zijn ze lang niet altijd zo geneigd om op de voorgrond te treden.

Ik zal nog vaak met plezier naar de CD luisteren.

Link:
Website van Alex Roeka

Niet leuk: Kaakchirurg, het vervolg

2005-10-07T20:11:00.000+02:00

Vorige week heb ik verteld over mijn avonturen bij de kaakchirurg. (Binnenkort in boekvorm te verschijnen in de categorie 'Horror'; kun je niet zo lang wachten, dan kun je ook nog even hier lezen).
Er is inderdaad iets niet goed gegaan.
Kennelijk lag mijn bovenste kies zo hoog in mijn kaak, dat hij te dicht bij het (zeer dunne) bot lag dat de scheiding vormt tussen je mond- en neusholte. En bij het o zo subtiele breekwerk van de chirurg (zie eerdergenoemde horrorverhalen), is er dus kennelijk iets meegekomen van dat scheidingsbot. Gevolg: ik had dus waar eerst een verstandskies zat, een tunneltje naar mijn neusholte.
Erg herkenbaar trouwens, tegen de tijd dat je zwellingen weg zijn. Alles dat je drinkt komt namelijk deels in je neus terecht. Jammer genoeg was het eerste item waarmee ik dit bemerkte een mondspoelwater. En ik kan je inmiddels melden: mondspoelwater in je neus is niet lekker. Dat doet pijn.
Toen ik het truukje door had, kon ik trouwens wel een soort van imitatie geven van een walvis: ik nam een slok en met bijzonder weinig moeite kwam dat er via mijn neus weer uit.

Afijn, ik had dus vrijdagavond voor het eerst écht door dat er iets verkeerd was, na het tandenpoetsen. En ondertussen was ik zelf ook al steeds minder te spreken over de geur die ik uitstootte. Dus zaterdagmorgen (je kijkt het toch nog even aan hè) de polikliniek maar even gebeld. Dat was weer eens een niet zo heel vlot lopend gesprek:
- Polikliniek kaakchirurgie.
- Euh goedemorgen. Ik ben van de week bij de kaakchirurg geweest voor het trekken van twee verstandskiezen, maar volgens mij is er iets niet goed. Er zit een gat. En ik doe inmiddels qua geur een perfecte imitatie van de gierput van onze voormalige buren.
- Oh, dus u denkt dat er een gat zit.
- Nou dat dénk ik niet zozeer als wel dat het echt zo is, want hoe komt anders de Plax uit mijn neus als ik mijn mond sta te spoelen?
- Oh. Nou dan zal het wel zo zijn. (zucht) Dan moet u maar even langskomen om het dicht hte laten maken.
- Nu?
- Nee, maandag. Dan zijn we er weer. Goedemorgen.
Ik had het idee dat de dame aan de andere kant harder bezig was met nagels vijlen dan met klantvriendelijk telefoneren of zo...

Dus ik maandag erheen. Gelukkig was "mijn" kaakchirurg er niet, dus kreeg ik een andere. Die was een stuk sympathieker. Of misschien was hij wel bang dat ik anders op hem zou gaan ademen of zo, want ik deed ondertussen in mijn eentje de hele rioolwaterzuivering na qua stank. Dus misschien was dat de reden dat deze wel vriendelijk was.

Afijn, het oordeel was duidelijk: een zogenaamde open kaakholte met daarin inmiddels een forse ontsteking. En die ontsteking moest er eerst uit voordat ze het gat dicht konden maken. Dat houdt in: een antibiotica-kuur van een week, plus dagelijks naar het ziekenhuis om het gat via een slang met zout water door te spoelen.
Dat spoelen heb ik drie dagen moeten doen (en dat ziekenhuis ligt lekker niet in de stad waar ik woon, dus ik was iedere dag bijna een uur onderweg terwijl dat hele spoelen nog geen 2 minuten duurde).
Ondertussen was "mijn" kaakchirurg weer terug, en moest hij het borduurwerk gaan doen.
Niet helemaal gerust op zijn kwaliteiten had ik deze keer mijn vader gecharterd als chauffeur (ik zou immers weer verdovingen krijgen, en dan mag je niet zelf rijden; bovendien wist ik dus dat "mijn" chirurg het zou doen, en de herinnering aan de vorige week was bij voorbaat al genoeg om ervoor te zorgen dat ik sowieso niet meer in staat was te rijden). En nou is mijn vader bijzonder groot, in alle richtingen, dus wellicht is dat de reden dat de chirurg ditmaal iets beleefder was.
Het was nog steeds geen pretje, zeker weer niet die spuiten, maar goed, er hoefde in ieder geval niet gebroken en geramd te worden.
Dus nu zit ik met een stuk of wat extra lang houdende hechtingen in mijn wang, weer met een half gezwollen gezicht, ijspacks en roze pillen.
Ik kan niet zeggen dat het went.
En dan te bedenken dat ik over 5 weken nóg een keer moet.... Hellup!

Theater: Voorstellingen Seizoen 2005-2006

2005-10-04T20:02:00.000+02:00

Yes, de kaarten zijn weer binnen. Ik geloof dat de lokale theaters me ondertussen ook in de smiezen hebben, want de zitplaatsen worden met het jaar beter. Bij het plaatselijke theater heb ik dit jaar iedere keer een van de vier middelste stoelen op de eerste rij. Prinsheerlijk...
De voorstellingen van dit seizoen gaan worden:

Schemerdrift – Alex Roeka
Bangbang – Nilgun Yerli
Showroom Survival – Boogaerdt/VanderSchoot en Het Syndicaat
Zing-Vecht-Huil-Bid-Lach-Werk-En-Bewonder – Mylène d’Anjou, Frans van Deursen en Vera Mann
Barmhart – Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot
Rafels – Lenette van Dongen
Spek – Ronald Goedemondt
Dat Kunnen Alleen De Hele Groten – Jeroen van Merwijk
De Doorbraak – Zijlstra
Zwanenzang – Marjan Luif en Ellen Pieterse
Mattheüs Passion – Egon Kracht & The Troupe
Son of the Father – Pip Utton en Mae Brogan
Kort Door De Bocht – Vincent Bijlo
Zoetgevooisd – Sara Kroos
Joe’s Garage – The Troupe
Purper 100 jaar, Een Vooruitblik – Purper
Liegt – Eric van Sauers

Zoals je ziet wordt de lijst ieder jaar langer. Tja, zelfbeheersing is gewoon niet echt iets waar ik goed in ben. Ach laten we het er maar op houden dat als er meer zouden zijn zoals ik, de kaartjes niet zo duur zouden hoeven zijn. En de theaters een stuk leuker. En de artiesten natuurlijk een stuk beter betaald!
Benieuwd wat ik er van vond? Blijf dan terugkomen om de recensies te lezen.

Aangepast 3 februari 2006:
Afgelopen week ontving ik bericht van het theater dat de voorstelling "Wie En Wat Er Allemaal Deugt" van Bert Klunder van later deze maand helaas is afgelast. Bert is in het ziekenhuis opgenomen met een hersenbloeding. Ik hoop dat hij snel en voorspoedig herstelt, en hopelijk komt hij volgend seizoen opnieuw naar dit theater.

Niet leuk: Kaakchirurg

2005-09-30T21:11:00.000+02:00

Auw. En nog meer auw. En stink.
Van de week dus naar de kaakchirurg geweest. Voor het trekken van de eerste twee verstandskiezen. Rechts onder en rechts boven.
Dat ging ongeveer zo.

- Zo mevrouw, dus u wilt verstandskiezen laten trekken.
- Euh goedemorgen dokter. Euh ja. Nou ja, willen is een groot woord, maar het schijnt dat er geen ruimte is.
(Chirurg draait rug naar patiënte en leest verwijskaart. Zucht eens diep.)
- En wie is uw tandarts eigenlijk?
- Euh, nou ja zoals u op de verwijskaart kunt zien, de heer X.
- Ah. En welke kant moeten we eerst doen?
- Nou ja euh doe maar rechts. Daar heb ik het meeste last van ondertussen. Aan die kant worden mijn tanden helemaal naar voren gedrukt.
- Tja het was ook slimmer geweest als u was gekomen voor u last had hè.
- Maar ik wist niet eens dat ik ze had!

Ja en dat had ik dus niet moeten zeggen. Ineens was ik een dom kipje. Hoe kun je nou niet weten dat je verstandskiezen hebt? Ik kreeg niet eens de tijd om het hele verhaal uit te leggen (zie posting van 19 augustus).
Voor ik het wist had ik een paar spuiten te pakken. En ik ben op zich niet kleinzerig, maar spuiten in je verhemelte, dat is echt superpijnlijk. Gelukkig alleen de eerste, want bij de tweede begon de verdoving van de eerste al te werken. Maar beter dat dan helemaal geen verdoving natuurlijk.
Door de assistente werd ik naar een tafel begeleid, waar ik een paar doeken over me heen kreeg, en toen begon de ellende.

Als er ooit nog eens een opsporingsbericht komt voor een sadistische moordenaar in deze regio, bel ik onmiddelijk. Wat een beul zeg. Niet te geloven.
De assistente vroeg (toen ik begon te shaken op de tafel en de neiging had om flauw te vallen) of het wel ging, maar mijn ontkennend antwoord werd door de chirurg wegge-hmd.
Ondertussen riep hij nog chagrijnig: "Ze zitten wel vast hè!" Ah, dacht ik, dus daarom bent u zo aan het breken, trekken en duwen. Weet ik dat ook weer.
Fijne mededelingen zijn dat trouwens: als een arts tijdens een onderzoek of behandeling begint met een verbaasd "Zozo", een bedenkelijk "Hm" of een opgewekt "Dat zie je niet vaak zeg", dan moet je eigenlijk het liefst wegwezen. Helaas kon ik dat even niet...
Na afloop van het martelfestijn kreeg ik nog een spuitje met een krom tuutje mee, met de boodschap "Zolang het gat nog niet dicht is, minimaal twee keer per dag met zout water met dit spuitje het gat schoonspuiten. En dan dus wel met het tuutje in het gat, niet eroverheen of zo!" Hm, dus ik moet mezelf ook nog eens gaan pijnigen.

Gelukkig was mijn moeder er om met me mee naar huis te gaan. Wat was ik er aan toe zeg.
Maar goed, gelukkig hebben ze me bij de apotheek hele grote roze pillen meegegeven. Alhoewel, dat was eerst oplospoeder, maar al snel bleek dat ik daar steeds van moest kokhalzen en overgeven, dus die heb ik een dag later bij de apotheek maar omgeruild voor pillen.

Probleem is echter ondertussen dat het nog steeds flink pijn doet, en ik dus die pillen ook echt nog steeds nodig heb, en bovendien komt er een nogal onaangename lucht uit mijn mond. Nou heb ik op internet gelezen dat achterblijvend bloed in het gat kan gaan ruiken, maar toch vind ik het niet prettig. Het zal er wel bij horen of zo, maar leuk is anders. Zeker voor degene met wie je staat te praten...
Zo, en nu maar weer een pil slikken, en dan lekker slapen. Met die pillen lukt dat zeker. Peace man!

Lekker: Appelmuffins

2005-09-14T21:09:00.000+02:00

Voor 12 stuks
Bereidingstijd 20 minuten + 20 minuten bakken

Extra benodigdheden: muffinplaat voor 12 normale muffins

# Verwarm de oven voor op 175°.
# Zeef 300 gram bloem, 3/4 zakje bakpoeder, 1 theelepel kaneel en 1/4 theelepel nootmuskaat in een grote kom. Roer hierdoor 100 gram bruine suiker en 1 kop appelblokjes.
# Roer 1 losgeklopt ei, 2 1/2 deciliter melk en 2 eetlepels gesmolten boter door elkaar. Meng dit vervolgens door het bloem-mengsel. Roer dit snel door elkaar, tot alle ingrediënten juist vochtig zijn. Het mag iets klonterig zijn. Roer niet te lang, want daar worden de muffins taai van.
# Doe het deeg in de ingevette muffinvorm en bak ze in 15-20 minuten goudbruin.
# Liefst warm serveren.
# Als je ze wil bewaren, sluit ze dan goed luchtdicht af, anders drogen ze snel uit.

Niet leuk: Verstandskiezen

2005-08-19T20:59:00.000+02:00

Tien jaar geleden.
- Goedemorgen mevrouw.
- Goedemorgen tandarts.
- Dus u wilt patient bij mij worden?
- Ja ik ben verhuisd vanaf de andere kant van het land hierheen, dus ik moet een andere tandarts kiezen, en mijn vriend zegt dat u wel goed bent, dus daarom kom ik bij u.
- Ah, oké, dan gaan we eens kijken. U bent braaf naar de tandarts geweest de laatste jaren?
- Jawel dokter, kijk, hier is mijn kaart.
- Hm, dat ziet er goed uit. Zullen we nog even een röntgenfotootje maken?
- Is goed dokter. Oh, kunt u dan ook even kijken hoe het nou met mijn verstandskiezen zit? Ik ben nou toch al ruim in de twintig, maar van verstandskiezen nog geen spoor... En van verstand ook niet volgens sommigen trouwens, ha ha ha
(zenuwachtig lachje van patiënte)
- Ha ha ha. Is goed, gaan we naar kijken. Hm. Even lachen...
[klik]
- En dokter, wat ziet u?
- Alles ziet er goed uit mevrouw, en verstandskiezen, tja, die zitten er niet, u hebt geluk! Dat komt bij een deel van de mensen voor hoor, is niet echt iets bijzonders of zo. Ach, er is trouwens ook helemaal geen ruimte voor, dus dat komt mooi uit.
- Goh, dank u wel dokter! Dus ik mag hier patiënt worden?
- Ja hoor, welkom.

Augustus 2005.
Een paar weken geleden begon ik een raar gevoel te krijgen achter in mijn kaken. Dit werd steeds vervelender, totdat ik op een gegeven moment zelfs de hele tijd het gevoel had dat ik klappen had gekregen. Wat ik dus niet had (hoewel sommigen dat misschien wel hadden gewild, maar goed)
Toen ik uiteindelijk ook nog eens scherpe puntjes begon te voelen, toch de tandarts maar eens geraadpleegd. Komt u maar even langs, zei die. Dus ben ik van de week naar de tandarts getogen.
Tja en toen bleken er dus tóch 4 verstandskiezen te zitten. Lekker dan: ben je al een behoorlijk eind in de 30, krijg je er ineens nog een gebitsuitbreiding bij.
Al snel werd geconstateerd dat er, ondanks mijn grote mond (volgens anderen dan natuurlijk) toch geen ruimte was voor die kiezen.
Ik heb dus nu een verwijskaart gekregen voor de kaakchirurg. De (eerste) afspraak staat voor eind september... Dan gaan ze de eerste twee kiezen trekken. Het mag namelijk niet met 4 tegelijk heb ik me laten vertellen, want dan wordt door al die verdovingen je tong lam of zoiets en dan loop je het risico dat je hem inslikt. En dat schijnt weer niet zo goed te zijn voor de verdere levensverwachting (die wordt dan spontaan tot nul gereduceerd). Dus moet ik 6 weken later nog eens terug voor de tweede helft. Hiep hoi, hiep hoi.
Als je weet dat ik nog nooit verder ben gekomen dan een paar volledig pijnloos gezette vullingen, kun je je wellicht voorstellen dat het mij dun door de broek loopt...

Rage: Sudoku

2005-05-28T18:38:00.000+02:00

Als zelfbenoemd rage-tester kom ik natuurlijk niet uit onder dé grote rage van dit jaar: Sudoku.
Voor degenen die het afgelopen half jaar ergens op de noord- of zuidpool gezeten hebben: sudoku is een manier van puzzelen waarbij je de getallen 1 tot en met 9 negen keer in een vierkant moet invullen, en wel zodanig dat in elke rij, elke kolom en elk blokje van 3x3 die getallen allemaal maar 1 keer voorkomen. Klinkt ingewikkeld, maar als je het eenmaal door hebt valt het mee.

Uiteraard ben ik eigenwijs genoeg om niet op het allermakkelijkste niveau te beginnen. Nee, ik pak gelijk de drie sterren-versie.
Wellicht had ik dat beter niet kunnen doen. Het blijkt dat er toch een soort van oefening voor nodig is, om het systeem en de gedachten erachter door te krijgen. Maar uiteraard heb ik stug volgehouden (het kan immers toch niet zijn dat half Nederland het wél snapt, en ik niet???), en uiteindelijk begon ik het te snappen.

En in tegenstelling tot de scoubidou-rage van vorig jaar, waar ik bijzonder weinig aan vond, is dit wél verslavend. Zéér verslavend zelfs. Tja, daar was ik al bang voor.
Twee jaar geleden was ik ook al gezwicht voor het Japans logisch tekenen, weer een ander soort puzzel, en toen viel me al op dat de puzzels die aan Japan worden toegeschreven (ergens staat me bij dat de sudoku namelijk níet echt uit Japan komt, maar dat ze dat uit marketing-overwegingen er eens bij hadden gezet), mij enorm aanspreken. Het ziet er heel eenvoudig uit: een veld met vakjes en wat cijfers erin of ernaast, en dat moet je dan vol krijgen. En aan dat soort uitdagingen kan ik geen weerstand bieden...

Kortom: ik ben verslaafd!

Lekker: Courgette-macaronisoep

2005-04-21T20:18:00.000+02:00

Voor 2 personen
Bereidingstijd 20-30 minuten

# Snij 1 courgette in blokjes.
# Kook 100 gram macaroni gaar. Kook de courgetteblokjes de laatste paar minuten mee. Laat het geheel daarna uitlekken.
# Maak bouillon van 1 tablet kippenbouillon.
# Snij 1 blik gepelde tomaten in kleine stukjes. Voeg dit toe aan de bouillon. Breng dit aan de kook.
# Doe daarna de macaroni en courgetteblokjes erbij. Voeg hieraan wat peterselie en selderie toe, en peper en zout naar smaak.
# Eventueel voor serveren nog bestrooien met wat geraspte kaas.

Met dank aan Smulweb.

Theater: Verzamelt Werk - Reprise

2005-04-13T18:08:00.000+02:00

"Verzamelt Werk - Reprise"
Door Maarten van Roozendaal en Egon Kracht

Nadat Maarten van Roozendaal en Egon Kracht eind vorig jaar aan hun overzichtsvoorstelling waren begonnen, compleet met extra muzikanten, hadden ze toch nog het gevoel dat er nog dingen misten. En ze ondervonden al tijdens het repeteren dat sommige nummers toch beter tot hun recht kwamen zonder de extra muzikale ondersteuning erbij. Maar ja, om die jongens dan van het toneel af te sturen, zó bot was zelfs Maarten niet. Nog afgezien van het feit dat het dus ook een beetje duur was, drie man die toch ook betaald moeten worden de coulissen in sturen.
Dus werd besloten om na afloop van "Verzamelt Werk" een soort van 'tweede helft van het overzicht'-voorstelling te maken. Weer in de oude vertrouwde setting: Maarten achter de vleugel (met zo'n centraal opgestelde microfoon sta je toch ineens wel érg in de spotlights, en zonder vleugel heb je ook niks om je aan vast te houden), en Egon natuurlijk weer op contrabas.

En inderdaad, de nummers die ze brachten kwamen in deze setting weer erg goed tot hun recht.
Ik zal maar niet opnieuw een uitgebreide loftrompet gaan steken over Maarten en Egon, want dan lijkt het net een Maarten-en-Egon-fanblog ondertussen. Maar: ze waren gewoon weer erg goed.
Ik ben echt heel benieuwd wat ze volgend jaar weer gaan doen. Eén kaart is bij voorbaat al verkocht: aan mij.

Links:
Website van Maarten van Roozendaal
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: Mattheus Passion

2005-03-28T21:08:00.000+02:00

"Mattheus Passion" in een - vernieuwde - bewerking van Egon Kracht
Door Egon Kracht en The Troupe en gastmuzikanten

Vorig jaar ben ik voor het eerst naar een uitvoering van de Mattheus Passion geweest, dankzij de bewerking van Egon Kracht.
Deze kennismaking was me zo goed bevallen, dat ik ook de originele versie heb gekocht, en me heb verdiept in het verhaal. En wat bleek... Het is gewoon een Jesus Christ Superstar avant la lettre. Ik wist wel een beetje dat het verhaal ongeveer hetzelfde was, maar dat het echt zo op elkaar zou lijken...
In ieder geval, het was al vrij snel duidelijk dat ik dit jaar weer wilde gaan. Vooral toen ik hoorde dat ook Carel Kraayenhof, de bandoneonist die vrijwel iedereen kent van "de traan van Maxima", mee zou doen. Bovendien zou er nog een extra blazer en een extra slagwerker meedoen.

Ik had daarna zelf al eens geprobeerd om in de door mij inmiddels vaak beluisterde CD van deze versie van de Mattheus Passion te bedenken waar een bandoneon in zou kunnen passen.
Sowieso kreeg wat mij betreft dat instrument, met zijn klagende, smekende toon, de hoofdrol in wat ik het meest prachtige nummer van de Mattheus Passion vind: het "Erbarme dich".
Maar ja, ik ben natuurlijk geen componist of bewerker... Dus de vraag is, wat doet Egon ermee?

Hij lost het allemaal prachtig op. Niet dat ik natuurlijk minder had verwacht, zover ken ik Egon's werk inmiddels wel, maar toch is het altijd maar weer de vraag of wat hij ermee doet, ook inderdaad iets is wat het publiek mooi vindt.
Nou weet ik niet wat 'het publiek' vindt, maar ik vond het weer vreselijk mooi.
Ik ben wederom tot tranen toe geraakt door het eerder al genoemde "Erbarme dich" (hoewel het niet met bandoneon-hoofdrol was), en ook diverse andere stukken wisten me diep te raken.
Mooi toch, dat muziek dat met je kan bereiken...

Voor de volledigheid: de muzikanten van dit jaar waren: Egon Kracht op contrabas, tevens arrangeur, Jasper le Clercq op viool, Michiel van Dijk op rieten, Milan Kracht op elektrische gitaar, Vincent van Els op marimba (tot zover de bezetting die vorig jaar ook speelde), en als gastmuzikanten Eric Vloeimans op trompet, Carel Kraayenhof op bandoneon en Murk Jiskoot op slagwerk.

Erg benieuwd wat er voor volgend jaar weer op stapel staat!!

Link:
Website van Egon Kracht en zijn Troupe
Website van Carel Kraayenhof

Nieuw-Zeeland: vakantieverslag deel 4

2005-01-26T20:45:00.000+01:00

Bij deze dan het laatste deel van het vakantieverslag.
Niet dat er veel te verslaan valt...
Eigenlijk is dit de grote tijd van nietsdoen!
Een gekostumeerd feestje is het meest spectaculaire wat er de afgelopen tijd is gebeurd.
Verder is het vooral rustig aan doen, proberen het alarmsysteem van het huis waarop we passen onder de knie te krijgen (wat een rotdingen zijn dan zeg, die alarmsystemen), en nog meer rustig aan doen. O ja en nog allerlei cadeautjes voor vrienden en familieleden kopen. Maar dan houdt het ook wel op.
Dus daarom wordt dit een heel kort verslag.
Als er verder niks spectaculairs meer gebeurt, is dit waarschijnlijk het laatste verslag.
Maar het voordeel daarvan is dat je binnenkort weer ouderwetse recensies, meningen, recepten en dat soort dingen kunt lezen.
Dus ook hier geldt: elk nadeel (mijn vakantie is binnenkort voorbij) heeft zijn voordeel (weer lekker mijn mening spuien)
Hou het in de gaten!

Nieuw-Zeeland: Kiwi-eigenaardigheden 3: auto's en verkeer

2005-01-22T19:31:00.000+01:00

Afgezien van het feit dat ze hier aan de verkeerde kant van de weg rijden (maar goed, dat denken ze natuurlijk ook van ons), is het hele verkeersgebeuren hier redelijk apart geregeld.
Uiteraard zit het stuur aan de rechter kant, maar je pedalen zitten wel in dezelfde volgorde als in Nederland, dus gas = rechts en koppelen = links. En ook het schakelen (hoewel je dat dus met de verkeerde hand moet doen aangezien de pook natuurlijk gewoon in het midden blijft zitten) gaat ook op dezelfde manier als in Nederland, dus de 1 zit links en de hoogste versnelling zit rechts. Maar de bediening van de ruitenwisser en richtingaanwijzer zit wél weer verkeerd om. Dus als je richting wil aangeven moet je het rechter hendeltje gebruiken en als je de ruitenwisser aan wilt zetten (wat hier overigens gelukkig vrij weinig nodig is) doe je met links. Hoewel je natuurlijk altijd zal zien dat nét als je daar aan gewend bent en niet meer de ruitenwisser aan zet als je de hoek om wilt, je een auto tegenkomt waar het wél weer “aan de goede kant” zit, dus richting aangeven met het linkse hendeltje, en je dus evengoed weer met wapperende ruitenwissers de hoek om sneurt. Om je scherp te houden denk ik. Anders snap ik het ook niet.
Overigens: links rijden houdt natuurlijk ook in dat je links om een rotonde heen moet. Zeker de eerste keren een hele aparte ervaring.

Maar waar je wel aan moet wennen (in de zin van dat het anders is dan dat je verwacht als je je instelt op het feit dat alles andersom is), is dat je hier wel gewoon voorrang moet blijven geven aan rechts.
Bovendien staat bij vrijwel iedere kruising aangegeven wie er voorrang moet geven: wij hebben onze haaientanden, hier hebben ze grote letters op de weg waar staat “GIVE WAY”, oftewel: verleen voorrang. Nou als je dát over het hoofd ziet, dan ben je wel zodanig blind dat je überhaupt eigenlijk de weg niet op zou moeten mogen.

De auto’s hier zijn weer een heel ander verhaal. Je ziet hier eigenlijk vrij zelden écht nieuwe auto’s. Bijna iedereen koopt zijn auto tweedehands. Dat komt omdat NZ bijzonder veel auto’s uit Japan importeert. Daar heb je een enorm lease-circuit, en zoals de lease-rijders onder de lezers waarschijnlijk wel zullen herkennen, is een lease-auto toch na een jaar of 2, 3 wel aan vervanging toe. In Japan zelf is er nauwelijks markt voor deze afgeschreven auto’s, en daar spelen de NZ-ers handig op in door deze auto’s voor bodemprijzen naar NZ te verschepen en hier tegen bizar lage prijzen te verkopen. Waardoor het gemakkelijk voor kan komen dat een enigszins normaal verdienende NZ-er rondrijdt in een 3 jaar oude met notenhout en leer beklede (voormalige) directie-auto. Ach, aangezien de benzine hier toch meer dan de helft goedkoper is dan bij ons…
De andere helft van NZ, de minder goed verdienende, is echter aangewezen op (grof gezegd) barrels. Vroeger hadden we op TV ooit in een of ander consumentenprogramma (“Kieskeurig” of iets dergelijks?) het onderdeel “Wrak van de weg”. Nou, dat moet je hier dus niet doen… Dan blijf je bezig!
Vreemd genoeg moet je je auto hier wel iedere 6 maanden (jawel) laten keuren, voor een zogenoemde “Warrent of Fitness” (WoF). Een WoF-keuring zou moeten bepalen of je auto “roadworthy” is, wat neerkomt (volgens de omschrijving van de NZ-ers) op veilig voor jezelf en voor anderen. Maar wat ze daar dan precies onder verstaan is mij niet duidelijk.
Ik heb met eigen ogen geconstateerd dat er onder een auto banden zaten die zo versleten waren dat de metalen gevlochten versterkingslaag door het rubber heen kwam. (N.B. In deze auto hebben we zelf nog rondgereden trouwens, aangezien hij aan een van de gastfamilieleden toebehoorde. Nadat we constateerden dat hij bij ongeveer 50 km/u toch wel heel raar begon te bibberen, hebben we eens even rondgekeken, de banden opgemerkt, en zijn vervolgens heel rustig aan verder gereden; waarna we de eigenaresse vriendelijk hebben bedankt voor het mogen lenen van de auto, en of ze wellicht een keer naar haar banden wilde kijken want dat wij het vermoeden hadden dat dat toch niet helemaal standaard was. Twee dagen later hoorden we dat ze het aan haar vader had gevraagd, en die had ter plekke geroepen dat de enige meters die deze auto nog in deze staat zou afleggen naar het banden-station zouden zijn, en vervolgens zijn er spontaan wat nieuwe banden onder de auto verschenen. Maar als wij dus niks gezegd hadden had ze er zelf vrolijk mee rond gereden: "Heuh, wat bedoel je de auto doet raar... Niks van gemerkt... Oh, dat bibberen, dat hoort niet zo? Goh...").
Daarnaast kun je regelmatig auto’s zien rijden die dermate verroest zijn dat de Flintstones de auto graag zouden willen hebben, en zo zijn er nog veel meer dingen waardoor je je gaat afvragen wat hier in vredesnaam de definitie van “veilig” is.
Maar goed, het openbaar vervoer is hier (met uitzondering van het stadscentrum) niet echt goed geregeld, dus je bent al snel aangewezen op een auto.

Nog een klein stukje over de verzekeringen; dat is namelijk ook nét weer anders dan bij ons.
De verzekering voor een auto bestaat hier uit 3 delen. Het eerste deel is een soort van “WA-Letsel” verzekering. Dat heet hier Accident Compensation, is een overheidsonderdeel, en vergoedt alle letselschade die een NZ-er (of benadeelde bezoeker) lijdt als gevolg van een ongeval, of dat nou in het verkeer is of thuis, en ongeacht schuldvraag (dus het lijkt wat op de Nederlandse Ongevallenverzekeringen). Dit wordt door alle NZ-ers gezamenlijk betaald via de loonbelasting, of je nou wel of geen auto hebt.
Het tweede deel is zeg maar een WA-Casco dekking, waarmee ik bedoel een dekking voor de cascoschade die je aan anderen toebrengt. Daarvoor kun je je als eigenaar van een voertuig verzekeren. Is op zich wel erg handig, aangezien zoals gezegd er nogal wat redelijk nieuwe auto’s rondrijden, en dat behoorlijk in de papieren kan lopen als je zo iemand aanrijdt. Want diegene heeft (als je niet verzekerd bent) een rechtstreeks vorderingsrecht op jou. En dan ben je dus niet blij…
Het laatste deel is zeg maar het “Eigen casco” deel, voor schade aan je eigen auto. Hier zijn diverse soorten en maten in, variërend van alleen diefstal (met een zelfgekozen verzekerd bedrag) tot uitgebreide cascodekking tegen nieuwwaarde.

Zo, dat waren weer wat eigenaardigheden. Tot de volgende keer maar weer!

Nieuw-Zeeland: Kiwi-eigenaardigheden 2: barbecue

2005-01-17T18:25:00.000+01:00

Uiteraard kennen wij Hollanders het fenomeen barbecue. Maar als je hier in NZ voor het eerst op een barbecue-feestje komt, dan is dat toch wat anders dan wat wij gewend zijn…
Ten eerste dus al het eerder besproken fenomeen dat iedereen zijn eigen spullen meeneemt. In ieder geval aan drinken, maar vaak ook aan eten. Al is het maar een salade.
Maar daarna komt de grote verrassing, want dan toont de eigenaar je vol trots zijn apparaat: de BARBECUE. Uitgesproken met hoofdletters, en meestal vergezeld van een trotse soort van oer-grom. (Opvallend puntje: hoewel de rolverdeling met betrekking tot het bereiden van de maaltijd over het algemeen vrij conservatief is (oftewel: zij doet alles), is de BBQ altijd van hém, nooit van háár.)

En daar sta je dan met je Nederlandse voorstelling van een barbecue, je weet wel, zo’n kolengestookt handzaam ding. Maar wat je voor je ziet heeft al snel meer kookcapaciteit en omvang dan het gemiddelde Nederlandse fornuis. Je hebt een bakplaat van een formaat ter grootte van je hele Nederlandse fornuisoppervlakte, soms een braadslee waar een forse Nederlandse oven zich niet voor zou schamen, en o ja, ook nog een rooster (zoals wij dat thuis op onze eigen kolenBBQ's hebben), maar dat wordt vrijwel nooit gebruikt.
En uiteraard alles gasgestookt…
Een gemiddeld restaurant zou er aardig zijn gasten mee kunnen voeden.
Maar gek genoeg zet de gemiddelde Kiwi het ding ook net zo makkelijk aan voor het dagelijkse stukje vlees (waar “zij” dan natuurlijk binnen braaf de in de oven gebakken aardappelen en een salade bij te voorschijn heeft getoverd).

Grappig punt is nog dat er met betrekking tot de properheid van de BBQ twee stromingen zijn: stroming 1 die vindt dat een BBQ, wat toch immers een plaats is waar voedsel wordt bereid, schoon dient te zijn, en wiens BBQ dus ook direct na ieder gebruik grondig gereinigd wordt, en stroming 2, die vindt dat een BBQ geen echte Kiwi-BBQ is als er niet van minstens drie jaar etens- en vetresten op te vinden zijn. (Of een eigenaar tot stroming 1 of stroming 2 behoort, heeft voor zover ik heb kunnen nagaan overigens een zeer direct causaal verband met de aan- respectievelijk afwezigheid van een vrouw in het betreffende huishouden.)
Uiteraard voelen de vertegenwoordigers van de verschillende stromingen zich nooit te min voor het maken van diverse grappen over de BBQ’s van de andere stroming: zo zul je de vertegenwoordigers van stroming 2 op een feestje van stroming 1 vaak grappen horen maken over de afwezigheid van smaak en het missen van bepaalde aroma’s, en zijn vertegenwoordigers van stroming 1 bij maaltijden die zijn bereid op een BBQ van stroming 2 erg goed in het vertellen van de meest onsmakelijke verhalen over al dan niet persoonlijk ondergane voedselvergiftigingen.

Maar ach, of je nou bij een schone of een minder schone BBQ zit, uiteindelijk gaat het om de gezelligheid en daar zijn de Kiwi’s, ongeacht BBQ-hygiëne-stroming, nog steeds kampioenen in!

Nieuw-Zeeland: vakantieverslag deel 3

2005-01-13T21:08:00.000+01:00

Dit keer drie verhaaltjes over wat lokale flora en fauna: eerst een bezoek aan een kolonie Jan-van-Genten, dan stukje over een hele mooie lokale boom, de pohutekawa, en tot slot een verhaaltje over het achtervolgen van een paar pukeko's.

We zijn gaan kijken bij een kolonie "gannets" zoals ze in het Nieuw-Zeelands heten; in Nederland zouden we zeggen Jan-van-Genten.
Heel leuk om eens te zien, want er waren er echt superveel, en in allerlei leeftijdscategorieën. De jonkies zijn grijs-bruin, de volwassenen zijn wit.
Verbijsterend om te weten is dat de jongen van deze vogels als ze krap 15 weken oud zijn allemaal naar Australië vliegen (en dat is dus een kilometertje of tweeduizend), zonder begeleiding van de volwassenen. Die blijven lekker achter. Als die jonge vogels dan een paar jaar in Australië hebben rondgehangen, gaan ze weer terug naar de plek waar ze geboren zijn, en dan gaan ze voortplanten en gaan ze verder niet meer weg. Dus als ze eenmaal weer terug zijn, blijven ze ook hier.
Maar waarom ze nou precies naar Australië gaan (oftewel: wat zoeken ze daar wat ze in NZ niet kunnen vinden?) weet geloof ik niemand.
De kolonie die we gezien hebben ligt vlak bij een plaatsje dat Muriwai heet, en waar naast een mooi strand verder bijzonder weinig te beleven is, behalve deze kolonie dus. Daar hebben ze speciaal een reservaat voor gemaakt. Er hangt bij die kolonie overigens een zeer doordringende vogeluitwerpselenlucht (vergelijk: pinguinrots in Artis, of zo), maar goed, dat hoort erbij.
De lokale natuurbeheerders hebben ook keurige borden neergezet met informatie over de vogels en hun levenscyclus en noem maar op. En uiteraard mooie looppaden aangelegd naar goede observatiepunten. Alles zoals we inmiddels van de NZ-ers gewend zijn, keurig verzorgd, prima onderhouden.
Kortom: het is erg aan te raden om de kolonie te gaan bekijken als je in de buurt bent. Vooral in december, januari, eerste helft februari, want dan zijn er ouderen en jonkies. Na half februari zijn de jonkies vertrokken naar Australië, en kun je dus alleen nog maar volwassen vogels zien. Misschien ook wel aardig, maar een stuk minder interessant dan als er ook jonkies zijn!

De pohutekawa-boom is bekend om zijn bloemen (of heet dat bij een boom altijd bloesem? Geen idee eigenlijk). De pohutekawa wordt ook wel Christmas-tree genoemd, omdat 'ie altijd rond de Kerst bloeit.
De naaldvormige rode "bloemblaadjes" (bij gebrek aan een beter woord) vallen na de bloei, ergens begin januari meestal, massaal uit. Dit leidt er toe dat de grond en straten onder deze bomen dan letterlijk bezaaid zijn met rood spul. Van een afstandje lijkt het dan net alsof er allerlei vuurwerk is afgestoken, want wat je in Nederland op 1 januari altijd aan vuurwerkrestanten op straat ziet, heeft vrijwel dezelfde kleur. Maar hier zijn het dus de restanten van de bloemen van de Pohutekawa's.
Het is een heel mooi gezicht om een rij van die bomen te zien als ze in volle bloei staan. Ze zijn dan namelijk echt compleet vuurrood, want ze zitten volledig vol met deze bloemen, dus je ziet nauwelijks meer het groen van de bladeren - zeker van een afstandje. En de bomen worden flink groot, dus het is best een indrukwekkend gezicht. En een week of wat later zijn ze weer gewoon groen... Verbazingwekkend toch, die natuur.

Tenslotte nog de pukeko. Dat is een lokale vogel, die vooral in moerassige gebieden woont. Nadeel daarvan blijkt al snel als je probeert een foto van het beestje te maken: je mag lekker gaan baggeren.
We waren bij een strand, en daar was een klein stukje drassig gebied. En ineens zag ik daar een tweetal pukeko’s rondscharrelen. In eerste instantie zag ik ze lopen toen we aan kwamen rijden in de auto, sterker nog, die suffe beesten wilden niet eens aan de kant. Ze liepen toen dus op de weg en op het parkeerterrein. Dus ik (terwijl de rest van het gezelschap het strand op slenterde) in tijgersluipgang achter die vogels aan. Maar verdraaid als het niet waar is, zodra ze een lopend mens aan zien komen, zelfs al doet deze nog zo voorzichtig, nemen de beesten de poten, zó het moerassige deel in. Maar ja, ik laat me niet zo snel kennen, dus ik op mijn sandalen het slootje over. Tot groot vermaak van de lokale reigers trouwens, die het van een veilig afstandje allemaal stonden aan te kijken.
Maar die pukeko’s blijken dus echt een soort zesde zintuig voor mensen te hebben. Ze bleven gewoon wegrennen! Ik heb achter rietpluimen en struiken gestaan, achter heuveltjes gelegen, maar ze hadden het iedere keer door. En ik was nog redelijk neutraal gekleed ook, dus niet in felle opvallende kleuren of zo. Uiteindelijk was ik het, na zo ongeveer tot mijn enkels in de drab te hebben gestaan, toch een beetje zat, en heb ik maar met maximale zoom van een behoorlijke afstand een aantal foto’s gemaakt. En dan ben je dus een half uur bezig geweest, voor een paar foto’s waar je zelfs met maximale zoom nauwelijks ziet wat er op staat. Zo van “Dat donkere vlekje daar, da’s dus een pukeko”. Maar goed, ik had ze in ieder geval op de foto.
Na vervolgens nog een kort kijkje richting het strand te hebben genomen (wat de anderen ondertussen al uitgebreid hadden gedaan, maar ja, ik was dus vogels aan het achtervolgen), reden we vervolgens weer weg.
Drie keer raden wat er toen op een meter van onze auto vandaan lekker in de berm zat… Juistem, de pukeko’s. En zolang je dus maar in de auto blijft zitten, vinden ze het helemaal niet erg om op de foto te gaan… Dus uiteindelijk had ik toch nog een geslaagde foto!

Nieuw-Zeeland: Kiwi-eigenaardigheden 1: op bezoek gaan

2005-01-09T18:59:00.000+01:00

Voor ik begin: de term"kiwi" wordt niet alleen gebruikt voor de nachtelijk levende vogel waar ik het eerder over had, en ook niet alleen voor het stuk fruit (dat ze hier trouwens heel overzichtelijk weer "kiwifruit" noemen) maar is ook de naam die de Nieuw-Zeelanders aan zichzelf geven. Vandaar dus: kiwi-eigenaardigheden.

Tja wat is er nou eigenaardig aan 'op bezoek gaan' zou je denken... Nou dat valt nog best tegen.
Ten eerste kom je in NZ eigenlijk nooit zomaar onaangekondigd langs. Er wordt altijd wat afgesproken, al is het maar dat je even belt van "Hé, we zijn toevallig in de buurt, zullen we even langskomen? We rijden nu de straat in".
Ten tweede breng je ALTIJD je eigen drinken mee, zeker wanneer het om alcoholica gaat. Dus je hebt je flesje wijn, je biertjes of je fles sterke drank bij je.

Als je komt eten komt daar nog wat bij. "Eten" is in NZ meestal barbecue (een fenomeen waar ik in een andere "Kiwi eigenaardigheden" nog op terug ga komen), en dan is het gebruikelijk dat je je eigen vlees meeneemt, met een beetje extra voor degenen die ervoor kiezen om te zorgen voor een salade (dat is namelijk optie 2 qua mee te nemen eten).
Maar als je nou denkt, ik heb wel trek in een speciaal stukje vlees, bijvoorbeeld iets met een aparte marinade, en dat gaat dan op de bbq en dat eet ik dan straks lekker op... Niet dus.
Want alles gaat in 1 keer op de bbq, en als het klaar is komt alles op een hele grote schaal, en dan mag iedereen pakken wat ie zelf wil. Dus als je niet snel bent, is dat lekkere gemarineerde stukje vlees dus pleite.

Overigens ga ik geen enkel kwaad woord spreken over de gastvrijheid van de NZ-er, want je bent echt altijd welkom (mits dus even aangemeld). Sterker nog, vrienden van vrienden hadden twee jaar geleden een stuk land tegen de zijkant van een klif gekocht en zouden daar een huis gaan bouwen (tegen de zijkant van de klif dus!).
Een paar dagen geleden kwamen we die mensen tegen, en toen zei ik iets van "Goh hoe is het nou met jullie huis, is dat nog wat geworden?" Waarop men gelijk riep: "Oh, dan kom je het toch zondag even bezichtigen, doen we gelijk een barbecue!". Euh, ik wilde alleen maar weten hoe het gelukt is met het huis... Maar zo'n uitnodiging sla je natuurlijk niet af.

Kortom, je wordt echt zéér hartelijk ontvangen, ook als je mensen nauwelijks kent.
Hoera voor de Nieuw-Zeelandse gastvrijheid!

Nieuw-Zeeland: vakantieverslag deel 2

2005-01-05T12:42:00.000+01:00

Weer een nieuw verslag vanuit Heel Ver Weg, ook wel bekend als Nieuw-Zeeland.
Dit keer met een goede internetverbinding, en niet -zoals het vorige deel- op een feestje. Dus geen verplichting om nog sociaal te moeten doen (de gastfamilie ligt TV te kijken).
Dus nog even vanaf het begin, maar dan ietsjes uitgebreider. Vorige keer was wel érg kort...

De vliegreis was goed, het eerste deel van de vlucht (tot aan Tokio) hadden we zelfs een eigen tv-schermpje in de rugleuning van de stoel voor ons, en daarop de hele tijd een stuk of 10 films (die doorlopend werden gespeeld) én de mogelijkheid om allerlei spelletjes te doen. Kortom, ik vermaakte me wel. Voor diegenen met kids: de film Dinosaur (van Disney) is een hele leuke om met de kids te kijken, en ook als ouder zit je je niet het ongans te vervelen.
Het tweede stuk was het een iets minder hip vliegtuig, met een gemeenschappelijke TV. Dus dat was even minder sjiek, maar goed, ook best te overleven.

Afijn, na 24 uur (ongeveer) reizen de aankomst. Door de douane (ik werd dit keer niet aangehouden met biologisch gevaarlijke schoenen zoals de vorige keer - voor diegenen die het verhaal niet kennen, graag een andere keer) en op naar de familie waar we de eerste paar dagen verbleven. Daar 's middags / begin vd avond een Kerst-etentje, en toen om een uur of 7 ben ik gaan slapen. Met hoofdletters zou ik haast zeggen.

De volgende paar dagen eigenlijk niet veel gedaan, merendeels gekeken of er veel veranderd was in Auckland (niet echt) en of al die leuke winkeltjes er nog zaten (yep!). De 31e zoals gemeld een Oud-en-Nieuw-feestje. En na anderhalve week vrijwel verstoken te zijn geweest van internet, is het een hele opluchting, dat ik nu op ons nieuwe logeeradres tenminste weer gewoon mijn mail kan checken :-))

Ondertussen heeft de TV hier uiteraard ook uitgebreid bericht over de ramp in Azie. Erg hoor. Gelukkig komen we daar niet in de buurt, en is het vanaf hier nog een behoorlijk eind uit de richting. Neemt niet weg dat het natuurlijk vreselijke dingen zijn. Er schijnt hier trouwens een behoorlijk grote Sri-Lankaanse gemeenschap te zijn, dus er staan veel mensen te collecteren op straat en etenswaren te verkopen in de hoop dat je het wisselgeld in de collectebus gooit. Persoonlijk doneer ik liever via (de Nieuw-Zeelandse variant van) giro 555 denk ik dan, maar goed, het is ongetwijfeld goed bedoeld.

Tja en verder, het is hier nog behoorlijk warm als het niet bewolkt is. En hoewel het mét wolken evengoed ruim 20 graden is, wordt het pas écht heet als de zon doorbreekt. Mijn neusje heeft dus ook al weer een fraaie kreeftenkleur: 5 minuten is écht gewoon al fataal. Ik smeer zoveel mogelijk factor 30, maar met een UV index die momenteel staat op"Extreme" kun je maar beter gewoon uit de zon blijven. Sterker nog, gewoon binnen blijven luidt het devies, want zelfs als het bewolkt is ga je hier al heerlijk doorbakken naar huis. Dus smeren smeren smeren... Anders wordt het bladderen. Afijn, ik hoop dat het nog een beetje richting bruin gaat kleuren, want anders ziet het er ook zo zielig uit als ik straks terug ben...

Ik kreeg de volgende vraag via a-mail: Wat is nou in vredesnaam een kiwihuis? Nou, omdat kiwi's nachtdieren zijn, en de meeste mensen dagdieren, loop je normaal gesproken tegen een conflict aan: op het moment dat de mensen denken "Laat ik eens kiwi's gaan kijken", liggen de kiwi's lekker te dromen. Dus om te zorgen dat kiwi's en mensen tegelijk wakker zijn (wat er dus toe leidt dat je als mens gewoon overdag de kiwi's kan bekijken) hebben ze in dat huis de klok 12 uur verschoven, zodat het binnen nacht is, en de kiwi's dus hun nesten uitkomen, terwijl de mensen gewoon lekker daar rond kunnen lopen op voor mensen normale tijdstippen. Ik vermoed wel dat als die kiwi's ooit ontsnappen ze gelijk een jetlag van jewelste hebben, want buiten is de tijd dus 12 uur anders dan wat ze gewend zijn. Raken de beesten meteen van slag... Zijn ze wel weer makkelijker te vangen natuurlijk.
O voor de duidelijkheid: we hebben het hier over de vogel kiwi, en niet over het stuk fruit. Ik denk ik zeg het maar even, voor ik daar weer vragen over krijg. Het zal niet de eerste keer zijn...

Tja en toen was het inmiddels al ruim na twaalven. Het heeft even geduurd voordat mijn compie aan het internet wilde... Maar uiteindelijk is het toch gelukt. Zoals je nu kunt lezen.

Maar goed, ik hoor mijn bedje zo ondertussen een beetje roepen... Dus ik brei er een eind aan. Trusten!

Nieuw-Zeeland: vakantieverslag deel 1

2004-12-31T23:36:00.000+01:00

Al een paar dagen geleden aangekomen in Nieuw-Zeeland. Daarom nu maar eens een berichtje posten om te laten weten hoe het gaat.
Hoe is het in het kouwe Holland? Hier gaat het goed, alhoewel het weer niet echt is om over naar huis te schrijven. (Wat ik dus ook niet ga doen. Of nou ja, beetje dan: de eerste paar dagen was het goed, maar vandaag en gisteren was het errug nat. Ach, de NZ-ers lopen al weken te klagen over het weer, dus met die paar goede dagen valt het nog mee denk ik).
Ik hou het trouwens redelijk kort dit keer: aangezien ik nu op een nieuwjaarsfeestje zit is het natuurlijk een beetje aso om de hele avond achter een computertje te zitten terwijl er aan alle kanten gesocialized wordt.
Dus een kort verslag...
Reis was goed, koffers zijn ook allemaal aangekomen, en alles was nog heel. Ook wel eens leuk voor de verandering.
Op de eerste dag (25 dec) gelijk een kerstfeestje gehad, dus dat was wel aardig. Om 7 uur 's avonds ben ik wel min of meer in slaap gestort (dus niet gevallen, maar écht gestort, ik was in een keer weg, totaal pleite), en ik werd pas weer wakker de volgende ochtend om 7 uur. Dus ik heb wel wat ingehaald (wat ook wel nodig was want zoals bekend kan ik niet slapen in het vliegtuig, en dan is meer dan 24 uur vliegen toch een heel eind...)
Overigens, als het goed is krijg ik het dit keer voor elkaar dat ik de Glowworm Caves kan zien, en ook nog een Kiwi-huis (da's een huis waar ze dag en nacht hebben omgedraaid, zodat wij mensen overdag naar de kiwi's kunnen kijken, wat namelijk nachtdieren zijn). Dus dat zit in de voornemens.
Verder heb ik eigenlijk nog niet echt veel te vertellen, ik ben vooral nog lekker aan het uitrusten en bijtrekken van de reis. Ik probeer binnenkort nog een internetcafe te vinden, zodat ik wat uitgebreider kan mailen.
Voor degenen met een hobby- of beroepsmatige interesse in flora en fauna, ik ben vooral bezig de lokale flora op de digitale korrel te zetten. Daar zitten heel wat rare dingen bij... Maar dat krijgen jullie nog wel te zien.
Oh, nog een klein huishoudelijk puntje: ik heb hier wat problemen met SMS-en. Willen degenen die een SMS van mij hebben gehad, proberen een SMS aan me terug te sturen, en ook even een mailtje sturen als je dat hebt gedaan? Dan weet ik namelijk wie ik wel en niet kan bereiken en wie mij wel en niet kan bereiken. Voor het geval dat, zullen we maar zeggen.
Nou, ik ga me weer even onder de mensen begeven.
Laat ik afsluiten met iedereen een fantastisch nieuwjaar te wensen, doe voorzichtig met het vuurwerk, want ik wel graag na terugkomst wel complete handjes schudden, en maak er wat moois van.

Theater: Verzamelt Werk

2004-12-16T16:57:00.000+01:00

"Verzamelt Werk"
Door Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en gastmuzikanten

Volgens zijn eigen zeggen was het na tien jaar, 5 voorstellingen en een Annie M.G. Schmidt-prijs tijd voor een overzichtsvoorstelling. En dan met een extraatje: want er werd gebruik gemaakt van drie extra muzikanten.

Hoewel ik misschien niet helemaal objectief ben (ik vind Maarten en Egon gewoon heel erg goed), kan ik niet anders zeggen dan: het was echt superleuk.
Ik zat lekker op de eerste rij, dus Maarten stond letterlijk op anderhalve meter van me af, dat is natuurlijk altijd al gaaf, maar ook de muziek was erg leuk. Een totaal andere setting dan normaal. Waar je eerst dus alleen Maarten achter de piano had en Egon (Kracht, natuurlijk) op contrabas, heb je nu Maarten staand achter een microfoon, dus de piano kan weer een jaar langer mee (scheelt weer een hoop vochtschade, tegelijk ook weer het nadeel van bij Maarten op de eerste rij zitten); uiteraard wel Egon op bas (en wederom zijn mijn vooroordelen over contrabassisten weer bevestigd, sorry Egon, ik kan het ook niet helpen dat het er gewoon heel mooi uit ziet als jij staat te spelen); en dan het extra gezelschap van Michiel van Dijk, Jeffrey Bruinsma en Marcel de Groot (ja, inderdaad, de zoon van).

Die arme Michiel (op diverse blaasinstrumenten) zag er overigens wel uit alsof hij ieder moment kon instorten. Oftewel hij had de lokale coffeeshop ontdekt die anderhalve straat bij het theater vandaan ligt, of hij had (zoals zovelen momenteel) de griep. In ieder geval, respect hoor, want hij zag er echt heel slecht uit, maar hij stond toch te spelen. Volgens mij was ie ook wel blij dat het voorbij was. Maar respect dus vooral omdat hij er dus wél stond, en (voor mijn niet-professionele gehoor althans) evengoed prima stond te spelen.

Jeffrey Bruinsma (op viool) was nieuw voor mij, maar zeker iemand om in de gaten te houden. Als die nog eens in een gezelschap voorbij komt zal ik zeker kijken of ik daar heen kan.

En dan last but certainly not least, Marcel de Groot. Tjonge, wat lijkt die man op zijn vader zeg. En het gekke is dat hij eigenlijk nauwelijks op zijn broer Jim lijkt, maar ook die lijkt heel erg op diezelfde vader. Hoe kan dat dan? Nou, omdat Jim meer lijkt op de jonge Boudewijn, en Marcel meer op de huidige (nou ja, wel een stuk jonger natuurlijk, maar je snapt het wel). In ieder geval, spelen kan ie als de beste, alleen boos kijken helaas ook. (En als je op je kruk in het donker zit omdat je een nummer niet mee hoeft te doen, gaat het excuus van “concentratie” wat mij betreft niet meer echt op…) Maar, ook deze man is zeker de moeite waard, en ik ga echt proberen om volgend voorjaar eens een concert van hem te bezoeken. Ben erg benieuwd wat deze man verder nog allemaal op muzikaal gebied onderneemt.

Maarten, Egon, Michiel, Jeffrey en Marcel treden nog een week op, dus als je ze nog wil zien moet je snel zijn. Uit half betrouwbare bron heb ik me laten influisteren dat er gesproken zou worden over een reprise, dus als dat er van komt, is het echt zeker aan te raden. Zowel voor mensen die hem al kennen (het is echt heel leuk om de bekende nummers in een totaal ander arrangement te horen) als wanneer je hem nog niet kent.

Links:
Website van Maarten van Roozendaal
Website van Egon Kracht en zijn Troupe
Website van Marcel de Groot

Theater: Revue?!

2004-12-05T18:52:00.000+01:00

"Revue?!"
Door Purper

Het heet wel Purper, maar eigenlijk is alleen nog Frans Mulder een echte 'Purperiaan'.
Hij werd ditmaal bijgestaan door Nelly Frijda (jaja, Ma Flodder kan ook nog wel wat anders dan met een sigaar in de mondhoek de aso uithangen) en twee jonge talenten, Hilke Bierman en Ara Halici. De eerste is een (denk ik) redelijk klassiek geschoolde jongedame die bijzonder goed kan zingen, en ook nog leuk danst; de tweede is een magere medelander die erg leuk kan dansen. Uiteraard kan Hilke ook dansen en Ara ook zingen, maar in ieder geval in de voorstelling die ik zag was bij de een vooral het zingen erg goed en bij de ander het dansen. En tja, Nelly mocht toch wel een beetje dwarsliggen, want ze mocht een paar leuke chagrijnige types neerzetten. Uiteraard geldt zoals bij iedere revue, er zitten dingen in die je leuk vindt en dingen die je minder vindt, maar over het algemeen heb ik me best vermaakt, en het is in ieder geval vele malen leuker dan de vorige voorstelling van Purper die ik heb gezien, met Frans Mulder en Trudy Labij en Alfred van den Heuvel. Dat was bijzonder saai moet ik helaas zeggen...
Hopelijk komt er ooit weer een 'echte' Purper, met Erik Breij en Alfred van den Heuvel erbij. Zonder Frans Mulder teniet te doen, maar hij in zijn eentje met nog wat 'vreemden' erbij, is voor mij geen Purper. Maar Erik Breij heeft het erg druk met allerlei (meer en minder succesvolle) eigen projecten, dus of die kans erin zit... Ik weet het niet. Maar goed, je kan altijd hopen!

Link:
Website van Purper

Theater: Beyond Breaking Glass

2004-12-01T19:27:00.000+01:00

"Beyond Breaking Glass"
Door Hazel O'Connor

In het programmaboekje werd deze voorstelling aangekondigd met termen als “mystieke Ierse landschappen”, “met band” en “genieten terwijl buiten de wind door de bomen huilt”. Afijn, ik denk dus, lekker, beetje Clannad of zo, sfeervolle Ierse folkliederen.
Nou… Dus niet.
Ten eerste werd de eerste helft (nou ja, 25 minuten en toen was het weer pauze) volgemaakt door een totaal niet aangekondigde man genaamd Rob Reynolds die erg zijn best deed om zijn liedjes over te brengen, maar af en toe zichzelf wat overschreeuwde. Jammer, want omdat de zaal zo klein was, was er al nauwelijks versterking nodig, maar als je dan ook nog gaat schreeuwen klinkt het eigenlijk niet echt goed. Op de CD klinkt hij beter zal ik maar zeggen.
Ondertussen werd het publiek (dat er dus weinig van snapte) enigszins ongedurig, maar na 25 minuten was het gedeelte-Rob afgelopen. Zaallicht aan. Euh, ja, en wat nu? Huh, nou al pauze? Na enige tijd is iedereen toch maar opgestaan en het bleek inderdaad pauze. Gelukkig kwam er na de pauze dan wel een echte Ierse dame tevoorschijn. Alleen: die Ierse band bestond dus uit één jongeman op een Ierse harp, dus om dat nou een “band” te noemen, tja, dat zie ik persoonlijk niet zo. Of doelden ze op het stuk dat Rob ook nog een paar nummertjes meespeelde, aan het eind? Ik weet het niet.
O, enne, Ierse folkmuziek á la Clannad heb ik echt niet gehoord. Niet dat ze beroerd zong, in tegendeel. Ik heb echt een heel goed optreden gezien. Alleen was het dus totáál niet wat ik had verwacht.
Ach, zo zie je maar weer, programmaboekjes zeggen ook niet alles.

DVD: Jesus Christ Superstar (versies 1973 en 2000)

2004-11-25T18:17:00.000+01:00

Eindelijk! De originele filmversie van Jesus Christ Superstar is aangekomen in Europa. Ik kan alleen maar zeggen: HALLELUJA!
Ik ben echt helemaal weg van deze film, de muziek, en ook voor waar het voor staat. Zelfs als je het religieuze aspect terzijde schuift, is het een aangrijpend verhaal.

Omdat de originele versie uit 1973 pas vorige week is uitgekomen hier in Nederland, hebben we het tot die tijd moeten doen met een remake uit 2000. Deze remake is opgenomen in een studio, en is veel moderner dan de 1973-versie (hoewel die voor zijn tijd ook al behoorlijk modern was en voor heel wat opschudding zorgde).
Het leek mij wel leuk om de beide versies te vergelijken op verschillende punten, en aan te geven welke film op welk onderdeel de beste is. Maar eh, het is natuurlijk alleen maar mijn mening… Je moet het wel zelf even controleren!

Mooiste landschappen: 1973, natuurlijk. Valt niet aan te tornen. Dit verhaal hoort in de woestijn, en in deze versie staat het daar dus ook.

Mooiste decors: 2000. Is veel aandacht aan besteed.

Beste geluidskwaliteit: 2000. De 1973 is gewoon Dolby 2.0 stereo, en het geluid is erg zacht opgenomen. Ik moet hem echt hard zetten voor ik wat hoor. Het geluid is ook niet digitaal verbeterd of zo. En ik keek er nog zó naar uit om de oude liedjes een keer in een goede kwaliteit te horen… Helaas!

Meest emotionele versie: 1973. Maar… Op sommige punten (met name Maria Magdalena) is er ook gewoon te veel emotie. Ik weet ook wel dat ze heel erg emotioneel moet zijn als ze “I don’t know how to love him” zingt, maar moet ze daar nou echt bij kijken alsof ze iets heel smerigs ruikt?

Meest getergde Jezus: 1973, met enorme voorsprong. Ted Neely is absoluut geloofwaardig in het personage dat hij neerzet, terwijl Glenn Carter toch gewoon een acteur blijft. Ik zeg niet dat ie slecht is of zo, maar ik vind dat Ted Neely veel beter is in de afdeling “gepijnigd kijken”. Bij hem zie je zijn verwarring, het overweldigd worden door al die mensen die wat van hem willen, zijn angst, zijn twijfel. Zijn pijn. Hij weet niet waarom hij dood moet, hij wil niet dood, maar hij weet wel dat er een pad voor hem is uitgezet en dat hij daar niet van kan afwijken.

Meeste symboliek: 2000. In deze versie zit bijna overal symboliek in. Let bijvoorbeeld op het verval in de kleding van Jezus. In het begin heeft hij een keurig stralend schoon pak aan, en naarmate de film verder gaat, wordt zijn kleding slordiger en vuiler.

Beste Judas: 1973, maar niet echt met veel verschil. Beide zijn goed. Maar 1973 is iets beter. Vind ik… Helaas is deze acteur, Carl Anderson, dit jaar overleden.

Beste zang: oei, moeilijk. Ik vind op zich Ted Neely goed zingen hier, maar Glenn Carter doet het zeker ook niet slecht. Over het algemeen vind ik de zang in de 2000 versie beter. Misschien ligt dat aan de algehele geluidskwaliteit, maar ik denk wel dat gemiddeld genomen de stemmen in 2000 beter zijn. Maar goed, wie ben ik...

Meest aansprekende Jezus: mijn persoonlijke favoriet is dan toch Ted Neely. Glenn Carter is mij net te modern. Maar nogmaals, dat is dan mijn mening…

Leukste Koning Herodes: 1973. Daar kan niemand tegenop! Rick Mayall had het moeilijk toen hij deze rol in de 2000 versie moest doen, en hij heeft duidelijk zijn best gedaan, en hij is echt wel leuk, maar die versie uit 1973 is gewoon hilarisch. Helemaal te gek man!

Beste extra op de DVD: dan ga ik voor het audiocommentaar op de 1973 versie. De regisseur, Norman Jewison, en Ted Neely kletsen gezellig over het maken van de film, hoe het allemaal was om zo’n film midden in de woestijn te vinden, waarom het zo geworden is als het is geworden enzovoorts. Meestal sla ik audiocommentaren over, maar deze is erg leuk.

Meest gruwelijke zweepscène: 2000. Omdat het meer laat zien. In de 1973 versie hoor je de zweepslagen, en je hoort Pilatus tellen, maar wat je ziet is bijna allemaal shots van de mensen die ernaar staan te kijken. En Jezus raakt in deze versie ook nog nauwelijks beschadigd, zeker niet wat je zou verwachten na 39 zweepslagen. Het lijkt net of het allemaal zo erg niet is…

Meest overtuigende Pilatus: 2000. Ik geloof niet echt dat het de Pilatus in de 1973 versie iets uitmaakt wat er gebeurt, en wat er met de man gebeurt die voor hem gebracht wordt. Hij probeert alleen zijn eigen hachje te redden ("Zolang ze mij de schuld maar niet geven..."). In mijn ogen lijkt de 2000 versie wel echt zich zorgen te maken om die kleine man die daar kapotgeslagen wordt en die ter dood wordt veroordeeld door zijn eigen volk.

Nou, er is nog veel meer te vergelijken, maar ik ga natuurlijk niet alles voorkauwen. Je moet echt beide versies zelf zien. Om sentimentele redenen, of omdat je van de muziek houdt, of misschien zelfs wel om een fractie te zien van het lijden dat Hij doorstond, zo lang geleden alweer. Raak onder de indruk. Sta misschien zelfs stil bij wat Hij voor ons heeft gedaan. Maar zelfs als je daarvoor niet naar een film kijkt, dan hoop ik nog dat je veel plezier hebt bij het kijken naar deze films. Maar dat zal best wel lukken!!

Lekker: Appeltaart met bitterkoekjes

2004-11-19T20:14:00.000+01:00

Voor een springvorm van 24 centimeter
Bereidingstijd: 20 minuten + 90 minuten wachttijd + baktijd

# Kneed in een kom een soepel deeg van 200 gram bloem, 1 theelepel bakpoeder, 125 gram suiker, 1 zakje vanillesuiker, ½ ei, 125 gram zachte boterstukjes en 1 theelepel kaneel. Laat dit deeg vervolgens deeg anderhalf uur in de koelkast rusten.
# Laat 200 gram verkruimelde bitterkoekjes ongeveer 30 minuten weken in 2-3 borrelglaasjes apfelkorn.
# Schil 1 kilo zachte zure appels en snijd ze in kleine stukjes. Meng dit met 75 gram donkere basterdsuiker, 1 theelepel kaneel en 1 theelepel citroensap. Roer daarna het bitterkoekjesmengsel erdoor.
# Verwarm de oven voor op 200°.
# Gebruik driekwart van het deeg om de springvorm mee te bekleden. Strooi ongeveer 3 eetlepels paneermeel op de bodem. Schep vervolgens het appelmengsel in de vorm.
# Rol het overgebleven deeg uit en maak er strookjes van. Maak daarmee een rooster op de bovenkant van de taart. Meng ½ ei met 1 theelepel melk en bestrijk daarmee het deegrooster.
# Bak de taart in 60-70 minuten lichtbruin en gaar.

DVD: Aladdin

2004-11-07T20:02:00.000+01:00

De "special collector's edition" van Aladdin is van de week op mijn deurmat geland, en ik ben er erg blij mee. De film is nog steeds net zo goed als al die jaren geleden, de muziek is fantastisch en de Geest, die is echt super. Bravo Robin Williams.

Ik ben er nog niet aan toe gekomen om twee vervolgen ook te bekijken, maar ik weet al dat die minder sterk zijn dan het origineel. Maar ik hou er altijd van om een verzameling compleet te hebben, en het was niet zó veel duurder dan alleen de eerste film, dus ik heb toch het hele pakket maar gekocht. Zelfbeheersing is niet mijn sterkste eigenschap...
Gelukkig pas ik daarbij leuk bij de Geest, want die kan zich in al zijn toverkunsten ook maar niet beheersen. Het lied "You never had a friend like me", waarin hij demonstreert waartoe hij allemaal in staat is, is hilarisch. En gelukkig zit er ook de nodige zelfspot in, want direct na afloop van dat liedje tovert hij een bord met "Applause" in beeld, dat meestal bij televisie-opnames wordt gebruikt om aan het publiek aan te geven wat ze moeten doen. Of we dus maar even willen applaudiseren voor hem...

Wie de film nog niet kent, heeft behoorlijk wat gemist. Dit is weliswaar uit de tijd dat Disney nog moest beginnen om zich te ontworstelen aan het imago van 'kinderfilm-producent', maar het is wel een geslaagde poging daartoe, want ook voor volwassenen valt hier meer dan genoeg te lachen.

Conclusie:
Als je lol wil hebben, met of zonder (klein)kids, haal deze DVD uit de kast of de videotheek, en iedereen heeft gegarandeerd een leuke avond. Eigenlijk een must-see.

Tekst: Wankel

2004-11-04T20:09:00.000+01:00

Wankel

Ik wankel door de wereld
Van huis naar werk
Van werk naar huis
En overal is ’t druk

Sta wankel in de wereld
Soms ren ik, soms kruip ik
Soms lach ik, soms huil ik
En ik voel altijd die druk

Ik wankel door het leven
Soms gil ik, soms juich ik
Soms blijf ik, soms buig ik
En in mijn hoofd nooit rust

Zo wankel is mijn leven
Van uiterste naar uiterste
Met een hoofd dat niet wil luisteren
Maak ik mezelf… stuk

Theater: Alles Wat Telt

2004-10-16T22:29:00.000+02:00

"Alles Wat Telt"
Door Lucretia van der Vloot

Lucretia van der Vloot is een mooie donkere vrouw (ze had het over een Creoolse afkomst) met een prachtige stem.
In deze voorstelling zingt ze liedjes van Rick de Leeuw, die vroeger de zanger en schrijver van de Tröckener Kecks was. Eigenlijk moet ik toegeven dat ik wel een beetje teleurgesteld was in de liedjes, omdat Rick in zijn TK dagen altijd heel cynische liedjes schreef, maar de liedjes die Lucretia zong waren juist heel poëtisch. Ik herkende niet echt de stijl van Rick de Leeuw. Maar misschien is hij gewoon ook wat ouder geworden, en (dus?) wat milder. Althans, in zijn teksten.

Dit gezegd hebbende, heb ik verder best een fijne avond gehad verder. Want die vrouw kan écht wel zingen, en er was verder absoluut niks mis met de liedjes of zo, het was alleen wat anders dan ik ervan had verwacht. Maar goed, Lucretia had een combootje bij zich (piano, contrabas en percussie / blazers), en omdat haar contrabassiste een vrouw was, begon ik weer te letten op het idee dat ik al had over vrouwelijke en mannelijke bassisten, en het leek weer te kloppen (zie posting van 25 mei 2004).

Overigens, de bassiste bleek Kim Soepnel te zijn, die eerst weer de bassiste van Maarten van Roozendaal was, waar ik het al eerder over heb gehad. Ergens in het tweede programma van Maarten kwam Egon Kracht als vervanger van Kim. Maar goed, omdat ik min of meer een Maarten van Roozendaal-verslaafde ben, en nu ineens Kim Soepnel tegenkwam, wier naam ik dus weer herkende (ik had geen idee hoe ze er verder uitzag) van de CD's van Maarten, vind ik dat wel opvallend.
Het is toch maar weer een kleine wereld.

Tot slot nog de gebruikelijke link:
Website van Lucretia van der Vloot

Muziek: vergeten juweeltjes...

2004-10-14T20:34:00.000+02:00

Aangezien ik de afgelopen paar dagen bezig ben geweest met MP3's, ben ik in mijn eigen collectie aan het neuzen geweest. En daar kwam ik toch nog een aantal albums tegen waarvan ik al bijna vergeten was hoe goed ze zijn.
Ik noem als mijn belangrijkste vergeten juweeltjes The Scene, die een paar prachtige albums hebben gemaakt, zeker als je op de teksten let (het nummer "Brand" wordt gedraaid op mijn begrafenis, of komt op mijn kaart terecht, maar het is erbij), maar ook Seal, Prince (op zijn nieuwste album 'Musicology' klinkt het haast of hij niet uit de jaren '80 is weggeweest, toen hij een deel van zijn beste muziek ooit heeft gemaakt; hij is weer helemaal (aan de) top), en George Michael (ooit geluisterd naar zijn jazzy album 'Songs from the last century'? Hij is niet alleen een gevestigde popster, maar ook gewoon een bijzonder goede zanger). En natuurlijk vele, vele anderen.

Gadget: MP3-speler

2004-10-11T19:50:00.000+02:00

Ach, aangezien ik al begonnen ben met bloggen, dacht ik, ik kan net zo goed écht modern worden, en dus heb ik een MP3-speler gekocht.
Hij is gisteren bezorgd, en het ziet er naar uit dat ik nu de rest van het weekend wel bezig ben met uitzoeken hoe het ding werkt, en daarna het overzetten van mijn CD's naar de speler. Het ziet er goed uit hoor, ik heb al een tiental albums overgezet. Dus ik kan nu de stad in met een heel klein apparaatje in mijn zak, waar toch mijn favoriete albums uit komen. Is echt een heel stuk beter dan die oude CD-speler! 't Is toch wel handiger om een apparaatje bij me te hebben dat net iets groter is dan een pakje sigaretten, in plaats van én een CD-speler én een tas met 50 CD's...
Enige lastige is (afgezien van het uitvogelen hoe het ding werkt) om te kiezen welke albums op de speler moeten komen. Zoals je wel vermoed, ben ik gek op muziek, en ik heb dus ook iets van 600 CD's, en op het apparaat is maar plaats voor "slechts" 300 albums. Dus ik moet nog een hoop vervelende keuzes gaan maken!
Ik heb me ook laten vertellen dat het overzetten van een CD gemiddeld zo'n 8 minuten duurt. Als ik dus 300 albums moet overzetten, kost me dat dus 2400 minuten, oftewel 40 uur. Dat is in mijn geval meer dan een werkweek... Ach, je moet er wat voor over hebben zullen we dan maar zeggen.
Als het voorlopig hier heel rustig blijft, weet je dus in ieder geval wat er aan de hand is... Dan ben ik aan het prutsen!

DVD: House Of The Spirits

2004-10-08T20:34:00.000+02:00

Een ongelofelijk mooie film, gebaseerd op het boek van Isabel Allende. Als je deze film nog nooit gezien hebt: schaam je. Het is prachtig.

De film gaat over drie generaties vrouwen in Zuid-Amerika (misschien heb ik niet goed opgelet, of weet ik te weinig van geschiedenis, maar het precieze land weet ik niet).
De eerste vrouw trouwt, na de nodige drama's, met een voormalig mijnarbeider, die het uiteindelijk door hard werken tot landheer heeft geschopt.
Hun dochter wordt verliefd op een arbeider die bij vader op de hacienda werkt. Tja, fout natuurlijk, dus weer allerlei drama's die de kop opsteken.
Uiteindelijk krijgt ook deze dochter weer een kind, en ook dat gaat weer gepaard met een hoop dramatische ontwikkelingen.

Maar ondanks dat het ene drama het andere opvolgt nog voor het voorbij is, is dit een film die heel boeiend is, en die dankzij de goede acteurs lang blijft hangen. En je wordt er ook niet zozeer heel droevig van, maar het is wel aangrijpend. Voor degenen die de traantjes dicht achter de ogen hebben zitten is een zakdoekje wel aan te raden.

Ik ben echt heel blij dat deze film eindelijk op DVD uit is, ik zat er al jaren op te wachten.
Maar kennelijk heb ik niet echt goed opgelet, want hij lag al in de "3 voor ..." schappen, dus waarschijnlijk was hij al een tijdje uit. Maar ik neus dan ook nooit in die schappen.
Moet ik dus kennelijk toch wat vaker doen, want je weet nooit wat voor juweeltjes van films je daar kan vinden.

Conclusie:
Bijzonder verhaal, zeer goed geacteerd, prachtig in beeld gebracht. Geweldige film.

DVD: Hidalgo

2004-10-05T16:01:00.000+02:00

Afgelopen week Hidalgo op DVD gekeken (ik had hem al eerder in de bios gezien), en ik blijf het een zeer aardige film vinden.
Niet een al te hoogdravend verhaal, maar wel hele mooie landschappen, en (uiteraard) een goed einde.
Voor diegenen die deze film nog niet hebben gezien, en die wel in zijn voor ruim twee uur licht vermaak, en een goede sfeer, is dit zeker een aanrader.
Nog een tip voor de paardenliefhebbers: neem wel een paar zakdoeken mee voor de sterfscènes. (Van de paarden dus)

Conclusie:
Mooi, indrukwekkend, happy end. Geen topfilm, maar zeker het kijken waard.

Boek: Strata

2004-10-01T18:55:00.000+02:00

"Strata" (Engelse versie)
Door Terry Pratchett

Terry Pratchett's Discworld-serie (in het Nederlands: Schijfwereld) zou wat mij betreft verplichte literatuur op elke boekenlijst moeten worden. Ik selecteer zelfs mijn vrienden op Pratchett-isme: als iemand Pratchett niet leuk vindt (of erger nog: niet begrijpt!), dan wordt het voor diegene wel erg moeilijk om met mij bevriend te raken.
Toch moet ik toegeven dat niet alles wat hij doet super is. Zo is Strata niet een van mijn favorieten geworden. Maar goed, het is wel een heel oud boek, eigenlijk nog van voor de tijd dat Pratchett nog maar aan de Discworld begon te denken, dus misschien is dat een verklaring. Mocht je willen beginnen met het lezen van Discworld, dan zou ik je de zogenaamde "Witches Trilogy" willen aanraden. Deze bestaat uit de boeken "Equal rites", "Wyrd sisters" en "Witches abroad". (Ik weet helaas de Nederlandse titels hiervan niet... Maar die zijn vast wel te vinden. En met alle respect voor de vertalers, die regelmatig hoogstandjes afleveren, de boeken blijven in mijn bescheiden mening toch het beste in het Engels, omdat je dan echt alle subtiliteiten hebt, zoals de schrijver ze zelf heeft opgeschreven.)
En als je dan verslaafd bent, begin je gewoon vooraan met de hele Discworld serie.
Mocht je iets willen lezen dat niet Discworld is maar wel ontzettend humoristisch en kenmerkend voor zijn stijl, dan raad ik je "Good Omens" aan.
Je zult lachen zoals je niet dacht dat je het in je had...

Link:
Officiële Terry Pratchett site (Engelstalig)

Rage: Scoubidou

2004-08-30T19:32:00.000+02:00

De rage van dit jaar is overduidelijk Scoubidou. En niet alleen onder kinderen...
Ook volwassenen (vrijwel altijd vrouwen overigens) zie je veel met touwtjes in de weer, en links en recht worden je door collega's en vrienden dingen toegestopt of te koop aangeboden.
Uiteraard wil ik dan weten of ik dat ook kan.

Dus ik heb op de markt een zak van die touwtjes gekocht, met een boekje erbij.
Het lijkt ingewikkeld, maar als je de slag te pakken hebt, valt het best mee. Het is net vlechten eigenlijk.
Ik heb diverse soorten 'knopen' uitgeprobeerd, met 3, 4, 6 en 8 touwtjes tegelijk, en alles lijkt inderdaad te werken.
Enig nadeel is dat je wel binnen no-time met een enorm assortiment aan nutteloze versiersels en sleutelhangers zit. Als er iemand belangstelling heeft hoor ik het wel.

Mijn conclusie is dat het aardig tijdverdrijf is, maar mij niet lang kan boeien. Nu ik door heb dat ook ik dat ogenschijnlijk ingewikkelde gedoe in de vingers heb, vind ik het al weer best. Ook dat je met allerlei rommel blijft zitten aan sleutelhangers en dergelijke spreekt mij niet aan. Wat moet je er mee?
Dus: leuk om een keer geprobeerd te hebben, maar niks voor mij.

Theater: Voorstellingen Seizoen 2004-2005

2004-08-01T20:30:00.000+02:00

Hèhè, ook dit keer zijn alle bestelde kaarten weer binnen gekomen.
Dit seizoen heb ik de volgende voorstellingen:

Passion – Stanley Burleson, Pia Douwes en Vera Mann
Alles Wat Telt – Lucretia van der Vloot
Shakespeare is dead, get over it – Keesen & Co
Beyond Breaking Glass – Hazel O’Connor
Revue?! – Purper
Verzamelt Werk – Maarten van Roozendaal & band
Antiquariaat Oblomow – Van Muiswinkel & Van Vleuten
Jesus, My Boy – Michiel Kerbosch
Schaduw Van De Liefde – Frank Boeijen
Mattheus Passion – Egon Kracht & The Troupe
Licht – Stef Bos
Verzamelt Werk, Reprise - Maarten van Roozendaal & Egon Kracht
An & Jan - Jan Rot, Marjolein Meijers en Marcel de Groot
Doe Mee En Win – Kees Torn

Ik ben benieuwd wat het weer gaat worden, en verheug me weer op een mooi seizoen.
Lees te zijner tijd de recensies!

Tussendoor: ik hou van contrabas

2004-05-25T20:15:00.000+02:00

Ja, inderdaad. Ik hou van contrabas.
Het is een prachtig instrument, met een heel mooi betoverend geluid. Persoonlijk vind ik dat dat geluid van een bas op zijn mooist is als hij met strijkstok bespeeld wordt, in plaats van met de hand, maar dat is dan niet meer dan mijn voorkeur. Beide vormen zijn mooi.

Maar niet alleen het geluid is prachtig, het is ook een heel intiem instrument.
Nou heb ik het dus niet over mensen die zo'n instrument bespelen alleen maar omdat het hun beroep is. Dat is trouwens mijn grootste ergernis bij muzikanten, als je aan hun koppen kan zien dat ze het niet naar hun zin hebben, dat ze er alleen maar staan om brood op de plank te krijgen.
Nee, ik heb het over muzikanten, die echt een band hebben met hun instrument. Gelukkig heb ik veel echte muzikanten zien optreden, zowel live als op tv/DVD, en dan krijg je er zelf ook lol in, alleen al door ernaar te kijken.

En als zo'n echte muzikant dan een contrabas bespeelt, dan wordt dat een heel bijzonder, heel intiem gebeuren. Een contrabas is een intiem instrument.

Grappig is wel, dat de soort intimiteit verschilt per sekse.
Als je een vrouwelijk bassiste ziet, dan is het meestal een soort van omarmen, knuffelen, haast beschermend, alsof het een kind is.
Terwijl als je een man ziet spelen die echt verbonden is met zijn bas en met de muziek, dan krijgt het haast iets erotisch. Het is echt een heel sexy gezicht als je zo iemand ziet spelen. Ik moet steeds denken aan dat plaatje op de hoes van de DVD en CD van Dirty Dancing, met dat meisje dat voor Patrick Swayze staat, haar linker arm in de lucht, zijn armen om haar heen.
De volgende keer als je een man écht bas ziet spelen, denk daar eens aan. Magnetisch. Erotisch...

Zucht. Tot zover voor deze keer...

Theater: Ouwe Meuk!

2004-05-17T19:37:00.000+02:00

Ouwe Meuk!
Door Theatergroep Flint, m.m.v. Maarten van Roozendaal en Egon Kracht

Het motto van deze voorstelling was dat oude Hollandse liederen uit de vergetelheid werden gered door Felix Strategier en Maarten van Roozendaal. De aanwezigheid van Maarten en zijn vaste bassist Egon Kracht, gecombineerd met dit bijzondere thema waren voor mij genoeg reden om mijn zus over te halen om samen af te reizen naar de Roode Bioscoop in Amsterdam.
Gelukkig bleek deze tocht niet voor niks. Want wat hebben we gelachen!

Felix Strategier was voor mij een onbekende. Maar gedurende deze voorstelling heb ik ontzettend veel respect gekregen voor deze man. Hij kan zingen, maar is ook nog eens leuk. Het beste voorbeeld daarvan is zijn hilarische uitvoering van het "Begrafenislied", over een ouderwetse Amsterdamse begrafenis. Hierbij zingt hij niet alleen de teksten, maar weet met mimiek en fysiek haast het gevoel te geven dat je het ook echt voor je ziet.
Maar gelukkig is hij niet alleen maar leuk. Hij weet ook mensen te raken bij nummers die daarom vragen.

Ook Maarten weet op de juiste momenten de juiste toon te treffen. Niet alleen letterlijk, maar gelukkig ook figuurlijk.
Hij is natuurlijk met name bekend van zijn voorstellingen met Egon Kracht, maar laat hier zien dat hij ook in een groter gezelschap, waar hij bovendien de zang-spotlight moet delen met een ander, zich prima weet te redden.

Bijzonder knap was het nummer waarvan ik vermoed dat het "Water" heet, waarbij Maarten en Felix afwisselend elkaars zinnen afmaakten, daarbij keurig de buigingen in uitspraak en zinswendingen van elkaar overnemend. Geweldig gedaan. Hoeveel uren oefenen zouden daar in vredesnaam in zitten?

Egon Kracht speelt weer als vanouds heerlijk op zijn contrabas. Niks mis mee. Meer ga ik dit keer niet zeggen, hij is door mij al zo vaak opgehemeld...
Ook gitarist Joeri de Graaf weet zich tussen al deze zeer ervaren podiumbeesten uitstekend staande te houden. En dat terwijl hij de stukken pas twee weken voor het begin van de serie voorstellingen, in handen kreeg (wegens de onverwachte uitval van de gitarist die eigenlijk gebruikt zou worden). Complimenten en respect dat hij dit alles zo snel in de vingers heeft gekregen.

Het repertoire omvatte liederen van begin twintigste eeuw, zeg maar van zo rond 1900 tot net na de oorlog. Lollige liedjes, maar ook maatschappelijk drama ("Moeder gaat uit dansen"), en zelfs protestliederen, bijvoorbeeld tegen de onmenselijke behandeling van mensen met een donkere huid (met name gericht op het toenmalige Indië, als ik het goed begrepen heb).
Zoals waarschijnlijk heel veel mensen die van ver na de Oorlog dateren, kende ik vrijwel geen van deze liederen, maar ik vond het een bijzondere, leuke, boeiende ervaring om dit te horen.

Een speciale rol was weggelegd voor Maarten Eilander, van het Theater Instituut Nederland. Hij was met wasrolspeler en al aanwezig en demonstreerde rond de pauze hoe het "toen" allemaal klonk. Bovendien wist hij bijzonder veel te vertellen over de geschiedenis van de Nederlandse liederen, en over de ontwikkeling van het theater en cabaret in de eerste helft van de twintigste eeuw. Zo steek je nog eens wat op!

Over de Roode Bioscoop wil ik nog zeggen dat ik het een bijzonder sfeervol zaaltje vond. Erg klein (érg klein ja), maar toch knus. Door de kleine ruimte was geen versterking nodig, wat de puurheid van het geluid alleen maar ten goede komt. Je hoort immers alles zonder kunstmatige trucs. Hoewel het dus voor mij ongebruikelijk was om voor een voorstelling helemaal naar Amsterdam te komen, was het wel degelijk iets bijzonders.

Overigens, mijn zusje (in de twintig) heeft zich ook bijzonder vermaakt. Het is dus écht niet alleen geschikt voor mensen die de in deze voorstelling voorbij komende liederen ooit nog zelf in de oorspronkelijke uitvoering gehoord hebben.

Het enige minpunt wat mij betreft is dat deze voorstelling niet op CD verschijnt. Een bijzonder groot gemis! Dus, heren, als jullie je nog eens vervelen of zo... zet het dan gewoon op CD. Je doet er een hoop mensen plezier mee!

Links:
Website van deze voorstelling (onderdeel van de site van Theatergroep Flint)
Website van Maarten van Roozendaal
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: Ik Ben Blij Dat Ik Mezelf Niet Ben

2004-05-10T20:00:00.000+02:00

"Ik Ben Blij Dat Ik Mezelf Niet Ben"
Door Jeroen van Merwijk

Jeroen van Merwijk is een apart geval.
Zijn stemgeluid is zonder meer uniek te noemen. Zijn humeur is meestal te vergelijken met dat van Hans Dorrestijn, en zijn teksten zijn veelal scherp.
Je moet hier dus heel bewust voor kiezen. Mensen die denken bij het indienen van hun theaterabonnement "Hé, we hebben dit jaar nog geen cabaret, ach, weet je wat, Van Merwijk, daar heb ik geloof ik wel eens van gehoord, laten we deze maar nemen dan..." zullen over het algemeen niet allemaal met een gevoel naar huis gaan van "Jongejonge wat hebben we weer gelachen zeg". Dat was ook deze voorstelling weer te merken: het aantal weglopers was weer hoog.
Terwijl Jeroen in deze voorstelling nog wel zó hard probeerde om eens niet zichzelf te zijn...

Ik was wel iemand die bewust voor deze voorstelling had gekozen. Jeroen's zwartgallige humor en scherpe teksten zijn namelijk wel mijn idee van een leuke avond. Maar tot mijn verbijstering bleek Jeroen dit keer 'leuk' te willen zijn.
Hij had, zo zei hij, kritieken gekregen van de theaters dat zijn stijl niet zo aansloeg, dat het publiek niet meer wilde komen, en dat hij dus maar eens wat anders moest doen, namelijk: 'leuk'.
En daar zit het probleem. Jeroen van Merwijk ís niet 'leuk'. Hij is geen platte humor, zinloze vuilspuiterij of onderbroekenlol, dingen die in het algemeen door het grote publiek als 'leuk' worden beschouwd.
Bij Jeroen verwacht je vondsten als "Wat zijn de vrouwen groot / wat zijn de vrouwen groot / Ik lag laatst op het strand / Ik dacht: daar ligt een rondvaartboot", of geniale teksten als het op het eerste gezicht zo vrolijke, maar als je beter luistert ó zo kritische "Wy syn een half jaar in Neerland gewees". Jawel, dat lied waar Karin Bloemen mee scoorde. Dat heeft Jeroen van Merwijk dus geschreven.
En die twee lagen, waarbij je als je niet goed oplet gewoon denkt "Ach, aardig liedje", maar pas bij goed luisteren achter de dubbele bodem - en daarmee het venijn - komt, dát is de kracht van Jeroen van Merwijk.

Hij gebruikte in de voorstelling een soort van 'voice-over', die hem steeds corrigeerde als hij weer zijn oude vertrouwde cynische zelf dreigde te laten overheersen.
Persoonlijk vond ik dat uitermate storend. Het was gewoon niet leuk, en het was ook niet nodig. Dit soort kunstgrepen heeft Jeroen niet nodig.
En op de een of andere manier had ik het idee dat Jeroen er zelf ook niet blij mee was.
Hij kreeg de zaal ook niet mee, en hij leek af en toe een beetje wanhopig. Nou weet ik dat bij ons vaak een behoorlijk stug publiek zit, maar bij eerdere voorstellingen lukte het hem wel om de zaal achter zich te krijgen. Maar dit keer dus niet.
Heel jammer. Want mede daardoor liepen er mensen weg (wat ik persoonlijk hoogst onbeleefd vind, maar goed). En dat doet de stemming ook weer geen goed.

Ik was echt teleurgesteld.

Jeroen van Merwijk is Jeroen van Merwijk.
Ik ben heel blij dat hij Jeroen van Merwijk is: hij is min of meer uniek. Zijn stijl van zingen, muziek spelen en vertellen ís Jeroen van Merwijk.
En ik hoop van ganser harte dat Jeroen heel snel zichzelf weer wordt. Met alleen een gitaar en een stel geweldige teksten. Zonder fratsen, zonder leukdoenerij. Gewoon weer Jeroen. Volgende voorstelling maar weer dan?

Bios: Troy

2004-05-02T21:55:00.000+02:00

Oké, ik ben bevooroordeeld. En een zeikerd.
Ik vind namelijk dat, als je een boek verfilmt, je je ook aan dat boek moet houden. Zéker als het een Klassieker is. En ik durf te stellen dat het verhaal van de Trojaanse Oorlog, zoals verteld in de Ilias van Homeros, een Klassieker is.
Daarom mijn verbijstering: wat hebben ze in vredesnaam met het verhaal gedaan????????

Ten eerste. De belegering van Troje duurde negen jaar. En niet, zoals nu wordt gesuggereerd, hoogstens iets van een maandje (en bij dat maandje tel ik voor het gemak de overeengekomen rouwperiode maar even mee).
Ten tweede. Waarom wordt er vrijwel geen aandacht gegeven aan het feit dat ook Paris al getrouwd is? De man neemt nota bene een (ook!) getrouwde vrouw mee naar zijn eigen huis. Kun je het je voorstellen? Komt je man na een soort van vredesmissie thuis, hoor je dit: "Honey, I'm home! O en ik heb ook nog wat mee gebracht, de liefde van mijn leven, enne daardoor krijgen we ook nog oorlog, maar ik ben lekker verliefd. Doewie!"
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Grotere en minder grote fouten, die weinig heel laten van het oorspronkelijke verhaal.

Maar goed, eerlijk is eerlijk.
Stél dat je het oorspronkelijke verhaal nou niet kent. Of niet zo goed. Of stel dat je gewoon niet zo'n zeikerd bent als ik.
Dan heb je best een leuke film. Ik bedoel, Brad Pitt, Orlando Bloom, Eric Bana... Daar zit voor ieder's smaak wel wat bij zou je denken. En al die mannen lopen bovendien rond in (zeer korte) wapenrokken. (Zo kort zelfs, dat ik ergens las dat het spulletje van Brad Pitt in bepaalde opnames met pleisters aan de kant moest worden gehouden omdat het anders in beeld zou verschijnen. Maar dat terzijde...) Dus je hebt veel welgevormde lichamen in beeld.
En ook de vrouwen die erin zitten zijn het aanzien waard.
Bovendien zit er ook goede actie in, fraaie decors, mooie massa-scènes, zeer goed gemaakte kostuums... Kortom, visueel is het een feestje.

Conclusie:
Voor degenen die hechten aan nauwkeurigheid en die het verhaal kennen: ga niet. Je ergert je kapot. Het enige dat nog de moeite waard is, is het visuele deel (decors, kostuums, de fysiek van de acteurs)
Maar ken je het verhaal niet (goed), of maakt het je niks uit dat er aan alle kanten aan gerommeld is, dan heb je zéker een hele goede avond.

Theater: Mattheus Passion

2004-04-13T21:10:00.000+02:00

"Mattheus Passion" in een bewerking van Egon Kracht
Door The Troupe

Ik geef toe, ik ben geen kerkganger.
Wel luister ik graag naar klassieke muziek.
Ook ben ik inmiddels liefhebber geworden van Egon Kracht.
En word ik altijd weer erg geraakt door het lijdensverhaal, zoals bijvoorbeeld verteld in Jesus Christ Superstar.
Dus toen ik er achter kwam dat Egon Kracht de Mattheus Passion (heel gechargeerd: de 17e eeuwse versie van Jesus Christ Superstar) met een aantal muzikanten zou gaan vertolken in een eigen versie, en in het theater bij ons in de buurt, tja, toen besloot ik er toch maar heen te gaan.
Enerzijds was ik wel een beetje bang dat het heel zwaar en lang zou worden, maar aan de andere kant, ik kon er lekker bij blijven zitten... ;-)

Ik moet zeggen: ik werd aangenaam verrast.
Deze bewerking is verre van zwaar.
Je hoort duidelijk dat het van oorsprong een klassiek stuk is, maar het wordt op een moderne manier gebracht. En: instrumentaal. Dus geen kwelende sopranen of massale koorzangen, maar slechts vijf instrumentalisten: contrabas (Egon Kracht, tevens arrangeur), rieten (Michiel van Dijk), viool (Jasper LeClerq), marimba (Vincent van Els) en electrische gitaar (Milan Kracht).
Gek genoeg krijg je met slechts dit vijftal mensen, toch een volledig gevoel.
Wellicht ben ik wat makkelijk tevreden te stellen, omdat ik het origineel (nog) niet ken (is besteld...), maar toch vond ik het bijzonder mooi.
En het was ook niet te lang. Geen drie-en-een-half uur in ieder geval. Maar aan de andere kant, wat mij betreft had het nog wel even door mogen gaan... Ik was het nog lang niet zat!

Ik ben dan ook erg blij met de aangeschafte CD van deze versie. Dan kan ik er op mijn gemak nog vaak van genieten!
Ik heb me laten vertellen dat er volgend jaar weer een vernieuwde versie komt. Ik ben benieuwd, en hoop dat het nog ergens in de buurt te vinden zal zijn!

Link:
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: Solo

2004-03-02T20:29:00.000+01:00

"Solo"
Door Stef Bos

Zoals de titel al aangeeft, staat Stef Bos in dit programma in zijn eentje op de planken.
Ik heb Stef, die tot in lengte van jaren zal worden geassocieerd met zijn grootste hit "Papa", al meerdere malen bezig gezien met zijn band, en was dan ook erg benieuwd hoe hij het in zijn eentje zou doen. Nou, heel goed dus.

Hij staat echt helemaal in zijn eentje op het podium. Weliswaar met diverse instrumenten, waarvan de vleugel natuurlijk het meest opvalt, maar verder staat hij moederziel alleen.
Hij geeft aan dat hij op deze manier zijn band even wat rust wilde geven, en dat hij zo ook eens wat andere dingen wil uitproberen: liedjes die nog niet "af" zijn, en andere arrangementen. Tja, in hoeverre is er met 1 instrument nog sprake van een arrangement, maar het lijken soms in ieder geval wel heel andere liedjes. Want niet alleen het instrumentale deel verandert Stef in deze voorstelling, sommige liedjes worden ook met een heel andere intensiteit gezongen.

Het grootste deel van de voorstelling is echter ingeruimd voor "experimenten". Liedjes waarvan Stef wil weten hoe ze op de zaal overkomen, en waaraan nog op diverse punten gesleuteld wordt. Soms doe je dat tijdens een try-out, maar Stef heeft eigenlijk op deze manier gewoon een hele tour met try-outs. Wel zo handig, dan kun je namelijk ook écht verschillende dingen uitproberen.

Over het algemeen kan ik zeggen dat ik de complete bezetting niet echt "mis". De liedjes van Stef Bos staan, ook met maar 1 instrument als begeleiding, gewoon bijzonder goed. En ook Stef heeft voldoende persoonlijkheid en aanwezigheid om in zijn eentje een zaal te kunnen boeien.
Kortom: een zeer geslaagd experiment!

Volgend seizoen gaat Stef weer gewoon met zijn band op tour. Hebben die jongens ook weer wat te doen...

Link:
Niemandsland, de niet-officiële maar wel door Stef Bos geautoriseerde Stef Bos site

Theater: Tijdelijk Tekort Aan Chronisch Geluk

2004-02-17T15:39:00.000+01:00

"Tijdelijk Tekort Aan Chronisch Geluk"
Door Maarten van Roozendaal en Egon Kracht

De traditie van de steeds met 1 woord langer wordende titels wordt voortgezet. De vraag is natuurlijk hoe lang hij dat vol gaat houden. Maar Maarten van Roozendaal weet wel raad met woorden.

Zijn vorige voorstelling heeft ervoor gezorgd dat mijn persoonlijk gebruik van het woord "gezellig" drastisch is ingeperkt. Maarten liet duidelijk merken dat hij die gezelligheid waar wij Hollanders om bekend staan, eigenlijk maar niks vind. En ook in deze voorstelling, zijn vijfde alweer, keer kan hij weer lekker brompotten.

Het eerste lied gaat gelijk over een voor hem "Normale dag" die eindigt in een inferno. Daarmee is de sfeer in een klap alweer gezet. Wat mij betreft wordt dit weer ouderwets genieten.
Je moet ervan houden. Zijn manier van zingen zal sommigen op de zenuwen werken, zijn manier van uitspreken van met name de t- en d-klanken aan het eind van woorden kan wellicht iets minder nadrukkelijk, maar als je daar doorheen kijkt (of, in dit geval, liever: luistert) én houdt van zwarte humor, onverwachte wendingen en af en toe een briljante woordspeling, dan is dit jouw artiest.

Het nummer waarin hij steeds wordt lastig gevallen door zijn partner, waarbij de gesprekken steeds korter en stuurser worden, is geweldig gevonden ("Hetzelfde Liedje"). Het lied waarin hij laat zien hoe machteloos je kunt staan als je iemand ziet wegglijden in apathie en/of depressie weet mij tot op het bot te raken ("Luiken").
Maar mijn persoonlijk hoogtepunt was het slotlied, "Vermeer". In dit lied wordt middels momentopnames verteld hoe eenvoudig, maar tegelijk alom aanwezig, liefde kan zijn. Geen nummer dus als je net in scheiding ligt. Minpuntje: de achter dit lied gekoppelde mime-act is weliswaar heel leuk gevonden - en bovendien knap uitgevoerd -, maar had wat mij betreft niet zozeer gehoeven. Het is geen echte toevoeging. De magie van dit lied zit in de combinatie van de tekst met de manier waarop het door Maarten wordt gebracht (uiteraard fraai begeleid door Egon), daar zijn helemaal geen beelden - en al helemaal geen grapjes - bij nodig. Maar ja, dat is dan weer mijn mening hè, maar daar is dit blog nou eenmaal voor.

Ik heb me laten vertellen dat dit voorlopig de laatste voorstelling van Maarten en Egon is. Volgend seizoen komt er een soort van overzichtsvoorstelling, waarbij er gebruik wordt gemaakt van extra muzikanten. Het is nog niet bekend (althans, niet publiek) wie dat zijn, maar de heren kennende, moeten dat goede muzikanten zijn. Want smaak hebben ze, en muzikaliteit blijft hoog in het vaandel staan.
Ik hoop wel van ganser harte dat dit niet inhoudt dat Maarten zijn theatercarrière stil zal zetten. Zijn voorstellingen met Egon zijn wat mij betreft altijd een van de hoogtepunten van een theaterseizoen. Dus... Ga alsjeblieft door!

Links:
Website van Maarten van Roozendaal
Website van Egon Kracht en zijn Troupe

Theater: De Ziener

2004-02-09T15:07:00.000+01:00

"De Ziener"
Door Vincent Bijlo

Het ontbreekt hem weer eens niet aan zelfspot. Een blinde man die een voorstelling maakt die "De Ziener" heet. Dat is natuurlijk gelijk leuk binnenkomen.
Gelukkig verzandt Vincent Bijlo niet in zieligdoenerij, integendeel zelfs. Vaak zou je haast vergeten dat hij blind is. Pas als je hem dan weer ergens naar ziet tasten, herinner je het je weer.

Qua zangkwaliteit zijn er betere cabaretiers te vinden. Qua podiumpresentatie uiteraard ook; hij stuift immers niet als een dolle heen en weer maar stapt voorzichtig van plek naar plek, en er wordt (logisch natuurlijk) geen gebruik gemaakt van visuele effecten.
Maar ondanks dat weet hij toch te boeien. Hoewel het stuk met de synthesizer wat mij betreft wel wat korter had gemogen, maar goed, dat is een kleinigheidje. Ik kan me voorstellen dat als je wereld niet uit beeld maar uit geluid bestaat, een synthesizer een nog veel indrukwekkender instrument is dan voor ons als zienden. En dat je het demonstreren van geluiden ook anders voelt als dat de zienden doen.

Maar goed, wij zijn de zienden, maar hij is de ziener.
Zijn motto is overigens dat hij niet zozeer blind is, als wel alles gewoon nogal anders ziet. Tja, daar valt weinig tegenin te brengen natuurlijk. En aan het eind van de voorstelling laat hij ook nog even zien dat hij, als wij ineens in zijn wereld worden geworpen, alles niet alleen anders, maar ook veel beter ziet. Zoals de Engelsen zeggen: "Point taken..."

Link:

Webiste van Vincent Bijlo

Theater: Telkens Weer Het Dorp

2003-12-28T19:16:00.000+01:00

"Telkens Weer Het Dorp: een hommage aan tekstdichter Friso Wiegersma"
Door Jenny Arean, Marnix Kappers, Joke de Kruijf en Tony Neef

Wauw.
Mijn eerste reactie toen dit was afgelopen, was: "Wauw".
Ik moet zeggen dat ik (ondanks het weer eens bizar hoge gehalte aan blauwgespoelde dameskapsels in de zaal, en het wederom vrijwel ontbreken van mensen onder de 50) me weer eens prima heb vermaakt.

Deze voorstelling is, zoals de ondertitel al aangeeft, een ode aan de schrijver Friso Wiegersma, bij velen waarschijnlijk het meest bekend door zijn werk met en voor Wim Sonneveld.
Hij heeft echter zo ongelofelijk veel geschreven, dat er bijna geen enkele Nederlandse artiest is die niet ooit eens een liedje van zijn hand heeft gezongen. (Misschien is dat niet altijd op CD of plaat terecht gekomen, maar toch)

Grappige details in de voorstelling waren bijvoorbeeld dat tijdens het zingen van sommige liedjes met dingen op het podium werd verwezen naar teksten van andere liedjes. Komt Jenny Arean in een liedje op een fiets voorbijsjezen, heeft ze een (met rode vlekken besmeerde) jas aan met "Slagerij J van de Ven" erop, natuurlijk een verwijzing naar "Het Dorp".

Ik was overigens bijzonder onder de indruk van Jenny Arean. Toch ook al niet meer helemaal de jongste van het spul, en bovendien nog een vrij kleine dame, maar nog steeds een stem die de eerste drie rijen moeiteloos weg kan blazen.
Ook Marnix Kappers heeft een aangename stem, evenals Joke de Kruijf.
De verrassing van de avond was voor mij echter Tony Neef. Ik vond hem altijd een beetje een overdreven aanstellerig (nichterig) mannetje, die een beetje slordig zong, maar deze avond heeft hij wat mij betreft laten zien dat hij wel degelijk op één toneel kan staan met bijvoorbeeld de 'grande dame' Jenny Arean.

Bij de voorstelling kon je ook nog een boek kopen met het grootste deel van de teksten van Friso. Altijd leuk natuurlijk. Bovendien zitten in het boek ook nog twee speciale CD's met bekende en minder bekende of zelfs onbekende uitvoeringen van liedjes van Friso door een groot aantal Nederlandse artiesten, waaronder natuurlijk Wim Sonneveld, maar ook Erik Breij, Willem Nijholt, Leen Jongewaard en Corry van Gorp. Zeer het beluisteren waard!

Boek: A Prayer For Owen Meany

2003-12-15T20:08:00.000+01:00

"A Prayer For Owen Meany"
Door John Irving

Door een aantal dingen die afgelopen week gebeurden werd ik herinnerd aan het boek "A Prayer for Owen Meany" van John Irving (nederlandse titel "Bidden wij voor Owen Meany", maar ik lees het liefst in de originele taal).
het is een behoorlijke pil, maar het staat in mijn top 10 van beste boeken ooit, en ik denk niet dat hij er ooit uit verdwijnt. Lees het, en je draagt het altijd met je mee.
Overigens is John Irving een schrijver waar ik sowieso al heel veel mee heb. Hij is onder andere de schrijver van "The Cider House Rules", wat ook al verfilmd is.
Ook zijn "The World According To Garp" is een zeer bekend (en verfilmd) boek.
Ik heb ooit een serie van 8 boeken tegelijk van Irving gekocht, en dat is een behoorlijk stuk op weg naar zijn complete verzameld werk tot nu toe. Gelukkig leeft en schrijft hij nog steeds, dus op naar het volgende boek zullen we maar zeggen!

Theater: Musicals, De Cursus

2003-12-01T20:44:00.000+01:00

"Musicals, De Cursus"
Door Erik Breij, Gerrie van der Klei en Frédérique Sluyterman van Loo

Welke "echte man" kan er nou van musical houden? Volgens Erik Breij eigenlijk geen. Mopperend en zuchtend worden ze door de vrouwen meegesleept naar de koning der leeuwen, een meisje met een piramide en zelfs een Nederlandse vertaling van allerlei liedjes van ABBA (is er dan niets meer heilig?)
Maar voor de man die toch mee wil kunnen praten, en voor de vrouw die musicals wel leuk mag vinden, is deze "cursus" opgezet.

Zodra de spelers op het toneel verschijnen, begint gelijk de bespreking van het huiswerk en de beantwoording van de ingeleverde vragen. Kennelijk krijgt men van de theaters de namen van wat vaste gasten door, om die vervolgens aan te kunnen spreken. Een grappig begin.
Daarna begint het echte programma.

Zoals gebruikelijk heeft Erik Breij weer heel wat muzikale snufjes in elkaar gezet. Degenen die eerdere (solo)voorstellingen van hem kennen, kennen wellicht de 'Maria-medley', waarin het Avé Maria naadloos overgaat in onder andere het 'Maria' uit de West Side Story. Op een vergelijkbare manier heeft hij ook nu weer een aantal medleys in elkaar gezet.

Bijzonder interessant voor de would-be-musicalster is de sollicitatiecursus, waarin precies wordt uitgelegd dat het leven van een musicalster ook niet over rozen gaat (afwijzingen zijn écht niet leuk hoor).
Ook leuk was de zanginstructie, waarin wordt uitgelegd (én luidkeels gedemonstreerd) wat "belten" nou precies is.

Over de zangkwaliteiten hoeven we het niet te hebben; degenen die de spelers kennen, weten dat daar absoluut niks mis mee is. Met name de geweldige stem van Erik Breij is voor mij altijd weer een waar genoegen om te mogen beluisteren.
Jammer dat er (nog?) geen CD van is...

Link:
Website van Erik Breij

Theater: Het Hemelbed

2003-11-20T20:05:00.000+01:00

"Het Hemelbed"
Door Jos Brink en Liesbeth List

Wie kent ze niet? Jos Brink en Liesbeth List.
"Het Hemelbed" is een muzikale dialoog, die het begin, het verloop en het einde van een huwelijk laat zien; dit alles speelt zich af in een slaapkamer die wordt gedomineerd door (je raadt het al) een hemelbed.
We zien hoe de twee jonggeliefden als pasgetrouwd stel in het hemelbed verdwijnen, hoe het krijgen van kinderen hun leven verandert, en hoe uiteindelijk het huwelijk toch zijn einde nadert.

Ik moet zeggen, ik was geloof ik de enige bezoeker jonger dan 50 bij deze voorstelling. Er was een enorm gehalte aan blauwe kleurspoelingen aanwezig.
Maar dat zal wellicht komen doordat Liesbeth List en Jos Brink zelf ook niet meer de jongsten zijn. Bovendien spreekt het onderwerp van deze voorstelling waarschijnlijk ook niet iedereen aan, het is tenslotte niet echt superflitsend. En de aanblik van Jos Brink met ontbloot bovenlijf moet je ook maar net leuk vinden tenslotte.

Liesbeth List en Jos Brink zijn ondanks een inmiddels toch behoorlijke leeftijd nog steeds in het bezit van mooie stemmen. Je kunt zien en horen dat ze beiden heel veel ervaring hebben op diverse podia.

Al met al een kalme maar prettige avond.

Theater: Staat

2003-11-12T19:47:00.000+01:00

"Staat"
Door Jan Jaap van der Wal

Waarschijnlijk bij velen vooral bekend door zijn medewerking aan het TROS-televisieprogramma "Dit was het nieuws".
Jan Jaap heeft ook jaren meegewerkt (en doet dat trouwens nog steeds) aan de Comedytrain.
Voor het eerst is hij nu met een solo-theaterprogramma op pad.

Het is wel te merken dat hij nog vrij jong is. Zijn onderwerpen zijn vaak toch wat meer op de beleving van het jongere deel van de zaal gericht. Maar gelukkig maakt hij niet de fout om er een soort van zap-cabaret van te maken; hij houdt het allemaal erg rustig.
Wat hij zegt is goed te volgen, en meestal redelijk doordacht.
Wel is te merken dat hij ervaring heeft als stand-up comedian, want het zijn wel vaak korte, snelle verhaaltjes, maar het is wat mij betreft niet storend geweest: ik had niet het idee dat ik naar een extreem lange stand-up-act zat te kijken; het was wel gewoon theater / cabaret.

Ben benieuwd hoe hij zich gaat ontwikkelen in het theater.

Link:
Website van de Comedytrain

Tekst: Tijd genoeg

2003-11-04T19:12:00.000+01:00

Tijd genoeg

We weten dat wat we doen stom is
en dat het niet duren kan
Laat ons dat nu even vergeten
en genieten zolang het nog kan

Zolang het duurt, duurt het
Zolang het is, zal het zijn
Laat ons dit moment bewaren
voor het verzachten van de pijn

Pijn, om wat nooit geweest is
Pijn, om wat nooit zal zijn
Laat ons nu nog even genieten
Er is nog tijd genoeg voor pijn

Theater: Wonderful Live

2003-10-31T21:28:00.000+01:00

"Wonderful Live"
Door Het Groot Niet Te Vermijden

Zo'n 20 jaar geleden schijnt deze groep begonnen te zijn met de onhandig lange naam "Het Groot Niet Te Vermijden Dans/Showorkest", die (als ik het goed begrepen heb) is ingekort omdat hij nooit in de programmaboekjes en op de posters bij de theaters paste. Dat er vervolgens een taalkundig incorrecte woordgroep overbleef, bleek geen beletsel om door te gaan met waar ze zo goed in zijn: muziek en theater maken.
De vijf heren spelen allen diverse instrumenten, en hebben stemmen die goed op elkaar zijn afgestemd.

Ik heb me tijdens deze voorstelling regelmatig suf gelachen, hoewel sommige dingen ook aan me voorbij zijn gegaan en pas doordrongen toen ik de DVD nog een keer bekeek. Je kan tenslotte niet altijd alles op het hele toneel in de gaten houden...

Na afloop heb ik trouwens direct nog de twee vorige shows op DVD gekocht: "Tour Unlimited" en "Off The Road Again". Heerlijk nagenieten, want ook deze twee voorstelling heb ik eerder in het theater gezien.
Ik moet wel zeggen dat ik het camerawerk op de DVD nogal onhandig vind: soms staat de camera op een andere persoon dan degene die daadwerkelijk iets aan het doen is. Speelt bijvoorbeeld de ene een solo, vergezeld van gekke bekken, staat de camera gericht op iemand die op de achtergrond zijn basis-ding staat te doen. Je mist dus soms ook wel dingen, die ik in het theater wel heb kunnen zien. Mede daardoor brengt de DVD, als ik die uitleen aan mensen onder het roepen van "Dit moet je eens kijken, is zó ontzettend leuk!", niet hetzelfde enthousiasme teweeg als ik zelf voor deze heren heb. Erg jammer, want het had veel boeiender kunnen zijn.

Ik ben erg benieuwd wanneer ze weer met een nieuwe show gaan komen.

Link:
Website van Het Groot Niet Te Vermijden

Theater: Umoja

2003-10-16T21:04:00.000+02:00

"Umoja, The Spirit of Togetherness"
Door de Umoja-dansgroep (?)

Een show waarin middels muziek en dans een overzicht van de laatste 100 jaar van de geschiedenis van Zuid-Afrika wordt verteld.

Ik heb deze show gezien in een theater zo ongeveer midden in de 'Bible-belt', en dan nog wel op zondag ook. Dat was op zich al verbazingwekkend. Maar dat er vervolgens nog dames met ontbloot bovenlijf op het podium verschenen, had ik niet verwacht. Zeker gezien de plaats waar het theater dus staat...

Er wordt duidelijk aandacht besteed aan de diverse oorspronkelijke bevolkingsgroepen, die allemaal met hun eigen dans, muziek en taal aan bod komen. Veel gestamp en gejoel dus, maar wel heel interessant.
De vertelstem is in het Engels, met een zwaar Engels accent, maar over het algemeen prima te verstaan.

Ik kan me voorstellen dat dit niet ieders smaak is, maar ik vond het leuk, ook omdat ik de zogenaamde 'tribal'-muziek uit Afrika toch al leuk vond.
Wel is het zo dat deze muziek al heel snel plaats moet maken voor modernere, meer op het Westen geënte muziek. Wat mij betreft had er best een show gemaakt mogen worden met alleen maar oorspronkelijke Afrikaanse muziek (en dans). Misschien nog een idee?

Theater: Voorstellingen seizoen 2003-2004

2003-10-01T20:36:00.000+02:00

Zo, de diverse kaarten zijn allemaal weer binnen. Waar ik me dit seizoen weer allemaal op kan verheugen:

Umoja
Wonderful Live – Het Groot Niet Te Vermijden
Staat – Jan-Jaap van der Wal
Het Hemelbed – Jos Brink en Liesbeth List
Musicals, De Cursus – Erik Breij, Gerrie van der Klei en Frédérique Sluyterman van Loo
Telkens Weer Het Dorp – Jenny Arean, Marnix Kappers, Joke de Kruijf en Tony Neef
De Ziener – Vincent Bijlo
Tijdelijk Tekort Aan Chronisch Geluk – Maarten van Roozendaal & Egon Kracht
Solo – Stef Bos
Collectio – Zenga
Mattheüs Passion – Egon Kracht & The Troupe
Scènes Voor De Mensen – Droog Drood
Ik Ben Blij Dat Ik Mezelf Niet Ben – Jeroen Van Merwijk
Ouwe Meuk - Maarten van Roozendaal, Felix Strategier, Egon Kracht en Joeri de Graaf

Ziet er goed uit toch?
En wat ik er van ga vinden kun je natuurlijk te zijner tijd lezen in de posts.